Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!
Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!

Ajaya Mahala

Horror Others


1.0  

Ajaya Mahala

Horror Others


ପ୍ରେତିନୀର ବ୍ଲାଉଜ

ପ୍ରେତିନୀର ବ୍ଲାଉଜ

9 mins 237 9 mins 237


 ଏ ଗରିବ ଲୋକମାନେ ବଡ଼ ଅଭଦ୍ର ଶୈଳୀରେ ନିଜ କୌତୁହଳ ଦୂର କରନ୍ତି । ଘରେ ପହଁଚିବା ପରେ ମହିଳାଟିର ମଜୁରିଆ ସ୍ୱାମୀ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଏପରି ଦାମିକା ବନାରସୀ ସିଲକ ବ୍ଲାଉଜରେ ଦେଖି ଟିକିଏ ଚିନ୍ତାରେ ପଡି ଯାଇଥିଲା। ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଚିଡାଇ କହିଲା, " କେଉଁ ବଡ଼ ବାବୁ ଦେଇ ଦେଲେ ନା କେଉଁଠୁଁ ଚୋରେଇ ଆଣିଲୁ ? " 


"ହକ ଅଢେ଼ଇ ଶହ ଟଙ୍କାରେ କିଣିଛି । ସେ ଓବର ବ୍ରିଜ ତଳ ଲାଲପରୀ ଲେଡିଜ ଟେଲର ପାଖରୁ" 

ମହିଳାଟିର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଜବାଵ ଦେବାଟା ତା ଚରିତ୍ର ପ୍ରତି ସ୍ୱାମୀ ଲଗେଇଥିବା ଅବିଶ୍ୱାସର ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ଥିଲା ।


"ଏ ବ୍ଲାଉଜର ଅସଲ ମାଲିକାଣୀ ମରି ଯାଇନି ତ", ସନ୍ଦେହରେ ହସି କହିଲା ତା ମଜୁରିଆ ସ୍ୱାମୀ ।


" ହେ , ଏମିତି କିଆଁ କହୁଛ ?"


" ଟିକେ ଭାବ, କିଏ କାହିଁ ଏଡ଼େ ସୁନ୍ଦର ବ୍ଲାଉଜ ଅଳ୍ପ ପଇସାରେ ଦେଇଦେବ"


ଗରିବ ମହିଳା ଜଣଙ୍କ ମନରୁ ଖୁସିର ରଙ୍ଗ ଉଡ଼ିଗଲା । ଚେଷ୍ଟା କରି ବି ମନରୁ ଦୂର କରିପାରିଲାନି ସେହି ଅଶୁଭ ଭାବନା- ସେ ଗୋଟିଏ ମୃତ ମହିଳାର ବ୍ଲାଉଜ ପିନ୍ଧିଛି ବୋଲି । ହାୟ ! କଅଣ ହେବ ତାର ଆଉ ତା କ୍ଷୀର ପିଉଥିବା ଛଅ ମାସିଆ ଛୁଆଟିର । ବିଚରା ମହିଳା ଜଣକ ଅସୁସ୍ଥ ହୋଇ ଗଲା ସେଇ ଗୋଟିଏ ଚିନ୍ତାରେ । ତିନି ରାତି ସେଇ ଗୋଟିଏ ପ୍ରକାର ଦୁଃସ୍ବପ୍ନ ଦେଖିଲା - ବଡ଼ କଳା ଚଷମା ପିନ୍ଧି ମହିଳାଟିଏ ତାକୁ ଧମକେଇ କହୁଛି, " ମୋ ବ୍ଲାଉଜ ପିନ୍ଧିଛୁ - କେଡ଼େ ସାହସ ତୋର !"


ଜୀବନ ଅସହ୍ୟ ହୋଇ ଯାଇଥିଲା ଗରିବ ବସ୍ତିରେ ରହୁଥିବା ମହିଳା ଜଣକ ପାଇଁ । ତିନି ଦିନ ପରେ ଜଗା ଟେଲର୍ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି କହିଲା, 

"ଏ ବ୍ଲାଉଜ ଦରକାର ନାହିଁ । ନିଅ ଆଉ କାହାକୁ ବିକି ଦେବ "


" ଆରେ କଅଣ ହେଲା?"


