உடைய விடு மனதை

சோகம் அப்படித்தான்

கண்ணீரை இறைத்துக் கொட்டும்

மனநிறைவைத் தூர்வாரும்

இமயத்தை அழுத்திவைக்கும்

மூச்சுக்கு முலாம் பூசும்

இருத்தலை இல்லாமலாக்கும்

வெற்றிடமாய்க் கிடக்கையில்

திடீரென ஒரு நாள்

மெய் ஞானம் தெளித்துவிடும்

முளைத்துவரும் துளிர் ஒன்றை

வெளிச்சத்தில் படரவிடும்

பின் காடாகி மழையாகி

எல்லாமும் நிறையவிடும்

அவ்வப்போது

உடைய விடு மனதை

காலம் தன்னை

புதுப்பித்துக்கொண்டே 

இருக்கிறது

பழங்கட்டிடம்

வாழ்ந்த கதை சொல்லும்

புதியதோ 

வாழும் வழி சொல்லும்