ପ୍ଲାଟଫର୍ମ ଆଉ ଜୀବନ
ପ୍ଲାଟଫର୍ମ ଆଉ ଜୀବନ
ରାତି ନଅଟା। ରେଳଷ୍ଟେସନର ପ୍ଲାଟଫର୍ମ ନମ୍ବର ତିନିରେ ଯାତ୍ରୀଙ୍କ ଭିଡ଼। କିଏ ଘରକୁ ଫେରିବା ପାଇଁ ଟ୍ରେନକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲା, ତ କିଏ ନିଜ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେବାକୁ ଆସିଥିଲା। କାହା ମୁହଁରେ ଖୁସି ଥିଲା, କାହା ଆଖିରେ ଲୁହ।
ପ୍ଲାଟଫର୍ମର ଗୋଟିଏ କୋଣରେ ବସିଥିଲେ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ। ହାତରେ ଛୋଟ ବ୍ୟାଗ୍, ଆଖିରେ ମୋଟା ଚଷମା ଆଉ ମୁହଁରେ ଅସରନ୍ତି କ୍ଲାନ୍ତି। ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ସୁଧୀର ବାବୁ।
ପାଖ ବେଞ୍ଚରେ ବସିଥିବା ଜଣେ ଯୁବକ ବାରମ୍ବାର ମୋବାଇଲ୍ ଦେଖୁଥିଲା। କେତେବେଳେ ହସୁଥିଲା, ତ କେତେବେଳେ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇପଡ଼ୁଥିଲା।
ହଠାତ୍ ସୁଧୀର ବାବୁ ପଚାରିଲେ,"ବାବୁ, କୁଆଡ଼େ ଯିବ?"
ଯୁବକଟି ମୋବାଇଲ୍ ରଖି କହିଲା, "ଭୁବନେଶ୍ୱର। ଚାକିରି ଇଣ୍ଟରଭ୍ୟୁ ଅଛି। ଏଥର ଯଦି ଚାକିରି ନମିଳେ, ତେବେ ଆଉ କ'ଣ କରିବି ଜାଣିପାରୁନି।"
ସୁଧୀର ବାବୁ ହସିଦେଲେ।
"ଜୀବନରେ ସବୁ ଟ୍ରେନ୍ ପ୍ରଥମ ଥରରେ ମିଳେନି ବାବୁ। କିଛି ଟ୍ରେନ୍ ଛାଡ଼ିଯାଏ, କିଛି ବିଳମ୍ବରେ ଆସେ। କିନ୍ତୁ ସେଥିପାଇଁ ଯାତ୍ରା ବନ୍ଦ କରିଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।"
ଯୁବକଟି ଟିକିଏ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ଚାହିଁଲା।
ଆପଣ କ'ଣ ରେଳବାଇରେ ଚାକିରି କରୁଥିଲେ?
ନାହିଁ ବାବୁ, ମୁଁ ଜୀବନର ଷ୍ଟେସନରେ ବହୁତ ଦିନ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି। ସେଇ ଅଭିଜ୍ଞତାରୁ କହୁଛି।
କିଛି ସମୟ ନିରବତା ପରେ ସୁଧୀର ବାବୁ ନିଜ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଦିନେ ତାଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସଂସାର ଥିଲା। ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ ଆଉ ଝିଅଙ୍କୁ ନେଇ ଛୋଟ ପରିବାର। ସେ ଜଣେ ସ୍କୁଲ ଶିକ୍ଷକ ଥିଲେ। ନିଜ ଦରମାରୁ ପିଲାଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱପ୍ନ କିଣୁଥିଲେ।
ପୁଅକୁ ଇଞ୍ଜିନିୟର ଆଉ ଝିଅକୁ ଡାକ୍ତର କରିବାର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲେ।
ସମୟ ଗଡ଼ିଲା। ପିଲାମାନେ ବଡ଼ ହେଲେ। ନିଜ ନିଜ ଜୀବନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲେ। ଝିଅ ବିଦେଶରେ ରହିଲା, ପୁଅ ଅନ୍ୟ ସହରରେ।
ଦିନେ ସ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଏକୁଟିଆ କରି ଚାଲିଗଲେ।
ତା'ପରେ ସୁଧୀର ବାବୁ ବୁଝିଲେ, ଯେଉଁ ଘରକୁ ଦିନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଭାବିଥିଲେ, ସେହି ଘରର କାନ୍ଥଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଏକାକୀତ୍ୱର ଶବ୍ଦ କରେ।
"ପିଲାମାନେ ଖରାପ ନୁହନ୍ତି ବାବୁ। ସେମାନଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସଂସାର ଅଛି। କିନ୍ତୁ ବେଳେବେଳେ ଭାବେ, ଯେଉଁ ପିଲାଙ୍କ ହାତ ଧରି ଚାଲିବା ଶିଖାଇଥିଲି, ଆଜି ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଦୁଇପାଦ ଚାଲିବାକୁ ମଧ୍ୟ ସମୟ ନାହିଁ।"
ଯୁବକଟି ଚୁପ୍ ହୋଇ ଶୁଣୁଥିଲା।
ସେହି ସମୟରେ ଏକ ଛୋଟ ଝିଅ ଦୌଡ଼ି ଆସି ସୁଧୀର ବାବୁଙ୍କ ପାଖରେ ଠିଆ ହେଲା।"ଜେଜେ, ଆପଣ ଏକୁଟିଆ ବସିଛନ୍ତି? ଆପଣଙ୍କ ଟ୍ରେନ୍ ଆସିନି?"