"ନା ମୋ ସ୍ୱାମୀ ପଇସା ଦେଉ ନାହାନ୍ତି "


"ମାତ୍ର ଆଉ ଶହେ ଟଙ୍କା ତ"


"ସେତକ ବି ଦେଉ ନାହାନ୍ତି"


"ହଉ ତତେ ନିଜ ଭଉଣୀ ଭାବି ଦେଉଛି । ସେମିତି ରଖି ନେ"


ଏବେ ମହିଳା ଜଣକ ଜଗା ଆଗରେ ସତ କଥା ଲୁଚାଇବାକୁ ଚାହୁଁ ନ ଥିଲା । ପଚାରିଲା ଜଗାକୁ,

"ସତ କୁହ ଏ ବ୍ଲାଉଜ କାହାର । ଯାହାର ବି ହେଉ ସେ ନିଜେ କାହିଁକି ନେଲେନି "


"ଛାଡ଼ ! ଏତେ କଥା ପଚାର ନା । ତୋ ଦେଢ଼ ଶହ ଟଙ୍କା ନେଇ ଚାଲି ଯାଅ"


"ମତେ ବହୁତ ଡର ଲାଗୁଛି ଏ ବ୍ଲାଉଜ ପିନ୍ଧି । ମୋ ଦେହ ଭଲ ରହୁନି । ଖରାପ ଭାବିବନି, ମୋର କ୍ଷୀର ପିଉଥିବା ଛୋଟ ଛୁଆଟିଏ ଅଛି "


"ତୋ ମୁଣ୍ଡରେ କିଏ ମିଛରେ କିଛି ନା କିଛି ପୂରେଇ ଦେଇଥିବ"


"ଜାଣିନି । ଗଲା ତିନି ଦିନ ଧରି ବଡ଼ କଳା ଚଷମା ପିନ୍ଧା ମ୍ୟାଡ଼ମ କିଏ ସ୍ୱପ୍ନରେ ମତେ ଧମକାଉଛନ୍ତି "


ମହିଳା ଜଣକ ଫେରି ଯିବା ପରେ ଜଗା ଏକୁଟିଆ ବସି ଭାବୁଥିଲା ଏମିତି ଅଲୌକିକ ଘଟଣାର ସତ୍ୟାସତ୍ୟ ବିଷୟରେ ।


ଏଇ କେଇ ଦିନ ତଳେ ମାତ୍ର ବଡ଼ କାଚ ଵାଲା କଳା ଚଷମା ପିନ୍ଧି ମହିଳାଟିଏ ଆସି ଥିଲେ ତା ଦୋକାନକୁ । ହାତରେ ଦାମୀ ବନାରସୀ ସିଲ୍କର ଜରୀ କାମ ହୋଇଥିବା ନବେ ପଏଣ୍ଟ କପଡା । ତା ସହ ଭିତର ଲାଇନିଂ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ କ୍ୱାଲିଟିର ଅସ୍ତର କପଡା । କହୁଥିଲେ, "ତିନି ଦିନ ଭିତରେ କାମ କରିବାକୁ ପଡିବ। ବସନ୍ତ ପଞ୍ଚମୀ ଦିନ ସାହିତ୍ୟ ସଭାକୁ ଯିବାର ଅଛି ।" 


"କରି ଦେବି, ମ୍ୟାଡ଼ମ ! କିନ୍ତୁ ସେହି ଦିନ ସକାଳକୁ ହିଁ ଦେଇ ପାରିବି । "


"ନ କରି ପାରିବୁ ଯଦି ଏବେଠୁଁ କହି ଦେ" 


- " ଦୀର୍ଘ ହାତ । ବେକ ପାଖରେ କଲାର୍ ଅଧ ଆଙ୍ଗୁଳି ଚୌଡା। ପିନ୍ଧିଲେ ଯେମିତି ପଣ୍ଡିତିଆଣି ପରି ଦିଶିବେ - ଏଇୟା ନା? ଏହି ଗଳି ସେପଟେ ରହୁଥିବା ଆମ ମିତା ଭାଉଜ ବି ସାହିତ୍ୟ ସଭାକୁ ଯାଆନ୍ତି।"


"ହଁ, ଠିକ କହିଲୁ । ହାତ କିନ୍ତୁ ଏତେ ଦୀର୍ଘ ନୁହେଁ । କହୁଣୀ ଯାଏଁ କରିବୁ । ଅବାଗିଆ ହେଲେ କପଡା ମୁହଁକୁ ଫୋପାଡ଼ି ଦେବି ।" ମହିଳା ଜଣକ ଏତକ କଥା କଡା କରି କହିଲେ, ଦରଜୀ ତା କାମରେ ହେଳା ନ କରିବ ବୋଲି ବୋଧେ। କଳା ଚଷମା ଯୋଗୁଁ ତାଙ୍କ ମୁହଁର ଭାବ ଠିକ ରୂପେ ପଢି ପାରି ନ ଥିଲା ଜଗା ।


