ଲାଇବ୍ରେରୀ
ପ୍ରୋଫାଇଲ୍
ଟାଇମର ଲଗା ଜୀବନ
ଟାଇମର ଲଗା ଜୀବନ
ସକାଳ ଛଅଟା ହେବାକୁ ଆଉ ଦୁଇ ମିନିଟ୍ ବାକି ଥିଲା।ଘରର ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତେ ଗଭୀର ନିଦରେ ଥିବାବେଳେ ଅମିତଙ୍କ ମୋବାଇଲ୍ରେ ଟାଇମର ବାଜିଉଠିଲା।
ଟିନ୍... ଟିନ୍... ଟିନ୍...
ଅମିତ ଆଖି ଖୋଲି ମୋବାଇଲ୍ଟା ହାତରେ ନେଲେ।ଛଅଟା ବାଜିଲାଣି। ଧଡପଡ ହୋଇ ସେ ଉଠି ବସିଲେ। ମୁହଁ ଧୋଇ ଆସିଦିନଯାକ ର କାର୍ଯ୍ୟ ସୂଚୀ କୁ ଦେଖି ପୁଣି ଗୋଟିଏ ଟାଇମର ଲଗାଇଲେ,ଛଅଟା ଦଶ।
ସେତେବେଳେ ବ୍ୟାୟାମ କରିବାର ସମୟ।ତାପରେ ଛଅଟା ଚାଳିଶ।ଗାଧୋଇବାର ସମୟ। ସାତଟା ଜଳଖିଆ ଆଉ ସାଢ଼େ ସାତଟା ଅଫିସ୍ ବାହାରିବାର ସମୟ।
ଅମିତଙ୍କ ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ କାମରେ ଟାଇମର ଲାଗିଥିଲା।କାମ ପାଇଁ ଟାଇମର,ଖାଇବା ପାଇଁ ଟାଇମର।ବିଶ୍ରାମ ପାଇଁ ଟାଇମର।
ଏପରିକି ପୁଅ ସହିତ କଥା ହେବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଟାଇମର।
ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ନିତା ପ୍ରାୟତଃ ହସି କହୁଥିଲେ, ତୁମ ଜୀବନରେ ଟାଇମର ନଥିଲେ ବୋଧେ ତୁମେ ଶ୍ୱାସ ନେବାକୁ ବି ଭୁଲିଯିବ।
ଅମିତ ମଧ୍ୟ ହସି କହୁଥିଲେ, ଜୀବନରେ ସମୟର ମୂଲ୍ୟ ଜାଣିବାକୁ ହେଲେ ସମୟକୁ ବାନ୍ଧିବାକୁ ପଡ଼େ।
ସେ ନିଜ ଜୀବନକୁ ଖୁବ୍ ସଫଳ ଭାବୁଥିଲେ।ଭଲ ଚାକିରି ଥିଲା।ଭଲ ଦରମା ଥିଲା।ସହରରେ ନିଜ ଘର ଥିଲା।ପୁଅ ରୋହନ ଭଲ ସ୍କୁଲ୍ରେ ପଢ଼ୁଥିଲା।
ସବୁକିଛି ଠିକ୍ଠାକ୍ ଥିଲା।କେବଳ ଗୋଟିଏ ଜିନିଷ ନଥିଲା।
ସମୟ।
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସମୟର ହିସାବ ରଖୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ସମୟ ନଥିଲା।
ଦିନେ ରୋହନ ସ୍କୁଲ୍ରୁ ଫେରି ବାପାଙ୍କ ରୁମକୁ ଆସିଲା।ଖୁବ୍ ଖୁସି ମନରେ ପଚାରିଲା ବାପା, ଆଜି ମୋ ସହିତ ଟିକେ ଖେଳିବ?
ଅମିତ ଲାପଟପ୍ରୁ ଆଖି ନଉଠାଇ କହିଲେ, ଦଶ ମିନିଟ୍ ପରେ ଆସ।
ରୋହନ ଦଶ ମିନିଟ୍ ପରେ ଆସିଲା,ବାପା, ଏବେ?
ଅମିତ ଘଣ୍ଟାକୁ ଦେଖିଲେ,ଏବେ ମୋର ମିଟିଂ ଅଛି। ରାତିରେ ଖେଳିବା।
ରୋହନ ଚୁପ୍ଚାପ୍ ଚାଲିଗଲା।ରାତିରେ ଅମିତ ଘରକୁ ଫେରିବା ବେଳକୁ ରୋହନ ଶୋଇପଡ଼ିଥିଲା।
ପରଦିନ ସକାଳେ ଅମିତ ଦେଖିଲେ, ରୋହନ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ କାଗଜ ରଖିଯାଇଛି।
ସେଥିରେ ଲେଖାଥିଲା,ବାପା, ଆପଣଙ୍କ ଟାଇମରରେ ମୋ ପାଇଁ କେତେ ସମୟ ଅଛି?