ମାଧବ ବାବୁ ହସି କହିଲେ, "ଆସିବ ମାଆ। ତୁମେ କୁଆଡ଼େ ଯାଉଛ?"
"ମୁଁ ମାମାଙ୍କ ସହିତ ଗାଁକୁ ଯାଉଛି। ମୋ ଜେଜେମା'ଙ୍କ ପାଖକୁ। ସେ କହିଛନ୍ତି ମୋ ପାଇଁ ପିଠା କରି ରଖିଛନ୍ତି।"
ଝିଅଟିର ନିରୀହ ହସ ଦେଖି ମାଧବ ବାବୁଙ୍କ ଆଖି ଭିଜିଗଲା।
ଟ୍ରେନ୍ ଆସିବାର ଘୋଷଣା ହେଲା। ଲୋକମାନେ ନିଜ ନିଜ ବ୍ୟାଗ୍ ଧରି ଉଠିପଡ଼ିଲେ। କେହି ଝରକା ପାଖ ସିଟ୍ ଖୋଜୁଥିଲେ, କେହି ନିଜ ସାମଗ୍ରୀ ସଜାଡ଼ୁଥିଲେ।
ଯୁବକଟି ସୁଧୀର ବାବୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲା,"ଆପଣ କାହାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି?"
ବୃଦ୍ଧ ଟିକିଏ ହସି କହିଲେ,"କାହାକୁ ନୁହେଁ ବାବୁ। ଆଜି ମୋ ଗାଁକୁ ଯାଉଛି। ବହୁତ ଦିନ ହେଲା ପୁରୁଣା ସ୍କୁଲଟା ଦେଖିନି। ସେଠି କିଛି ପିଲାଙ୍କୁ ପଢ଼ାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି। ଯେତେଦିନ ନିଶ୍ୱାସ ଅଛି, ସେତେଦିନ ଆଉ କାହାରି ଜୀବନରେ ଆଲୋକ ଜଳାଇବାକୁ ଚାହେଁ।"
ଯୁବକଟିର ମନ ଭିତରେ କିଛି ଗୋଟେ ବଦଳିଗଲା।
ସେ ଏତେଦିନ ନିଜର ବିଫଳତାକୁ ନେଇ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଜୀବନ ଯେ କେବଳ ଚାକିରି, ଦରମା ଆଉ ପ୍ରତିଷ୍ଠାର ନାମ ନୁହେଁ, ତାହା ଆଜି ଅନୁଭବ କଲା।
ଟ୍ରେନ୍ ଧୀରେ ଧୀରେ ପ୍ଲାଟଫର୍ମରେ ଲାଗିଲା।ଯୁବକଟି ନିଜ ବ୍ୟାଗ୍ ଉଠାଇ ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ପାଦ ଛୁଇଁଲା।ଆପଣଙ୍କ କଥା ମୁଁ ଭୁଲିବି ନାହିଁ। ଚାକିରି ମିଳୁ କି ନମିଳୁ, ମୁଁ ଆଉ ନିଜକୁ ହାରିଯିବାକୁ ଦେବିନି।
ମାଧବ ବାବୁ ତା' ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ରଖି କହିଲେ,"ମନେରଖିବୁ ବାବୁ, ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ରେଳଯାତ୍ରା ପରି। ଏଠି କିଏ ଆମ ସହିତ କିଛି ବାଟ ଯାଏ, କିଏ ଅଧା ରାସ୍ତାରେ ଓହ୍ଲାଇଯାଏ, ଆଉ କିଏ ନୂଆ ହୋଇ ଆମ ଜୀବନରେ ଯୋଡ଼ି ହୁଏ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାଥୀ କରି ରଖିବା ଆମ ହାତରେ ନଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଯେତିକି ସମୟ ସାଥିରେ ଅଛନ୍ତି, ସେତିକି ସମୟକୁ ସୁନ୍ଦର କରିବା ଆମ ହାତରେ ଅଛି।"
