ଅନ୍ତରର ଶାନ୍ତି

ସହରର ଗୋଟିଏ ବ୍ୟସ୍ତ ରାସ୍ତା କଡ଼ରେ ଛୋଟ ଏକ ଫୁଲ ଦୋକାନ ଥିଲା। ଦୋକାନଟି ବହୁତ ବଡ଼ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳୁ ସେଠାରେ ରଙ୍ଗବେରଙ୍ଗ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ଚାରିଆଡ଼େ ଖେଳିଯାଉଥିଲା।

ଦୋକାନର ମାଲିକ ଥିଲେ ଅନିରୁଦ୍ଧ। ବୟସ ପାଖାପାଖି ପଚାଶ। ସ୍ତ୍ରୀ, ବୁଢ଼ୀ ମାଆ ଏବଂ ଦୁଇଟି ପିଲାକୁ ନେଇ ତାଙ୍କର ଛୋଟ ପରିବାର। ରୋଜଗାର ବହୁତ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଘରଟିରେ ଭଲପାଇବାର ଅଭାବ ନଥିଲା।ଖୁବ୍ ଖୁସିରେ ଚାଲିଥିଲା ସେମାନଙ୍କ ର ଛୋଟିଆ ସଂସାର ଟି।

ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଅଭ୍ୟାସ ଥିଲା। ପ୍ରତିଦିନ ଦୋକାନ ଖୋଲିବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା ବହି ଖୋଲି ଦୁଇ ମିନିଟ ପଢ଼ୁଥିଲେ। ତାପରେ ବେପାର ଆରମ୍ଭ କରୁଥିଲେ।

ତାଙ୍କ ମାଆ ସବୁବେଳେ କହୁଥିଲେ, ତୁ ଗୀତା ପଢ଼ୁଛୁ, କିନ୍ତୁ ଏତେ ଛୋଟ ଜୀବନରେ ଏତେ ଚିନ୍ତା କାହିଁକି କରୁଛୁ?

ଅନିରୁଦ୍ଧ ହସି କହୁଥିଲେ, ମାଆ, ଗୀତା ପଢ଼ିବା ଆଉ ଗୀତାକୁ ଜୀବନରେ ରଖିବା ଦୁଇଟା ଅଲଗା କଥା। ମୁଁ ଏବେ ଶିଖୁଛି।

କିଛି ମାସ ପରେ ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କ ଜୀବନରେ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଝଡ଼ ଆସିଲା।ରାସ୍ତା ପ୍ରଶସ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଦୋକାନଟି ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ନୋଟିସ ଆସିଲା। ଦୋକାନଟି ହିଁ ତାଙ୍କ ପରିବାରର ଏକମାତ୍ର ଆୟର ମାଧ୍ୟମ ଥିଲା।

ନୋଟିସଟି ହାତରେ ଧରି ଅନିରୁଦ୍ଧ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚୁପ୍ ହୋଇ ବସି ରହିଲେ।ସ୍ତ୍ରୀ ପଚାରିଲେ, ଏବେ କଣ ହେବ?

ଅନିରୁଦ୍ଧ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।

ସେହି ରାତିରେ ତାଙ୍କର ନିଦ ହେଲା ନାହିଁ। ପିଲାମାନଙ୍କ ପଢ଼ା, ମାଆଙ୍କ ଔଷଧ, ଘର ଖର୍ଚ୍ଚ, ଋଣ ସବୁକିଛି ତାଙ୍କ ମନକୁ ଭାରୀ କରିଦେଲା।

ସକାଳେ ସେ ପୁଣି ଗୀତା ଖୋଲିଲେ।

ତାଙ୍କ ଆଖି ପଡ଼ିଲା ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟର ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବାଣୀ ଉପରେ।
"କର୍ମଣ୍ୟେବାଧିକାରସ୍ତେ ମା ଫଳେଷୁ କଦାଚନ।"

ଅନିରୁଦ୍ଧ ଧୀରେ ଧୀରେ ତାହାର ଅର୍ଥ ମନେ ପକାଇଲେ।ମଣିଷର ଅଧିକାର କର୍ମ କରିବାରେ, ଫଳ ଉପରେ ନୁହେଁ।