"ଆହା, ମିତା ଭାଉଜ !", କଣ ଭାବି ସିସକି ଉଠିଲା ଜଗା ଟେଲର୍।


ଆଗନ୍ତୁକା ମହିଳାଙ୍କ ଦେହର ମାପ ନେଉ ନେଉ ଜଗା ମନ ଭିତରେ ଶିକ୍ଷିତା ଅଥଚ ଦେବୀ ପରି ସରଳ ଗାଁ ହିସାବରେ ଭାଉଜ ମିତା ଗଡ଼ନାୟକଙ୍କ ବିଷୟରେ ଭାବୁଥିଲା । ଏଇ କଟକ ଷ୍ଟେଟ ବ୍ୟାଙ୍କରେ ଚାକିରୀ କରିଥିବା ତାଙ୍କ ଗାଁର ଶଙ୍କର ଭାଇନାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ । ବର୍ତ୍ତମାନ ଚଣ୍ଡିଖୋଲ ଭୈରବାନନ୍ଦ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଅଧ୍ୟାପିକା । ଭାଇନା ଛାଡି ଦେଇ ଯାଆନ୍ତି ତାଙ୍କ ଦୋକାନରେ ବସ୍ ପାଇଁ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ । ସେ ବି ତ ଲେଖା ଲେଖି କରନ୍ତି । ପାଞ୍ଚ ଖଣ୍ଡ ବହି ଲେଖିଛନ୍ତି । ବେଳେବେଳେ କେତେଖଣ୍ଡ ବହି ଏଇଠି ତା ଦୋକାନରେ ରଖି ଦିଅନ୍ତି - କେହି ସାଙ୍ଗ ସାଥି ଆସିଲେ ଦେଇ ଦେବ କହି । ପଢିବାକୁ ଖଣ୍ଡେ ବହି ମାଗିଲେ ହସି କହିବେ, " ତୁମେ ସିଲେଇରେ ମନ ଦିଅ । ଇଏ ତୁମର କିଛି କାମର ନୁହେଁ "


ମିତା ଭାଉଜ ବି ବ୍ଲାଉଜ ସିଲେଇ କରିବାକୁ ଜଗା ପାଖରେ କପଡା ଦିଅନ୍ତି । ସିଲେଇ ଭଲ ନ ହେଲେ ଦୋକାନରେ ଫୋପାଡ଼ି ଦେଇ ଯିବେ ବୋଲି କହିଥାଆନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ହସି ହସି । ଥରେ ସତକୁ ସତ ତାଙ୍କ ସିଲେଇ ତାଙ୍କ କହିବା ଅନୁସାରେ ହୋଇ ନ ଥିଲା । ମୁହଁ ଫୁଲେଇ ଥିଲେ ଯାହା । ଜଗା ତାଙ୍କୁ ଚେୟାର ଉପରେ ବସେଇ ରଖିଥିଲା ଅଧ ଘଣ୍ଟାଏ, କୋଲଡ଼ ଡ୍ରିଙ୍କସ ଧରେଇ ଦେଇ । ଗଲା ବେଳେ କୋଲଡ଼ ଡ୍ରିଙ୍କସ ପଇସା ମିଶେଇ ପୂରା ସିଲେଇ ମଜୁରୀ ଦେଇ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ ଖୁସି ହୋଇ । ଜଗା ମୁହଁ ଶୁଖେଇଥିଲା । ଗରିବ ହେଲି ବୋଲି କଅଣ ଗାଁ ଭାଉଜଟିଏ କୁ କୋଲଡ଼ ଡ୍ରିଙ୍କସଟିଏ ପେଇବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ ନାହିଁ ? କୋକା କୋଲା ତା ତରଫରୁ ଥିଲା କହି ପଇସା ଫେରେଇବାକୁ ହାତ ବଢ଼ାଉ ବଢାଉ "ଆଉ କେବେ ପିଇବି" କହି ଚଟ କରି ଉଠି ଯାଇଥିଲେ ମିତା ଭାଉଜ ।


କିନ୍ତୁ ୟେ କଳା ଚଷମା ଵାଲା ମ୍ୟାଡ଼ମ ନାରୀ ଜାତିର ସେ କରୁଣାସିଞ୍ଚିତ ମୂର୍ତ୍ତି ନ ଥିଲେ । ସିଲେଇ ମଜୁରୀ ବାବଦକୁ କେତେ ପଇସା ପଡିବ - ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ଏ ବିଷୟରେ ପଚାରି ନ ଥିଲେ ଏହି ମହିଳା ଜଣକ । ଏମିତି ଗ୍ରାହକ ଭାରି ଭଲ ଲାଗନ୍ତି କାରଣ ଜଗା ମନମୁତାବକ ପଇସା ମାଗିଥାଏ ଶେଷରେ । ପ୍ରଥମରୁ ନ ମୂଲେଇ ନ ଥିବାରୁ ଗ୍ରାହକ ଉଚିତ ମୂଲ୍ୟ ପାଇବାର ଅଧିକାର ହରେଇ ବସିଥାନ୍ତି  । କିନ୍ତୁ ଏହି ମହିଳା ଜଣକ ଟିକେ ଉଗ୍ର ଲାଗୁଥିଲେ । ମୁହଁରୁ ଯାହା ଲାଗୁଥିଲା ଯାହା ମାଗିଲେ ବି ଦେଇଦେବେନି ବିନା ପ୍ରତିରୋଧ କରି । ନିଶ୍ଚୟ ଝଗଡା କରିବେ ପରିଶେଷରେ । ଯାହାହେଉ ନିଜ ପଟରୁ ସିଲେଇ ଦର କହିଦେବା ବୁଦ୍ଧିମାନର କାମ ନୁହେଁ । ଏତେ ଦାମୀ କପଡା ଆଣିଛନ୍ତି ଯେତେବେଳେ ଅଧିକା ପଇସା ମିଳିବ ତାକୁ ନିଶ୍ଚୟ । 