ଟ୍ରେନ୍ ହୁଇସିଲ୍ ଦେଲା।ଦୁଇଜଣ ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ବଗିରେ ଚଢ଼ିଗଲେ। ଟ୍ରେନ୍ ଆଗକୁ ଗଡ଼ିଲା। ପ୍ଲାଟଫର୍ମ ଧୀରେ ଧୀରେ ପଛକୁ ଛାଡ଼ିଗଲା।
ଝରକା ପାଖରେ ବସି ଯୁବକଟି ବାହାରକୁ ଚାହିଁଲା। ତାକୁ ଲାଗିଲା, ଏହି ପ୍ଲାଟଫର୍ମ କେବଳ ଟ୍ରେନ୍ ଆସିବା ଆଉ ଯିବାର ଜାଗା ନୁହେଁ। ଏଠାରେ କେତେ ଜୀବନର ମିଳନ, ବିଚ୍ଛେଦ, ଅପେକ୍ଷା ଆଉ ନୂଆ ଆରମ୍ଭର କାହାଣୀ ଲୁଚି ରହିଛି।
ସେ ମୋବାଇଲ୍ ବାହାର କରି ମା'ଙ୍କୁ ଫୋନ୍ କଲା।
"ମା', ମୁଁ ଭୁବନେଶ୍ୱର ଯାଉଛି। ଇଣ୍ଟରଭ୍ୟୁ ଦେବି। କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରନି। ଯାହା ହେବ ଦେଖାଯିବ। ଆଉ ହଁ, ମୁଁ ଫେରିଲେ ତୁମ ସହିତ ବହୁତ ସମୟ ବିତାଇବି।"
ଫୋନ୍ର ଅନ୍ୟ ପଟରୁ ମା'ଙ୍କ ଖୁସିଭରା କଣ୍ଠ ଶୁଣାଗଲା।
ଟ୍ରେନ୍ ତା'ର ଗନ୍ତବ୍ୟସ୍ଥଳ ଆଡ଼କୁ ଦୌଡ଼ୁଥିଲା।
ଆଉ ଯୁବକଟିର ମନରେ ଏକ ନୂଆ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇସାରିଥିଲା ।
ଜୀବନର ପ୍ଲାଟଫର୍ମରେ କେହି ଚିରଦିନ ଅପେକ୍ଷା କରି ରହେନାହିଁ। କିଛି ଟ୍ରେନ୍ ଆସେ, କିଛି ଚାଲିଯାଏ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯାତ୍ରା ଆମକୁ କିଛି ନା କିଛି ଶିଖାଇ ଯାଏ। ତେଣୁ ଟ୍ରେନ୍ ଛାଡ଼ିଗଲା ବୋଲି ଜୀବନକୁ ଦୋଷ ଦିଅନି, ବରଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଟ୍ରେନ୍ ପାଇଁ ନୂଆ ଆଶା ନେଇ ଅପେକ୍ଷା କର। କାରଣ ଜୀବନର ଯାତ୍ରା କେବେ ବି ଗୋଟିଏ ପ୍ଲାଟଫର୍ମ ରେ ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ।
ପ୍ଲାଟଫର୍ମ କେବଳ ଟ୍ରେନ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବାର ସ୍ଥାନ ନୁହେଁ, ଏହା ଅନେକ ଅଜଣା ମଣିଷଙ୍କ ଜୀବନର କାହାଣୀକୁ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଭିତରେ ସାଇତି ରଖିଥାଏ।
