ଆଉ କେତେଦିନ ବଞ୍ଚିବା

ସନ୍ଧ୍ୟା ଧୀରେ ଧୀରେ ରାତିର ଚାଦର ଘୋଡ଼େଇ ହେଉଥିଲା। ବାଲକୋନିରେ ବସି ଦୂର ଆକାଶକୁ ଚାହିଁଥିଲେ ଅନିରୁଦ୍ଧ। ପାଖରେ ଥିବା ଚା’ କପ୍‌ରୁ ଧୂଆଁ ଆଉ ବାହାରୁ ନଥିଲା। କେତେବେଳୁ ଚା’ ଥଣ୍ଡା ହୋଇଗଲାଣି, ତାଙ୍କର ଧ୍ୟାନ ନଥିଲା।

ପଛରୁ ଆସି ମାଧବୀ ପଚାରିଲେ, କ’ଣ ହେଲା? ଆଜି ଏତେ ଚୁପ୍‌ଚାପ୍‌ ବସିଛ?

ଅନିରୁଦ୍ଧ ହସିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଆଉ କହିଲେ ,“କିଛି ନାହିଁ।”

ମାଧବୀ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବସିପଡ଼ିଲେ। ଚାଳିଶ ବର୍ଷର ସାଥୀକୁ ଚିହ୍ନିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଶବ୍ଦର ଆବଶ୍ୟକତା ନଥିଲା। ଏହି ମଣିଷଟିର ହସ ପଛରେ ଲୁଚିଥିବା ଦୁଃଖକୁ ସେ ଆଜି ବି ଚିହ୍ନିପାରୁଥିଲେ।

ଅନିରୁଦ୍ଧ କହିଲେ“ମାଧବୀ, ଗୋଟିଏ କଥା ପଚାରିବି?”

ପଚାର।

“ଆଉ କେତେ ଦିନ ବଞ୍ଚିବା ଆମେ?”

ମାଧବୀଙ୍କ ମୁହଁରୁ ହସ ଲିଭିଗଲା, ହଠାତ ଏ ପ୍ରଶ୍ନ କଣ ପାଇଁ ?

ଅନିରୁଦ୍ଧ ପୁଣି କହିଲେ, ମାଧବୀ ଦେଖୁ ଦେଖୁ ଜୀବନର କେତେ ବାଟ ଚାଲିଆସିଲେ। ପିଲାମାନଙ୍କୁ ବଡ଼ କଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଲେ, ସଂସାର ପାଇଁ ଦିନରାତି ପରିଶ୍ରମ କଲେ। ଆଜି ସବୁ ଦାୟିତ୍ୱ ପ୍ରାୟ ସରିଗଲା। ହେଲେ ଆମେ ନିଜେ କ’ଣ ପାଇଲେ, ମାଧବୀ? ଆମେ ଦୁହେଁ କେବେ ନିଜ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିଲେ ?

ମାଧବୀଙ୍କ ଆଖି ଓଦା ହୋଇଗଲା।

ସତରେ ତ! ଦିନେ ଏ ମଣିଷଟିର ହାତ ଧରି ନୂଆ ସଂସାର ଗଢ଼ିବାକୁ ବାହାରିଥିଲେ ସେ। କେତେ ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା—ଦିନେ ଦୁହେଁ ମିଶି ପାହାଡ଼ ଦେଖିବେ, ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ବସି ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ଦେଖିବେ, ବର୍ଷାରେ ଭିଜିବେ, ଆଉ ବୟସ ବଢ଼ିଲେ ପୁରୁଣା ଦିନର କଥା ମନେପକାଇ ହସିବେ।

ହେଲେ ସଂସାରର ହିସାବ ଭିତରେ ସେହି ସ୍ୱପ୍ନଗୁଡ଼ିକ କେବେ ଯେ ହଜିଗଲା, ଦୁହେଁ ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ମାଧବୀ ଧୀରେ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ।“ଜାଣିଛ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ମୁଁ ବି ଅନେକ ଦିନ ହେଲା ଏଇ କଥା ଭାବୁଛି। ଘରେ ସବୁ ଅଛି, ପିଲାମାନେ ଭଲରେ ଅଛନ୍ତି, ଆମ ଭିତରେ ଭଲପାଇବା ବି ଅଛି। ତଥାପି କାହିଁକି କେଜାଣି ମନଟା କେମିତି ଖାଲି ଖାଲି ଲାଗୁଛି।”

ଅନିରୁଦ୍ଧ ତାଙ୍କ ହାତକୁ ଆଉ ଟିକିଏ ଜୋରରେ ଧରିଲେ।“ମୋତେ ଭୟ ଲାଗୁଛି, ମାଧବୀ। ଦିନେ ଆମ ଭିତରୁ ଜଣେ ଚାଲିଯିବ। ଆଉ ଜଣେ ରହିଯିବ ଏହି ଘରେ, ଏହି ସ୍ମୃତିଗୁଡ଼ିକ ସହିତ। ସେତେବେଳେ ଭାବିବାକୁ ହେବ ଯେ ଏକାଠି ଥାଇ ବି ଆମେ ଆମର ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଭୁଲିଗଲେ।”

ମାଧବୀ ଆଉ ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି କହିଲେ, “ତାହେଲେ ଆଉ ଅପେକ୍ଷା କାହିଁକି କରିବା? ଜୀବନ କେତେ ଦିନ ଅଛି, ତାହା ଆମେ ଜାଣିନେ। ହେଲେ ଯେତେ ଦିନ ଅଛି, ସେତେ ଦିନ ତୁମ ସହିତ ମନ ଖୋଲି ମୁଁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହେଁ।”