ପାଞ୍ଚ ଦିନ ବିତିଗଲା । ନିଜ କାମରୁ ଫୁରସତ ନ ଥାଏ ଜଗାକୁ । ଗୋଟିଏ ଗ୍ରାହକଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ବ୍ଲାଉଜ ସେଦିନର ଖବର କାଗଜରେ ଗୁଡେଇ ଦେଉ ଦେଉ ଜଗାର ଆଖି ପଡ଼ିଲା ଗୋଟିଏ ଖବର ଉପରେ । ସଂଲଗ୍ନ ଫୋଟୋରେ ବହୁତ ଲେଖକ ଲେଖିକା ମଞ୍ଚରେ ବସିଥିଲେ - ବସନ୍ତ ପଞ୍ଚମୀ ଉପଲକ୍ଷେ କେଉଁ ସାହିତ୍ୟ ସଭାର ଚିତ୍ର। ଜଗାର ମନେ ପଡିଗଲା ସେହି ଲେଖିକା ବୋଲି ପରିଚୟ ଦେଇଥିବା ସେହି କଳା ଚଷମା ପିନ୍ଧା ମହିଳାଙ୍କ ବିଷୟରେ - ଯିଏ ବ୍ଲାଉଜ ସିଲେଇ କରିବାକୁ ଦେଇଥିଲେ । 


"ଆରେ ସେ ମ୍ୟାଡ଼ମ ତାଙ୍କ ବ୍ଲାଉଜ ନେବାକୁ ଆସିଥିଲେ କି? ", ଜଗା ସାଥିରେ ରହି ସିଲେଇ ଶିଖୁଥିବା ଚଉଦ ବର୍ଷର ବାଳକ ଟୁକୁନାକୁ ପଚାରିଲା ।


" ନାହିଁ ତ"  


" ଫୋନ ଲଗେଇ ଦେଖିଲୁ ଟିକେ । କହିବୁ ବ୍ଲାଉଜ ରେଡି" 


ଟୁକୁନା ଫୋନ କଲା । 9856729127 । ଫୋନରୁ ଜବାଵ ଆସିଲା: "ଯାଞ୍ଚ କରନ୍ତୁ । ଏହି ନମ୍ବର ଅସ୍ତିତ୍ବରେ ନାହିଁ"


ମହିଳା ଜଣଙ୍କୁ ସମ୍ପର୍କ କରିବାକୁ ଦେଇଥିବା ଫୋନ ନମ୍ବରରେ କେଇ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବହୁତ ଚେଷ୍ଟା କଲା ଜଗା । ବ୍ଲାଉଜର ମୋଟା ମଜୁରୀ ଅଟକି ରହିଛି ଫେବୃୟାରୀ ମାସରୁ । ଏବେ ମେ ମାସ ସରିବାକୁ ବସିଲାଣି । ହେଲେ ଦେବୀଙ୍କର ଦର୍ଶନ ନାହିଁ । ତା ଦୋକାନର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ତିନି ମାସରୁ ଅଧିକ ପଡିରହିଥିବା ମାଲକୁ ସେ ବିକିବ । ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ଶ୍ରେଣୀର ମହିଳା ମାନଙ୍କୁ ଆଉ କାହା ବ୍ଲାଉଜ ବିକିବା କଥା କହି ହେବନି । ତା ଦୋକାନକୁ ଆସୁଥିବା କିଛି ଚିହ୍ନା ଗ୍ରାହକଙ୍କୁ ସିଏ ବ୍ଲାଉଜଟି ବିକିବା କଥା ବୁଲେଇ ବଙ୍କେଇ କହିଥିଲା ଯାହା। ହେଲେ ବିକି ପାରିଲାନି । ଅନ୍ୟ କାହାଦ୍ୱାରା ଅର୍ଡର ଦିଆ ଯାଇଥିବା ବ୍ଲାଉଜ ପିନ୍ଧିବ ବା କିଏ !


