ଭାବନାର ବାହାରେ

ମଣିଷ ଜୀବନ କେତେବେଳେ କାହା ସହିତ ଦେଖା ହେଇଯାଏ, ଆଉ ବେଳେ ବେଳେ ସେହି ପ୍ରଥମ ଦେଖାରେ ହି ମନଟା ବନ୍ଧା ପଡିଯାଏ କାହା ପାଖରେ ସେ ଜାଣି ପାରେନି। ସେମିତି ହୋଇଥିଲା ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣଲତାଙ୍କ ଜୀବନରେ।

ସେ ଭଲପାଇ ବିବାହ କରିଥିଲେ ଶୁଭାଶୀଷ୍ ଙ୍କୁ । ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିବାହ କେବଳ ଦୁଇଟି ମନର ମିଳନ ନଥିଲା, ତାହା ଥିଲା ଜୀବନସାରା ଏକାଠି ଚାଲିବାର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି। ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସେ ଏତେ ଭରସା କରୁଥିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ମନରେ କେବେ ସନ୍ଦେହର ଛାଇଟିଏ ବି ପଡ଼ିବାକୁ ଦେଇନଥିଲେ।

ହେଲେ ସମୟ ସବୁବେଳେ ଏକାପରି ରହେନାହିଁ।ବିବାହ ର କିଛି ବର୍ଷ ଖୁବ ଭଲରେ ଚାଲିଥିଲା ସେମାନଙ୍କର। କିନ୍ତୁ ଦୁଇ ବର୍ଷ ପରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ବ୍ୟବହାର ବଦଳିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଛୋଟ ଛୋଟ କଥାରେ ମିଛ କହିବା, ଫୋନ୍ ଆସିଲେ ଘର ବାହାରକୁ ଚାଲିଯିବା, ରାତିରେ ଡେରିରେ ଫେରିବା ତାଙ୍କର ଅଭ୍ୟାସ ହୋଇଗଲା। ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଲତା କେବେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ସେ ଓଲଟା ତାଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଉଥିଲେ।

ତଥାପି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଲତା ନିଜ ସଂସାରକୁ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଚାହୁଁନଥିଲେ। ସେ ଭାବୁଥିଲେ, ହୁଏତ କାମର ଚାପ ଯୋଗୁଁ ସ୍ୱାମୀ ବଦଳି ଯାଇଛନ୍ତି। ଦିନେ ନା ଦିନେ ସବୁ ଠିକ୍ ହୋଇଯିବ।

କିନ୍ତୁ ମଣିଷ ଯେତେବେଳେ ନିଜ ଭୁଲକୁ ଅଭ୍ୟାସରେ ପରିଣତ କରିଦିଏ, ସେତେବେଳେ ତାକୁ ଫେରାଇ ଆଣିବା ସହଜ ହୁଏନାହିଁ।

ସେଦିନ ସକାଳେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଲତାଙ୍କର ବ୍ଲକ୍ ଅଫିସରେ କିଛି କାମ ଥିଲା। ସ୍ୱାମୀ କହିଲେ ଦେହ ଭଲ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଘରେ ରହିବେ। ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଲତା କିଛି ପଚାରିଲେ ନାହିଁ। ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଇଁ ରୋଷେଇ କରି ଖାଇବା ଟେବୁଲରେ ରଖିଦେଲେ। ଔଷଧ ଖାଇବାକୁ ମନେ ପକାଇ ଦେଇ ସ୍କୁଟି ଧରି ବାହାରିଗଲେ।

କିନ୍ତୁ ସେଦିନ ବ୍ଲକ୍ ଅଫିସରେ ତାଙ୍କର କାମ ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ। ଅଧିକାରୀ ଅନୁପସ୍ଥିତ ଥିବାରୁ ସେ ଭାବିଲେ, ଘରକୁ ଫେରିଯିବେ।

ଘର ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ସେ ଦେଖିଲେ, ମୁଖ୍ୟ କବାଟ ଭିତରୁ ବନ୍ଦ ଅଛି।
ସେ ଭାବିଲେ, ସ୍ୱାମୀ ବୋଧହୁଏ ଶୋଇପଡ଼ିଛନ୍ତି। ଝରକା ପାଖକୁ ଯାଇ ଡାକିବାକୁ ଉଦ୍ୟମ କରୁଥିବା ବେଳେ ଭିତରୁ ଭାସିଆସିଲା ଜଣେ ନାରୀର ହସ।

ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଲତାଙ୍କ ହାତ ଅଟକିଗଲା।

ସେହି ହସ ପରେ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା ସ୍ୱାମୀଙ୍କ କଥା, ଯାହା ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣଲତା ଙ୍କର ଭାବନାର ବାହାରେ ଥିଲା।

ତାଙ୍କ ଦେହ ଆଉ ଖରାପ ନାହିଁ। କାହାକୁ ଘରକୁ ଡାକି ହସଖୁସିରେ ସମୟ କାଟୁଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସେ ଅସୁସ୍ଥ ଭାବି ଚିନ୍ତା କରି ଯାଇଥିଲେ, ସେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ନାରୀ ସହିତ ଏକାନ୍ତରେ ଥିଲେ।

ଝରକାର ଫାଙ୍କ ଦେଇ ଯାହା ଦେଖିଲେ, ତାହା ତାଙ୍କର ସବୁ ବିଶ୍ୱାସକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା।

କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ସେ ପଥର ପରି ଠିଆ ହୋଇରହିଲେ। ଆଖିରୁ ଲୁହ ବାହାରିଲା ନାହିଁ। କାନ୍ଦିବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଯେମିତି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଶକ୍ତି ନଥିଲା।

ତାଙ୍କ ମନରେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ବାରମ୍ବାର ଉଠୁଥିଲା, ଯେଉଁ ମଣିଷ ପାଇଁ ସେ ନିଜ ଘର, ପରିବାର ଓ ପରିଚିତ ପରିବେଶ ଛାଡ଼ି ଆସିଥିଲେ, ସେହି ମଣିଷ ତାଙ୍କୁ ଏତେ ସହଜରେ କେମିତି ଧୋକା ଦେଇପାରିଲେ?

ସେ ଚାହିଁଥିଲେ କବାଟ ଭାଙ୍ଗି ଭିତରକୁ ପଶିଯାଇପାରିଥାନ୍ତେ। ଦୁହିଁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିପାରିଥାନ୍ତେ। ନିଜ ଅଧିକାର ପାଇଁ ପାଟି କରିପାରିଥାନ୍ତେ।

କିନ୍ତୁ ସେ କିଛି କଲେ ନାହିଁ।ଚୁପ୍‌ଚାପ୍ ଫେରିଆସିଲେ।
ସେହି ନୀରବତା ଦୁର୍ବଳତାର ନଥିଲା। ତାହା ଥିଲା ନିଜ ଭିତରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଭରସାକୁ ଚିହ୍ନିବାର ଏକ ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ।

ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ଆଜି ଏତେ ଶୀଘ୍ର ଫେରିଆସିଲ?

ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଲତା ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁଲେ। ସେହି ମୁହଁ, ଯାହାକୁ ଦେଖିଲେ ଦିନେ ତାଙ୍କ ମନରେ ଭଲପାଇବା ଭରିଯାଉଥିଲା। ଆଜି ସେହି ମୁହଁରେ ତାଙ୍କୁ ଅପରିଚିତ ମଣିଷର ଛବି ଦେଖାଗଲା।

ସେ କେବଳ କହିଲେ, କାମ ହେଲା ନାହିଁ, ତେଣୁ ଫେରିଆସିଲି।

ସ୍ୱାମୀ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୋଇଗଲେ। ହୁଏତ ସେ ଭାବିଥିଲେ, ସବୁଦିନ ପରି ଆଜି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ମିଛ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଗଲା।

କିନ୍ତୁ ସେ ଜାଣିନଥିଲେ, ସେହି ଦିନଠାରୁ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଲତାଙ୍କ ଭିତରେ କିଛି ବଦଳିଯାଇଛି।

ରାତିରେ ସ୍ୱାମୀ ଶୋଇପଡ଼ିବା ପରେ ସେ ଏକା ବସି ନିଜ ଜୀବନକୁ ମନେ ପକାଇଲେ। କେତେ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ ସେ! କେତେ ଥର ନିଜ ଇଚ୍ଛାକୁ ମାରି ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଖୁସିକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ! ତାଙ୍କର ଛୋଟ ଛୋଟ ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ନିଜର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଭାବି ପୂରଣ କରିଥିଲେ।

ହେଲେ ସେହି ତ୍ୟାଗର ଅର୍ଥ କ’ଣ ଏତିକି ଥିଲା ଯେ, ସ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କର ଭରସାକୁ ନିଜ ସୁବିଧା ଅନୁସାରେ ବ୍ୟବହାର କରିବେ?

