କର୍ମକ୍ଷେତ୍ରର ଯୋଦ୍ଧା

କର୍ମକ୍ଷେତ୍ର ଏକ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର। ଏଠାରେ ପ୍ରତିଦିନ ନୂଆ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ, ନୂଆ ପରୀକ୍ଷା ଓ ନୂଆ ସଂଘର୍ଷ ଆମକୁ ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ପଡ଼େ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ସବୁବେଳେ ବିଜୟ ମିଳେନାହିଁ, କେତେବେଳେ ପରାଜୟର ତିକ୍ତତା ମଧ୍ୟ ସହିବାକୁ ପଡ଼େ। କିନ୍ତୁ ପରାଜୟ ହିଁ ଶେଷ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ; ପରାଜୟ ପରେ ପୁଣି ଉଠି ଠିଆ ହେବାର ସାହସ ହିଁ ମଣିଷର ପ୍ରକୃତ ପରିଚୟ।
କର୍ମକ୍ଷେତ୍ରରେ ପଛକୁ ହଟିଯିବା ସହଜ, କିନ୍ତୁ ଦାୟିତ୍ୱର ଭାରକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ନେଇ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲଢ଼ି ଚାଲିବା ସହଜ ନୁହେଁ। ଯେତେବେଳେ ପରିସ୍ଥିତି ପ୍ରତିକୂଳ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ଚାରିଆଡ଼ୁ କେବଳ ନିରାଶାର ସ୍ୱର ଶୁଣାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ହିଁ ଜଣେ ମଣିଷର କର୍ତ୍ତବ୍ୟବୋଧ ଓ ସଂକଳ୍ପର ପ୍ରକୃତ ପରୀକ୍ଷା ହୁଏ।
ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ “କର ବା ମର” ଆହ୍ୱାନର ମୂଳରେ ଥିବା ଅଟଳ ସଂକଳ୍ପରୁ ପ୍ରେରଣା ନେଇ ଆମକୁ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ସର୍ବୋପରି ମଣିବାକୁ ହେବ। ଦାୟିତ୍ୱ ଯେତେ ବଡ଼ ହେଉ, ପଥ ଯେତେ କଣ୍ଟକିତ ହେଉ, ବାଧା ଯେତେ ଅଧିକ ଆସୁ କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ପଥରୁ ଓହରି ଯିବା ନୁହେଁ। କାରଣ ଜଣେ କର୍ତ୍ତବ୍ୟପରାୟଣ ମଣିଷ ନିଜ ଉପରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାୟିତ୍ୱକୁ କେବଳ ଏକ ଭାର ଭାବେ ନୁହେଁ, ବରଂ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଏକ ଅଂଶ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରେ।
ହୋଇପାରେ ଆଜି ଆମ ପରିଶ୍ରମର ମୂଲ୍ୟ ମିଳିନପାରେ। ହୋଇପାରେ ଆଜି କେହି ଆମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ ନାହିଁ। ହୋଇପାରେ ଆମର ନିରବ ସଂଘର୍ଷକୁ କେହି ଦେଖିବେ ନାହିଁ, ଆମ ଆଖିର ନିଦହୀନ ରାତିକୁ କେହି ବୁଝିବେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଏଥିପାଇଁ ଥମିଯିବାର କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ।
ଆଜିର ନିରବ ପରିଶ୍ରମ ହିଁ ଆଗାମୀକାଲିର ସଫଳତାର ଶବ୍ଦ ହୋଇ ଫେରିଆସିବ।
ଆଗାମୀକାଲି ଆମକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି। ସଫଳତାର ସେହି ଶିଖର, ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ଆଜି ଆମକୁ ଅନେକ କଷ୍ଟ ସହିବାକୁ ହେବ, ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ହେବ, ଅନେକ ଅପମାନକୁ ନିରବରେ ସହିବାକୁ ହେବ ଏବଂ ଅନେକ ସଂଘର୍ଷ ମଧ୍ୟରୁ ନିଜ ପଥ ତିଆରି କରିବାକୁ ହେବ।
ଲୋକେ ଆମ ବିଷୟରେ କ’ଣ କହୁଛନ୍ତି, ତାହା ସବୁବେଳେ ଆମ ହାତରେ ନଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଆମେ ନିଜ ବିଷୟରେ କ’ଣ ଭାବୁଛୁ, ଆମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରତି କେତେ ସତ୍ୟବାନ ଅଛୁ ଏବଂ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପ୍ରତି କେତେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଅଛୁ ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆମ ହାତରେ।
କେତେବେଳେ ମନ ଭାଙ୍ଗିବ। କେତେବେଳେ ଲାଗିବ ସବୁକିଛି ଛାଡ଼ି ପଛକୁ ଫେରିଯିବା ହିଁ ଭଲ। କିନ୍ତୁ ଠିକ୍ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନିଜ ମନକୁ ପଚାରିବାକୁ ହେବ ମୁଁ ଏତେ ଦୂର ଆସିଛି କାହିଁକି? ଯଦି ଏବେ ହାର ମାନିଯିବି, ତେବେ ମୋର ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ସମସ୍ତ ସଂଘର୍ଷର ଅର୍ଥ କ’ଣ?