ବ୍ଲାଉଜ ସିଲେଇ କରେଇବାକୁ ସେଦିନ ପାଖ ବସ୍ତିର ଶୀର୍ଣ୍ଣକାୟା ମହିଳାଟିଏ ଆସିଲା । ସେ ତାକୁ ଜାଣିଥିଲା । ତା ଦୋକାନ ଆଗ ଦେଇ ସବୁଦିନ ଯିବାଆସିବା କରେ । ମାଙ୍କଡ଼ ଛୁଆ ପରି ତା ଶୀର୍ଣ୍ଣ ଛାତିକୁ କୁଣ୍ଢେଇ ଧରିଥାଏ କେଇ ମାସର ଛୁଆ ଟିଏ । ଆର ହାତରେ ବ୍ଲାଉଜ ପିସ୍ ଟିଏ । ଜଗା ମହିଳା ଦେହର ମାପ ନେଇ ସାରି କହିଲା ସେ ଆଣିଥିବା ଷାଠିଏ ପଏଣ୍ଟ କନା ତା ପାଇଁ କମ୍ ପଡିବ ବୋଲି । 


" ଆଁ..ମୁଁ କଅଣ କରିବି?" 


ଦୋକାନୀ ଆଉ ତା କପଡା ଫେରସ୍ତ ନେବ କି ନାହିଁ ବଡ଼ ଚିନ୍ତାରେ ପଡି ଯାଇଥିଲା ରମଣୀ ଜଣକ । 

ସେତିକିବେଳେ ଜଗା ତାକୁ ରୋକି ଦେଇ ପଚାରିଲା, "ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ବନାରସୀ ବ୍ଲାଉଜ ଅଛି, ନେବୁ କି ? ଶସ୍ତାରେ ଦେଇ ଦେବି" 


"ଦେଖାଅ ତ", କାଖରୁ ବାରମ୍ବାର ଖସି ଯାଉଥିବା ଛୁଆଟିକୁ କାଖ ଉପରେ ପୁଣି ଚଢେଇ ନେଇ ମହିଳାଟି କହିଲା । 

ଜଗା ବନାରସୀ ସିଲକ୍ ର ବ୍ଲାଉଜଟିକୁ ସାବଧାନୀ ସହ କାଢି ସିଲେଇ ମେସିନ ଉପରେ ରଖିଲା । ଆଖି ଖୋସି ହୋଇଯାଉଥିଲା ମହିଳାଟିର । ସେ କି ଜାଣେ ବନାରସୀ କି ଚିଜ ବୋଲି । କିନ୍ତୁ ନିଶ୍ଚିତ ରୂପରେ ବେଶକିମତୀ ବୋଲି ସେ ଅନୁମାନ କରି ପାରୁଥିଲା ।ଏହା ତାକୁ ଭଲ ମାନିବ । ଏ କପଡା ଆଗରେ ସେ ଆଣିଥିବା ଷାଠିଏ ପଇଣ୍ଟ ନିଅଣ୍ଟିଆ ରୁବିଆ ଭଏଲ ବ୍ଲାଉଜ ପିସ ପାସଙ୍ଗରେ ପଡିବ ନାହିଁ । 


ମାଆନିଜ ଦେହରେ ଲଗେଇ ବ୍ଲାଉଜକୁ ଦେଖିଲା ବେଳେ ତା ରୁଗ୍ଣ ଛୁଆଟି ବି ବ୍ଲାଉଜ ଟାଣି ନେଇ ତା ପାଟିରେ ପୂରେଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା । ଛୁଆକୁ ଚଟାଣରେ ବସେଇ ଦେଇ ଆଲମାରୀ ପଛରେ ଏହି ବ୍ଲାଉଜକୁ ପିନ୍ଧିନେଲା ମହିଳାଟି । ମୁଣ୍ଡ ଉପର ତଳ କରି ଦେଖିଲା । ତାକୁ ପସନ୍ଦ ହୋଇଗଲା ଏକାଥରକେ ।


ଜଗା ଆଗକୁ ଆସି ପଚାରିଲା, "ଏଥର କୁହ, କେତେ ପଇସା ନେବ?


ଶୀର୍ଣ୍ଣକାୟାର ଦେହରେ ବ୍ଲାଉଜ ଢପ ଢପ ଢିଲା ଦିଶୁଥିଲା । ସାଧା ସୂତା ଶାଢୀ ସାଙ୍ଗକୁ ବନାରସୀ ସିଲକ ବ୍ଲାଉଜ । ଏହି ବୈଷମ୍ୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସୁନ୍ଦରତା ଥିଲା ।

