કવિતાને વહાલી છે

કવિતાને વહાલી છે ઘટના

તૂટવાની

ઘર તૂટે, આભ તૂટે, વિશ્વાસ તૂટે કે

દિલ તૂટે

હુડુપ કરતી મંડી પડે એ

કૂદકા મારવા,

અક્ષરોના અક્ષરો ઠાલવવા

કો'ક જરાક ભરેલા તો કો'ક વળી હાવ ઠાલા

લાગણીઓનો ભારોભાર મારો 

ને એમાં વળી તૂટ્યાનો છમકારો,

આવું એ સ્વયં નથી કરતી

એ તો માત્ર ગમાડે છે કંઈક તૂટવું

બીજા બધા ભાવ કરતાં ઊંડો ને વિશેષ છે

આ તૂટવાનો ભાવ

એના આ શુદ્ધ ભાવને અક્ષરો વડે છોલી છોલીને

સાવ પોકળ કરી દેનારા, હે નિષ્ઠુરો !

અક્ષરો વિફરશે તો જાણજો

ભાવની બૂંદનેય તરસી જશો

પછી તમે તૂટશો તો તમારા તૂટ્યા પર

કોઈ નહીં લખે

ભાવભરી સાચી ને સ્વસ્થ

એક કવિતા...!