ସେହିପାଇଁ ଲୋକଙ୍କ କଥାକୁ ପଛରେ ପକାଇ, ବିଫଳତାରୁ ଶିଖି, ପ୍ରତିଟି ବାଧାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ହେବ। କାରଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବା ପୂର୍ବରୁ ଜଣେ ଯୋଦ୍ଧାକୁ ଅନେକ ଥର ନିଜ ଭୟ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପଡ଼େ।
ଯିଏ ଦାୟିତ୍ୱର ଭୟରେ ପଛକୁ ହଟିଯାଏ, ସେ ନିଜ ସାମର୍ଥ୍ୟକୁ ଜାଣିବାର ସୁଯୋଗ ହରାଇଦିଏ। କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଦାୟିତ୍ୱକୁ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର କରେ, ସଂକଳ୍ପକୁ ନିଜ ଢାଲ କରେ ଏବଂ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ନିଜ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ କରେ ସେ ଯେତେବେଳେ ପଡ଼ିଯାଏ, ପୁଣି ଉଠେ; ଯେତେବେଳେ ହାରେ, ପୁଣି ଶିଖେ; ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ଧାର ଦେଖେ, ସେତେବେଳେ ନିଜ ଭିତରେ ଆଲୋକ ଖୋଜେ।
ତେଣୁ ଆଜି ସଫଳତା ନ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ ନିରାଶ ହୁଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଆଜି ପ୍ରଶଂସା ନ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରୁ ଓହରି ଯାଆନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଆଜି ଆପଣଙ୍କ ପରିଶ୍ରମକୁ ଯଦି କେହି ଦେଖୁନାହାନ୍ତି, ତଥାପି ପରିଶ୍ରମ କରିଚାଲନ୍ତୁ।କାରଣ ସମୟ ସବୁକିଛିର ହିସାବ ରଖେ।
ଆଜି ଯେଉଁ ପାଦ ମାଟିରେ ଚାଲୁଛି, ସେହି ପାଦ ଦିନେ ଦିନେ ସଫଳତାର ଶିଖରକୁ ମଧ୍ୟ ଛୁଇଁପାରେ। ଆଜି ଯେଉଁ ସଂଘର୍ଷ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆଣୁଛି, ସେହି ସଂଘର୍ଷ ଦିନେ ଗର୍ବର ହସ ଆଣିପାରେ।
ତେଣୁ ପଛକୁ ନୁହେଁ ଆଗକୁ ଦେଖନ୍ତୁ।ଭୟକୁ ନୁହେଁ ନିଜ ସଂକଳ୍ପକୁ ଦେଖନ୍ତୁ।ଲୋକଙ୍କ କଥାକୁ ନୁହେଁ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ।
କର୍ମ ହେଉ ଆମର ଧର୍ମ,ଦାୟିତ୍ୱ ହେଉ ଆମର ଅସ୍ତ୍ର,ସଂକଳ୍ପ ହେଉ ଆମର ଶକ୍ତି, ଆଉ ସଫଳତା ହେଉ ଆମର ଗନ୍ତବ୍ୟ।
କାରଣ ପ୍ରକୃତ ଯୋଦ୍ଧା ସେ ନୁହେଁ, ଯିଏ କେବେ ହାରେ ନାହିଁ; ପ୍ରକୃତ ଯୋଦ୍ଧା ସେ, ଯିଏ ହାରିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ପଥରୁ ପଛକୁ ହଟେ ନାହିଁ।