ଗରିବ ରମଣୀ ମୁହଁରେ ଫୁଟି ଉଠିଥିଲା ରାଜରାଣୀର ହସ । ସତରେ କେତେ ଖୁସି ହେଉଥିଲା ସେ। ସେ ଏମିତି ହସଟିଏ ତା ନିଜ ଭଉଣୀ ମୁହଁରେ କେତେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ ନ ଥିଲା ! ଆଜି ସେ ଭଉଣୀ ନାହିଁ । ଛୁଆ ଟିଏ ଜନ୍ମଦେବା ପରେ ସନ୍ନିପାତରେ ମରି ଯାଇଥିଲା ବେଚାରୀ ।


" ତିନି ଶହ, ମୋ ମଜୁରୀ ଆଉ କପଡା ମିଶେଇ" 


"ନାହିଁ ମ ଠିକ କରି କୁହ, କେତେ ଦେବି"


" ଅଢେ଼ଇ ଶହ ଦେଇଦିଅ, ଆଉ କମ୍ କରିବିନି । କପଡା ଏକୁଟିଆ ଆଠଶ ଟଙ୍କା ହେବ"


"ଦେଢ଼ ଶହ ଟଙ୍କା ସପ୍ତାହକ ଭିତରେ ଦେଇ ଜିନିଷ ନେବି ",ଶହେ ଟଙ୍କା ଜଗା ହାତକୁ ବଢ଼େଇ ଦେଇ କହିଲା ମହିଳା ଜଣକ । 


" ଏଇନେ ବ୍ଲାଉଜ ନେଇ ଯାଆ । ଯିବା ଆସିବା ଭିତରେ ପଇସା ଦେଇ ଦେବୁ । ତୋ ପତଳା ଦେହ ହିସାବରେ ଅଣ୍ଟା ପାଖରେ ଦୁଇଟି ଟାଙ୍କ ମାରି ଦେଉଛି "


ମହିଳା ଜଣକ ସେଦିନ ଖୁସିରେ ବ୍ଲାଉଜ ନେଇ ଚାଲି ଯାଇଥିଲା । 


ଆଜି ସେହି ଗରିବ ମହିଳାଟି ବ୍ଲାଉଜ ଫେରେଇବା ପରେ ଜଗା ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ ଚେୟାର ଉପରକୁ ଗୋଡ଼ ଉଠେଇନେଇ ପଛକଥା ଭାବୁଥିଲା । ସେହି ବଡ଼ କଳା ଚଷମା ପିନ୍ଧିଥିବା ମହିଳା ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହିଥିବା ପ୍ରହେଳିକାକୁ । ଜଗାର ଏତିକି ମାତ୍ର ମନେ ଅଛି, ବ୍ଲାଉଜ କପଡା ଦେଲା ପରେ ସେଦିନ ମହିଳାଟି ତାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିବା ଗୋଟିଏ ବହୁତ ଦାମୀ କାର ଆଡକୁ ଅଗ୍ରସର ହୋଇଥିଲେ । ସେ ଆଡକୁ ବେଶୀ ଲକ୍ଷ୍ୟ ନ ଦେଇ ସେ ତା କାମରେ ଡୁବି ଯାଇଥିଲା ।  


ଜଗା ମନ ଭିତରଟା ସେଦିନ ହଲିଯାଇଥିଲା ଯେମିତି ଟିକେ । ପଛ କେଇ ଦିନରେ ଘଟିଯାଇଥିବା ଘଟଣା ଗୁଡିକରେ ତା ସହ ହେଉଥିବା ଅଘଟଣର କିଛି ଇଙ୍ଗିତ ଏଡ଼େ ସହଜରେ ମିଳୁ ନ ଥିଲା ତାକୁ। ମନର ଦୁର୍ବଳତା ଦେଖି ଅନାବଶ୍ୟକ ଚିନ୍ତା ଗୁଡିକ ମାଡି ପଡୁଥିଲେ ତା ଉପରେ ।


 ସେ ଟୁକୁନାକୁ ଆଜି ଆଉ ଥରେ ମହିଳା ଦେଇଥିବା ନମ୍ବରରେ ଫୋନ କରିବାକୁ କହିଲା । ଫୋନରେ ସେହି ଦୁଇମାସ ତଳର ପୁରୁଣା ଜବାଵ : ଫୋନ ନମ୍ବର ଅସ୍ତିତ୍ବରେ ନାହିଁ ।