ପରଦିନ ସକାଳେ ସେ ନିଜର କିଛି ଜରୁରୀ କାଗଜପତ୍ର ଓ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଜିନିଷ ସଜାଡ଼ି ରଖିଲେ। ତା’ପରେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଲେ।

ମୋର ତୁମ ପାଖରେ ଅଧିକ କିଛି ଦାବି ନଥିଲା। କେବଳ ସତ୍ୟ ଓ ବିଶ୍ୱାସ ଚାହୁଁଥିଲି। ତୁମେ ମୋତେ ଭଲ ନପାଉଥିଲେ, ସେକଥା କହିପାରିଥାନ୍ତ। ମୁଁ କଷ୍ଟ ପାଇଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ନିଜକୁ ବୁଝାଇ ନେଇଥାନ୍ତି। ହେଲେ ତୁମେ ମୋତେ ମିଛରେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲ।

ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରଥମେ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ପରେ ନିଜ ଭୁଲକୁ ଛୋଟ କରି ଦେଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କହିଲେ, ଥରେ ଭୁଲ ହୋଇଯାଇଛି, ତାକୁ ନେଇ ଏତେ ବଡ଼ କଥା କାହିଁକି?

ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଲତାଙ୍କ ଆଖି ଓଦା ହୋଇଗଲା।

ଥରେ ଭୁଲ ହୋଇଥିଲେ ମୁଁ କ୍ଷମା କରିପାରିଥାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ମିଛ କହିବା, ମୋତେ ଧୋକା ଦେବା ଏବଂ ମୋର ବିଶ୍ୱାସକୁ ଦୁର୍ବଳତା ଭାବିବା ଯଦି ତୁମ ପାଇଁ ସାଧାରଣ କଥା, ତେବେ ମୁଁ ଆଉ ନିଜକୁ ଏହି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭିତରେ ରଖିପାରିବି ନାହିଁ।

ସେ ଉଠି ଠିଆ ହେଲେ।

ସ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କିନ୍ତୁ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଲତା ଧୀରେ ହାତଟିକୁ ଛଡ଼ାଇ ନେଲେ।

ତାଙ୍କ ମନରେ ଭଲପାଇବା ଏବେ ବି ଥିଲା। ସେହି ମଣିଷ ସହିତ ବିତାଇଥିବା ସୁନ୍ଦର ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ସେ ମିଛ ବୋଲି କହିପାରିବେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଅତୀତର ସୁନ୍ଦର ସ୍ମୃତି ପାଇଁ ବର୍ତ୍ତମାନର ଅପମାନକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ସେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନଥିଲେ।

ସେଦିନ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଲତା ଘରୁ ବାହାରିଗଲେ।

ତାଙ୍କ ଆଗରେ ରାସ୍ତାଟି ସହଜ ନଥିଲା। ସମାଜର ପ୍ରଶ୍ନ, ଆତ୍ମୀୟଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ଓ ଏକାକୀ ଜୀବନର ଭୟ ତାଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲା। ତଥାପି ସେ ନିଜକୁ ହରାଇବାକୁ ଚାହୁଁନଥିଲେ।

କାରଣ ସେ ବୁଝିସାରିଥିଲେ, ସଂସାରକୁ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଓ ଚେଷ୍ଟା ଆବଶ୍ୟକ। ଜଣେ ଯଦି କେବଳ ସମ୍ପର୍କକୁ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ତାହାକୁ ବାରମ୍ବାର ଭାଙ୍ଗିବ, ତେବେ ସେହି ସମ୍ପର୍କର ଭାର କେବଳ ଜଣଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ରହିପାରିବ ନାହିଁ ।

ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଲତା ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ସେଦିନ ଝରକା ଦେଇ ଦେଖିଥିଲେ, ତାହା ତାଙ୍କ ଭାବନାର ବାହାରେ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେହି ଘଟଣା ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଜୀବନ ବିଷୟରେ ଏକ ନୂଆ ସତ୍ୟ ଶିଖାଇଦେଲା।

ଭଲପାଇବା ମଣିଷକୁ ଅନ୍ଧ କରିଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଭରସା କରିବା ମହତ୍ତ୍ୱ, କିନ୍ତୁ ସେହି ଭରସାର ନାମରେ ନିଜ ସ୍ୱାଭିମାନକୁ ହରାଇଦେବା ନୁହେଁ।

କାରଣ ଜୀବନରେ କିଛି ସତ୍ୟ ଏମିତି ଥାଏ, ଯାହା ଆମ ଭାବନାର ବାହାରେ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ବଞ୍ଚିବାର ନୂଆ ଅର୍ଥ ଶିଖାଇଦିଏ।