ସେ ବହିଟି ବନ୍ଦ କରି ଉଠିଲେ।ସେଦିନ ସେ ନିଜକୁ କହିଲେ, ଦୋକାନଟା ରହିବ କି ନାହିଁ, ଏହା ମୋ ହାତରେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଦୋକାନ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ହାତ ଉପରେ ହାତ ରଖି ବସି ରହିବି ନାହିଁ।

ସେ ନୂଆ ଜାଗା ଖୋଜିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।କିନ୍ତୁ ସମସ୍ୟା ସେଠାରେ ଶେଷ ହେଲା ନାହିଁ।ଯେଉଁଠାରେ ଦୋକାନ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ସେଠାରେ ଭଡ଼ା ବହୁତ ଅଧିକ ଥିଲା। ବ୍ୟାଙ୍କ ଋଣ ଦେବାକୁ ମନା କଲା। କିଛି ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଲେ ଯେ ଦୋକାନ ବନ୍ଦ କରି ଅନ୍ୟ କାମ କର।

ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କ ମନ ପୁଣି ଭାଙ୍ଗିଗଲା।

ସେହି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଝିଅ କହିଲା, ବାପା, ତୁମେ ତ କହୁଥିଲ ଗୀତାରେ ଭଗବାନ କହିଛନ୍ତି ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଆମ ହାତରେ। ତାହେଲେ ଏବେ ତୁମେ କାହିଁକି ହାର ମାନୁଛ?

ଅନିରୁଦ୍ଧ ଝିଅକୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ।ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା, ଆଜି ତାଙ୍କ ଝିଅ ହିଁ ତାଙ୍କୁ ଗୀତା ବୁଝାଇଦେଲା।ପରଦିନଠାରୁ ସେ ଆଉ ଗୋଟିଏ କାମ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ସକାଳେ ଫୁଲ ବିକ୍ରି କରୁଥିଲେ, ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଘରକୁ ଫେରି ଅନଲାଇନରେ ଫୁଲ ଅର୍ଡର ନେବା ଶିଖୁଥିଲେ। ପୁଅ ତାଙ୍କୁ ମୋବାଇଲ ବ୍ୟବହାର ଶିଖାଉଥିଲା। ଝିଅ ଫୁଲର ଫଟୋ ନେଇ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ ଦେଉଥିଲା।

ଧୀରେ ଧୀରେ ଅର୍ଡର ବଢ଼ିଲା।

କିଛି ମାସ ପରେ ଅନିରୁଦ୍ଧ ଏକ ଛୋଟ ଘର ଭଡ଼ା ନେଇ ନୂଆ ଦୋକାନ ଆରମ୍ଭ କଲେ।ଦୋକାନଟି ପୂର୍ବ ଦୋକାନଠାରୁ ଛୋଟ ଥିଲା।କିନ୍ତୁ ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କ ମନଟା ଏଥର ବହୁତ ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଥିଲା।

ଗୋଟିଏ ଦିନ ଜଣେ ପୁରୁଣା ଗ୍ରାହକ ଆସି କହିଲେ, ଅନିରୁଦ୍ଧ ବାବୁ ତୁମ ଦୋକାନ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏତେ କଷ୍ଟ ହେଲା, ତଥାପି ତୁମ ମୁହଁରେ ଏତେ ଶାନ୍ତି କେମିତି?

ଅନିରୁଦ୍ଧ ହସିଲେ।

କହିଲେ, ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଭାବୁଥିଲି ଶାନ୍ତି ମାନେ ସବୁକିଛି ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ହେବା। ଏବେ ବୁଝିଛି, ଶାନ୍ତି ମାନେ ସବୁକିଛି ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ନହେଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ କର୍ମରୁ ପଛକୁ ନଫେରିବା।

ତାପରେ ସେ ଗୀତାର ଆଉ ଗୋଟିଏ ବାଣୀ କହିଲେ।"ଯୋଗସ୍ଥଃ କୁରୁ କର୍ମାଣି ସଙ୍ଗଂ ତ୍ୟକ୍ତ୍ୱା ଧନଞ୍ଜୟ।"ଅର୍ଥାତ୍ ମନକୁ ସ୍ଥିର ରଖି ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କର।

ସେହି ଦିନଠାରୁ ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କ ଦୋକାନ କେବଳ ଫୁଲ ବିକ୍ରି କରୁନଥିଲା।ସେଠାରେ ପ୍ରତିଦିନ କିଛି ନୂଆ ଆଶା ବିକ୍ରି ହେଉଥିଲା।