ଚାଆ ପିଉ ପିଉ ବିବିଧ ଭାରତୀ ମଝିରେ ପରିବେଷିତ ହେଉଥିବା ନ୍ୟୁଜ ଶୁଣୁଥିଲା । ବସନ୍ତ ପଞ୍ଚମୀ ପୂର୍ବ ରାତ୍ରିରେ ଅଚାନକ ନିଖୋଜ ହୋଇଥିବା ଲେଖିକା ଶୁଭଦର୍ଶିନୀଙ୍କ ଯାଞ୍ଚରେ ପୋଲିସକୁ ମିଳିଛି କିଛି ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଖିଅ । ଜଗା ପାଖରେ ପଡିଥିବା "ସକାଳର ପ୍ରହରୀ"କୁ ଉଠାଇନେଲା । ଟଙ୍କିଖିଆ ଅନାମଧେୟ ଖବର କାଗଜଟିଏ । ବସ୍ତିର ଚିରା ସାର୍ଟ ପିନ୍ଧିଥିବା ଟୋକାଟିଏ ଜବରଦସ୍ତି ପକେଇ ଦେଇଯାଏ ଦୋକାନରେ । ସେଥିରେ ବଡ ବଡ ଅକ୍ଷରରେ ଲେଖାଥିଲା "ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀଙ୍କ ରାଜଧାନୀ ହୋଇଗଲା ଦେହଜୀବୀଙ୍କ ରାଜଧାନୀ" । ଶୁଭଦର୍ଶିନୀଙ୍କ ପୂରା ବିବରଣୀ ଆସିଛି । ନିଖୋଜ ହେବା ପୂର୍ବରୁ କଟକ ରାସ୍ତାରେ ଯାଇଥିଲେ - ବୋଧେ ଲଙ୍ଗ ଡ୍ରାଇବରେ । ଆଉ ନିରୁଦ୍ଦିଷ୍ଟାଙ୍କ ଫୋନ ନମ୍ବର ବି ଲେଖା ଅଛି 9856729121 । ଏହି ନମ୍ବରକୁ ତା ଡାଏରିରେ ଥିବା ନମ୍ବର ସହ ମିଳାଇବା ପୂର୍ବରୁ ଥରେ ପଢି ନେଲା ଖବରକାଗଜରେ ଲେଖାଥିବା ଆଉ ସବୁ ତଥ୍ୟକୁ ।


ରାଜନୈତିକ ଦଳ, ଶିଳ୍ପପତି ଆଉ ବିଜନେସ ଟାଇକୁନ ମାନେ କରି ବସିଛନ୍ତି ଟ୍ୟାଲେଣ୍ଟର୍ ସୌଦା - ରାତାରାତି ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଦେବାର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ । ସଙ୍ଗୀତ, ସାହିତ୍ୟ ଓ କଳାର ସୁଦର୍ଶନା ମହିଳାଙ୍କର ଚାହିଦା ବଢି ଯାଇଛି । ବୟସର ସୀଢୀରେ ଚଢି ଯାଇଥିବା ମହିଳାଙ୍କ ମୂଲ୍ୟ ଓହ୍ଲେଇ ଯାଇଛି । ମାତ୍ର କୋଡିଏ ବାଇଶି ବର୍ଷ ପାର ହୋଇଥିବା ଖଣ୍ଡି ଉଡା ଦେଉଥିବା ନୂଆ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ରିକୃଟମେଣ୍ଟ ଚାଲିଛି "ଯୁବା ପ୍ରତିଭା ଖୋଜ" ଆଳରେ । ପରୋକ୍ଷ ମାଧ୍ୟମ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି ପବ୍ଲିଶିଂ ହାଉସ ଆଉ ବିଉଟି କଂଟେଷ୍ଟର ଆୟୋଜକ ମାନେ । ଗୋଟିଏ କିମ୍ବା ଦୁଇଟି କୁହାଳିଆ ଲେଖକଙ୍କୁ ବି ମିଳିବ ବିଧାନସଭା ଟିକଟ ।


  ଜଗା ଶୁଭଦର୍ଶିନୀଙ୍କ ଖବରକାଗଜରେ ଦିଆ ଯାଇଥିବା ନମ୍ବର ସହ ତା ପାଖରେ ଥିବା ନମ୍ବରକୁ ମିଳାଇଲା । 

"ଓଃ, ରକ୍ଷା !" ଚିତ୍କାର କରି ନିଜ ଚେୟାରରୁ ଉଠିଲା ଜଗା । ଡାଏରୀର ନମ୍ବରରେ ଶେଷ ସଂଖ୍ୟା "1" ଲେଖିବା କାରଣରୁ "7" ପରି ଦିଶୁଥିଲା । ଏବେ ଆଉ ସେ ଟୁକୁନାକୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ନମ୍ବରରେ ଫୋନ କରିବାକୁ କହିବ ନାହିଁ । ମିଛରେ ପୋଲିସ ଯାଞ୍ଚ ଭିତରେ ସିଏ ଆସିଯିବ । 

ଜଗାର ମନ ସଂଶୟରେ ଭରି ଯାଇଥିଲା । ତା ପରି ଛୋଟ ମଣିଷ ଏ ସବୁ ନେଇ ନୀରବ ରହିବା ଉଚିତ । ଡାଏରୀରେ ଲେଖା ଯାଇଥିବା ନମ୍ବରକୁ ବଲ ପେନରେ ଗାରେଇ କାଟି ପକେଇଲା - ନିଶ୍ଚିହ୍ନ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ।