ଅମିତ କାଗଜଟିକୁ ହାତରେ ଧରି ବହୁତ ସମୟ ଚୁପ୍ ହୋଇ ବସିରହିଲେ।ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା, ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ସବୁକିଛି ସମୟ ଅନୁସାରେ ଚାଲୁଛି, କିନ୍ତୁ ଜୀବନଟା ନିଜେ କେଉଁଠି ହଜିଯାଉଛି।
କିଛି ଦିନ ପରେ ଅମିତଙ୍କ ଅଫିସ୍ରେ ବଡ଼ ଏକ ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ ଆସିଲା।ସେ ପ୍ରାୟ ଦିନରାତି କାମ କଲେ।ତାଙ୍କ ଟାଇମର ଆଉ ଅଧିକ ହୋଇଗଲା।
ପନ୍ଦର ମିନିଟ୍ ଖାଇବା,ପାଞ୍ଚ ମିନିଟ୍ କଫି।ଦଶ ମିନିଟ୍ ବିଶ୍ରାମ।ପୁଣି କାମ।ଶେଷରେ ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ ସଫଳ ହେଲା।ଅଫିସ୍ରେ ତାଙ୍କୁ ପୁରସ୍କାର ମିଳିଲା।ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଅଭିନନ୍ଦନ ଦେଲେ।
ଘରକୁ ଫେରି ଅମିତ ପୁରସ୍କାରଟି ଟେବୁଲ୍ରେ ରଖିଲେ।ନିତା ହସିଲେ।ବହୁତ ବଡ଼ ସଫଳତା।
ଅମିତ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ,ସେ ରୋହନକୁ ଖୋଜିଲେ। ହେଲେ ରୋହନ କୁ କୋଉଠି ପାଇଲେ ନାହିଁ ।ସ୍ତ୍ରୀ ଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ରୋହନ କୁଆଡେ ଗଲା ବୋଲି ।
ନିତା କହିଲେ, ପଡ଼ୋଶୀ ଘରର ପିଲାମାନଙ୍କ ସହିତ ଖେଳିବାକୁ ଯାଇଛି।
ଅମିତ ହଠାତ୍ ନିଜ ମୋବାଇଲ୍ଟା ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ।ସେଦିନ ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ସେ କୌଣସି ଟାଇମର ଲଗାଇଲେ ନାହିଁ।
ରୋହନ ଫେରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଦୁଆର ପାଖରେ ବସି ରହିଲେ।ପୁଅ ଫେରିଲା।ଅମିତ ତାକୁ ପାଖକୁ ଡାକିଲେ।
ରୋହନ, ଆଜି ବାପାଙ୍କ ସହିତ ଖେଳିବୁ?
ରୋହନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ବାପାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁଲା ଓ ପଚାରିଲା ଆଜି ଟାଇମର ଲଗାଇ ନାହାଁନ୍ତି?
ଅମିତ ହସିଲେ ଓ କହିଲେ ନା।
କାହିଁକି?
କାରଣ ତୋ ସହିତ ବିତାଇବା ସମୟର କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ।ସେଦିନ ଦୁହେଁ ଘର ଅଗଣାରେ ବସି ଅନେକ ସମୟ ଖେଳିଲେ।ହସିଲେ।କଥା ହେଲେ।
ରୋହନ ସ୍କୁଲ୍ର ଗପ କହିଲା।ଅମିତ ନିଜ ପିଲାଦିନର ଗପ କହିଲେ।ସେ ରାତିରେ ଶୋଇବା ପୂର୍ବରୁ ଅମିତ ମୋବାଇଲ୍ଟା ଟେବୁଲ୍ରେ ରଖିଦେଲେ।
ଟାଇମର ଆପ୍ଟା ଖୋଲିଲେ।ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ଟାଇମର ଡିଲିଟ୍ କରିଦେଲେ।ତାପରେ ନିଜ ଡାଏରୀରେ ଗୋଟିଏ ଧାଡ଼ି ଲେଖିଲେ।
ଜୀବନରେ ସମୟର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝିବା ଦରକାର, କିନ୍ତୁ ସମୟକୁ ଏତେ ମାପିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ଯେ ଜୀବନଟା ହିଁ ଅମାପ ରହିଯାଏ।
ତାପରଠାରୁ ଅମିତଙ୍କ ଜୀବନ ବଦଳିଗଲା।ସେ କାମ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କାମ ପାଇଁ ଜୀବନକୁ ହରାଉନଥିଲେ।ସେ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେହି ସ୍ୱପ୍ନ ପାଇଁ ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ହରାଉନଥିଲେ।
ସେ ସମୟକୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସମୟର ଦାସ ହେଉନଥିଲେ।କିଛି ବର୍ଷ ପରେ ରୋହନ ବଡ଼ ହୋଇଗଲା।ଦିନେ ସେ ବାପାଙ୍କୁ ପଚାରିଲା,ବାପା, ତୁମେ ଏବେ କାହିଁକି ଟାଇମର ଲଗାଉନାହଁ?
ଅମିତ ହସି କହିଲେ,କାରଣ ଏବେ ମୁଁ ବୁଝିଗଲି, ଘଡ଼ି ଆମକୁ କେତେ ସମୟ ବାକି ଅଛି କହିପାରେ, କିନ୍ତୁ ସେ ସମୟଟା କେତେ ମୂଲ୍ୟବାନ ହେବ, ସେକଥା ଆମେ ନିଜେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରୁ।
ବାହାରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ହୋଇଆସୁଥିଲା।ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅସ୍ତ ଯାଉଥିଲା।ଅମିତ ଘଡ଼ିକୁ ଚାହିଁଲେ ନାହିଁ।ସେ ପୁଅ ସହିତ ଛାତ ଉପରେ ଠିଆ ହୋଇ ସେହି ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିଲେ ।
କାରଣ ସେ ଶିଖିଯାଇଥିଲେ,ଜୀବନର ଟାଇମର କେବେ ବାଜିଉଠିବ, ଆମେ କେହି ଜାଣିନାହୁଁ। ତେଣୁ ଯେତିକି ସମୟ ହାତରେ ଅଛି, ସେତିକି ସମୟକୁ ଭଲପାଇବା, ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବା ଓ ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ବଞ୍ଚିବା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ସଫଳତା।