ସେଦିନ ରାତିରେ ଦୁହେଁ ବହୁତ ସମୟ ଯାଏଁ କଥା ହେଲେ। ପୁରୁଣା ଦିନର ସ୍ମୃତି, ଅଧୁରା ରହିଯାଇଥିବା ଇଚ୍ଛା, ଛୋଟ ଛୋଟ ଅଭିମାନ—ସବୁକିଛି ଖୋଲି କହିଲେ। କେତେବେଳେ ହସିଲେ, କେତେବେଳେ ଆଖି ପୋଛିଲେ।

ପରଦିନ ସକାଳେ ଅନିରୁଦ୍ଧ ମାଧବୀଙ୍କ ହାତରେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ କାଗଜ ଧରାଇଦେଲେ।ସେଥିରେ ଲେଖାଥିଲା,“ଆସନ୍ତା ରବିବାର ଆମେ ପୁରୀ ଯିବା। ଯେଉଁଠି ଦିନେ ତୁମ ହାତ ଧରି ସମୁଦ୍ର ଦେଖିବାକୁ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲି। ଏଥର କୌଣସି ଦାୟିତ୍ୱ ନୁହେଁ, କୌଣସି ତରବର ନୁହେଁ। କେବଳ ତୁମେ ଆଉ ମୁଁ।”

ମାଧବୀ କାଗଜଟିକୁ ଛାତିରେ ଚାପି ଧରିଲେ।ବହୁତ ଦିନର ଆଶା ଫଳବତୀ ହେବାପାଇଁ ଯାଉଥିଲା ।  ତଥାପି ସେ ଅନିରୁଦ୍ଧ ଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କହିଲେ ,“ଏତେ ବର୍ଷ ପରେ ପୁଣି ମୋତେ ପ୍ରେମ କରିବା ଶିଖାଉଛ?”

ଅନିରୁଦ୍ଧ ହସିଦେଲେ ଓ କହିଲେ ,“ନା, ମାଧବୀ। ପ୍ରେମ ତ ଆଜି ବି ତୁମକୁ ସେତିକି କରେ। କେବଳ ତୁମକୁ କହିବାକୁ ଭୁଲିଯାଇଥିଲି।”

ସେଦିନ ମାଧବୀଙ୍କ ମୁହଁରେ ଯେଉଁ ହସ ଫୁଟିଥିଲା, ସେଥିରେ ଯୌବନର ସେହି ପୁରୁଣା ଚମକ ଥିଲା।

ସମୟ କାହା ପାଇଁ ଅଟକେ ନାହିଁ। ବୟସ ମଧ୍ୟ ପଛକୁ ଫେରେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଭଲପାଇବାର ହାତ ଧରି ଜୀବନର ଅବଶିଷ୍ଟ ବାଟକୁ ସୁନ୍ଦର କରିହୁଏ।

ସେଦିନଠାରୁ ଦୁହେଁ ଛୋଟ ଛୋଟ ଖୁସିକୁ ନିଜ ଜୀବନରେ ଜାଗା ଦେଲେ। ସକାଳର ଚା’ ଏକାଠି ପିଇଲେ, ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ବୁଲିବାକୁ ଗଲେ, ପୁରୁଣା ଗୀତ ଶୁଣିଲେ, ଆଉ ପ୍ରତିଦିନ ପରସ୍ପରକୁ କହିବାକୁ ଭୁଲିଲେ ନାହିଁ—ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ କେତେ ମୂଲ୍ୟବାନ।

କାରଣ ଦୁହେଁ ବୁଝିସାରିଥିଲେ, ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ମୃତ୍ୟୁ ନୁହେଁ; ବରଂ ଜୀବନ୍ତ ଥାଇ ନିଜ ଭଲପାଇବାକୁ ଅନୁଭବ କରିବାର ସମୟ ହରାଇଦେବା।

ଆଉ ସେହି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଅନିରୁଦ୍ଧ ପୁଣି ମାଧବୀଙ୍କୁ ପଚାରିଥିଲେ,“ମାଧବୀ, ଆଉ କେତେ ଦିନ ବଞ୍ଚିବା ଆମେ?”

ମାଧବୀ ତାଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ହସି କହିଥିଲେ,“ଯେତେ ଦିନ ବି ବଞ୍ଚିବା ଅନିରୁଦ୍ଧ, ଏଥର ଆଉ ଦିନ ଗଣିବା ନାହିଁ। ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ଭଲପାଇବାରେ ଭରିଦେବା। ଜୀବନ ସରିଯିବା ପୂର୍ବରୁ ଚାଲ, ଟିକିଏ ଜୀଇଁ ନେବା।”

ଆକାଶରେ ସେତେବେଳେ ଜହ୍ନ ଉଠୁଥିଲା। ଦୁଇଟି ବୟସ୍କ ହାତ ପରସ୍ପରକୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଥିଲେ।

ସେହି ହାତରେ ଯୌବନର ଶକ୍ତି ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଭଲପାଇବାର ଉଷ୍ମତା ଏବେ ବି ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ଥିଲା।

କାରଣ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମରେ ବୟସ ବଢ଼େ, ମୁହଁର ରୂପ ବଦଳେ, କିନ୍ତୁ ହାତ ଧରି ରହିବାର ଇଚ୍ଛା କେବେ ବୁଢ଼ା ହୁଏ ନାହିଁ ।