ସେଦିନ ଜଗା ଦରଜୀ ଛୁଞ୍ଚିରେ ସୂତା ପୂରେଇଲା ବେଳେ କିଏ ଯେମିତି ସୂତା ଟାଣି ବାହାର କରି ଦେଉଥିଲା ଛୁଞ୍ଚି ଆଖିରୁ । ଏମିତି ବାରମ୍ବାର ହେଉଥିଲା। ଥରେ ସୂତା ସଫଳତା ସହ ପୂରେଇ ସାରି ମେଜ ଉପରେ ରଖି ଅଧା କଟା କମିଜ ଥାକରୁ ଆଣିବାକୁ ଗଲା । କିନ୍ତୁ ଫେରି ଆସି ଦେଖେ ତ ସୂତା ପୁଣି କିଏ ବାହାର କରି ଦେଇଛି । ପଙ୍ଖାରେ ଉଡି ସୂତା ବାହାରି ଯାଇଥିବ ବୋଲି ବିଶ୍ଵାସ ହେଲାନି ।


ଜଗା ଏବେ ଖୁସିମନରେ କାମ କରି ପାରୁ ନ ଥିଲା ।ପ୍ରତିଦିନ ପରି ଦୋକାନ ଖୋଲିବା ପରେ ସଙ୍ଗୀତ ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଆକାଶବାଣୀ ବିବିଧ ଭାରତୀ ଚାଲୁ କରୁ ନ ଥିଲା । ଆଉ ଦିନେ ସେ ବଡ଼ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଗଲା ଗୋଟିଏ କଥା ନେଇ । ତା କପଡା କଟା କଇଁଚିକୁ ଖୋଜି ଖୋଜି ପାଇଲାନି ତା ଜାଗାରେ । କଟା କଟିରୁ ବାହାରି ଥିବା କପଡା ଟୁକୁଡ଼ା ଭିତରେ ମିଳିଲା । କିଏ ଯେମିତି ତାକୁ ଲୁଚେଇ ରଖିଥିଲା ସେଠି । ଟୁକୁନା ଏପରି ଚଗଲାମୀ କେବେ ବି କରି ପାରିବନି । 


 ଏଥର ତାକୁ ଲାଗୁଥିଲା, କୌଣସି ଅଶୁଭ ଆତ୍ମାର ବିଚରଣ ତା ସିଲେଇ ଘର ଟୁଙ୍ଗି ଭିତରେ ହେଉଛି ଯେମିତି । ଏହା ତା ମନର ଭ୍ରମ ବି ହୋଇପାରେ । ତାକୁ ଛାତି ପଥର କରିବାକୁ ହେବ ।


ଶେଷ ଜ୍ୟେଷ୍ଠର ନିଶୂନ ଦିପହର । କାଁ ଭାଁ ଗାଡି ଚାଲୁଥିଲେ । ମହାନଦୀ ପୋଲର ବାଡ଼କୁ ଲାଗି ଠିଆ ହୋଇଥିଲା ଜଗା । ସ୍କୁଟିର ସିଟ ତଳୁ ବନାରସୀ ସିଲକ ବ୍ଲାଉଜଟିକୁ କାଢି କିଛି ସମୟ ଛିଡା ହେଲା ବିନୟାବନତ ମୁଦ୍ରାରେ । ତାପରେ ତାକୁ ପୋଲ ତଳର ଜଳଧାରା ଆଡ଼କୁ ପକେଇ ଦେଲା ବିସର୍ଜିତ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ।


ଦେଖୁଁ ଦେଖୁଁ ବାଲି ଝଡର ଆବର୍ତ୍ତ କେଉଁଠୁଁ ଆସି ପୋଲ ତଳକୁ ଖସି ପଡୁଥିବା ବ୍ଲାଉଜକୁ ଉଡେଇ ନେଲା ..ଦୂରକୁ ..ଆହୁରି ଦୂରକୁ ..ପଟୁ ମାଟିରେ ନିର୍ମିତ କେଇ ମିଟରର ନଦୀ ଟାପୁ ଆଡେ । ଶେଷରେ ନଈ ବାଲିକୁ ଝୁକି ଆସିଥିବା ଗୋଟିଏ ଥୁଣ୍ଟା ପଳାଶ ଗଛ ଡାଳରେ ଲାଗି ଅଟକି ଗଲା ...କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ । 


ଆଉ ସେ ଆଡକୁ ବେଶୀ ନ ଅନେଇ ନିଜ ସ୍କୁଟିକୁ ଷ୍ଟାର୍ଟ କରି ଜଗା ଏକ ମୁହାଁ ଚାଲିଲା କଟକ ସହର ଆଡେ ।  



Rate this content
Log in

More oriya story from Ajaya Mahala

Similar oriya story from Horror