ଜଣେ ଋଣରେ ବୁଡ଼ିଥିବା ଲୋକ ଆସିଲେ ସେ ତାଙ୍କୁ କହୁଥିଲେ, ଚିନ୍ତା କରନାହିଁ, ପ୍ରଥମେ ଆଜିର କାମଟା କର।

ଜଣେ ନିରାଶ ଯୁବକ ଆସିଲେ କହୁଥିଲେ, ବିଫଳତା ତୁମର ପରିଚୟ ନୁହେଁ। ତୁମେ ତାପରେ କଣ କରୁଛ, ସେହିଟା ତୁମର ପରିଚୟ।

ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ମଣିଷ ନିଜ ପୁଅ ସହିତ ଝଗଡ଼ା କରି ଆସିଲେ ସେ କହୁଥିଲେ, କ୍ଷମା କରିଦେବା ମାନେ ହାରିଯିବା ନୁହେଁ। ନିଜ ମନକୁ ଭାରମୁକ୍ତ କରିବା।

ଅନିରୁଦ୍ଧ ଏବେ ବୁଝିସାରିଥିଲେ ଯେ ଗୀତା କେବଳ ପୂଜା ଘରେ ରଖିବା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ପବିତ୍ର ବହି ନୁହେଁ।ଗୀତା ହେଉଛି ଜୀବନର ଝଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳିବାର ଶିକ୍ଷା।

ଦିନେ ତାଙ୍କ ମାଆ ଦୋକାନକୁ ଆସିଲେ।ପୁରୁଣା କାଠର ଚେୟାରରେ ବସି ଚାରିଆଡ଼େ ଚାହିଁ କହିଲେ, ତୋର ପୁରୁଣା ଦୋକାନଠାରୁ ଏଇଟା ତ ଛୋଟ।

ଅନିରୁଦ୍ଧ ହସି କହିଲେ, ହଁ ମାଆ, ଦୋକାନଟା ଛୋଟ ହୋଇଛି। କିନ୍ତୁ ମୋ ମନଟା ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଛି।ମାଆ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ରଖିଦେଲେ।

ଅନିରୁଦ୍ଧ ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ ମନେ ମନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଭାବୁଥିଲି ମୋ ଦୋକାନ ଭାଙ୍ଗି ଆପଣ ମୋତେ ହରାଇଦେଲେ। ଆଜି ବୁଝୁଛି, ଆପଣ ମୋ ଦୋକାନ ଭାଙ୍ଗି ମୋ ଅହଂକାରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।

ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଥିଲା।କିନ୍ତୁ ସେହି ଲୁହରେ ଦୁଃଖ ନଥିଲା।
ଥିଲା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶାନ୍ତି।କାରଣ ଏବେ ସେ ଜାଣିଥିଲେ,ଜୀବନରେ ସବୁବେଳେ ଆମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଘଟଣା ଘଟିବ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘଟଣା ମଧ୍ୟରେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରି ଯିବା ଆମ ହାତରେ।

ଫଳକୁ ନେଇ ଅତ୍ୟଧିକ ଆଶା ନକରି, ଅତୀତକୁ ନେଇ ଅନୁତାପ ନକରି, ଭବିଷ୍ୟତକୁ ନେଇ ଭୟଭୀତ ନହୋଇ ଯିଏ ଆଜିର କର୍ମକୁ ସତ୍ୟ ଓ ନିଷ୍ଠାର ସହିତ କରିପାରେ, ସେହି ମଣିଷ ହିଁ ଧୀରେ ଧୀରେ ନିଜ ଅନ୍ତରରେ ଶାନ୍ତି ଖୋଜିପାଏ।

ଶାନ୍ତି ବାହାରର ପରିସ୍ଥିତି ବଦଳିଲେ ଆସେ ନାହିଁ। ମଣିଷ ନିଜ ଭିତରର ଭୟ, ଲୋଭ, ଅହଂକାର ଓ ଆଶାକୁ ସଂଯମ କରିବା ଶିଖିଲେ ହିଁ ଅନ୍ତରର ଶାନ୍ତି ଜନ୍ମ ନିଏ।

ଆଉ ସେହି ଶାନ୍ତିର ରାସ୍ତା ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୀତା ବାଣୀ ଆଜି ମଧ୍ୟ ସେତିକି ପ୍ରାସଙ୍ଗିକ ।