Unmask a web of secrets & mystery with our new release, "The Heel" which stands at 7th place on Amazon's Hot new Releases! Grab your copy NOW!
Unmask a web of secrets & mystery with our new release, "The Heel" which stands at 7th place on Amazon's Hot new Releases! Grab your copy NOW!

Ranjit Sahu

Inspirational

5.0  

Ranjit Sahu

Inspirational

ଧନର ଗରିବତା

ଧନର ଗରିବତା

5 mins
499


"ଗରିବ ହେବା ଏକ ଭଲ ବ୍ୟବସାୟ ହୋଇଗଲାଣି ଆଜ୍ଞା । ସହର ବଜାର ସବୁ ଆଡେ, ହାତ ପାତି ବା ନିହାତି ଏକ ଭଲ ବେଉସା  ଆଜିକାଲି । ଯେତିକି ଏମାନେ କମଉଛନ୍ତି ସରକାରୀ ଚାକିରୀ କରିଥିବା ଘୁସଖୋର ଲୋକଟିଏ ମଧ୍ୟ କମଉ ନଥିବ," ମୋହନ ବାବୁ କହିଲେ । ହାତପାତି କିଛି ଖାଇବାକୁ ମାଗୁଥିବା ଭିକାରୁଣୀଟିଏ ତାଙ୍କଠାରୁ ବହେ ଗାଳି ଶୁଣି ଚାଲି ଯାଇଥିଲା ତାହାର ଛୋଟ ଛୁଆକୁ ଧରି ଦୂରକୁ । "ମୋର ପଇସା ଦରକାର ନାହିଁ ବାବୁ, ପିଲାଟି ଭୋକରେ ଅଛି, ମୁଁ ଗରିବ ସ୍ତ୍ରୀଟିଏ ଆଜି କାମ ମିଳିଲାନି, କିଛି ଖାଇ ନାହିଁ, ଖାଇବାକୁ କିଛି କିଣିକି ଦିଅ ଯଦି ହବ," ନେହୁରା ହୋଇ କହିଥିଲା ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକଟି । " 


"ଆପଣ ସତ କହିଲେ ଆଜ୍ଞା, ଆଜିକାଲି ଆଉ କେହି ଦୟା ଆଉ କ୍ଷମାର ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇ ରହିଲେ ନାହିଁ । ଗାଆଁ ଛାଡି ଚାଲି ଆସୁଛନ୍ତି ସହରକୁ ଆଉ ସହର ବାସୀଙ୍କ ଉପରେ ହେଇଯାଉଛନ୍ତି ବୋଝ । ଏଇଟା ମଧ୍ୟ ଏକ ପ୍ରକାର ଶୋଷଣ ଆଜ୍ଞା, ମନୁଷ୍ୟତାର ଶୋଷଣ । ଏମାନେ ହେଲେ ସହରବାସୀଙ୍କ ଉପରେ ପରାଙ୍ଗପୁଷ୍ଟ, ମାନବିକତାକୁ ବ୍ଲାକମେଲ କରି ନିଜର କାମ ଆଦାୟ କରିବା ପନ୍ଥାଟିଏ," ସହମତି ଜଣାଇଲେ ରାକେଶ ବାବୁ । 


"ମୋତେ ଆଜ୍ଞା ଏହି ଗରିବ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଭାରି ଚିଢା ଲାଗେ । କାମ ଦାମ କିଛି କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଅନ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ ହୁଅନ୍ତି ନିଜର ଜୀବନକୁ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ । ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଗରିବ ଅମ୍ବାନିଙ୍କ ତୂଳନାରେ, ନୁହଁ କି ଆଜ୍ଞା ?' ମୋହନ ବାବୁ କହିଲେ । 

"ହଁ ଆଜ୍ଞା କହିବାକୁ ଖାଲି ମନ ଗରିବ ଧନ ଗରିବ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବ ଦୁନିଆଁରେ ଯାହାର ପକେଟରେ ପଇସା ନାହିଁ ସିଏ ଗରିବ, ମନ ଥାଉ କି ନଥାଉ । ପଇସା ନ ଥାଇ କେବଳ  ମନରେ ଧନୀ ଥିଲେ କଣ ଜଣେ ଗୋଡି ପଥର ବାଣ୍ଟିବକି?" ରାକେଶ  ବାବୁ କହିଲେ । 

"ମୋର ଆଜ୍ଞା ମନରେ ଧନୀ ହେବା  ଦରକାର ନାହିଁ, ମୁଁ ମନରେ ଗରିବ ହିଁ ହେବାକୁ ପସନ୍ଦ କରିବି ଯଦି ମୋତେ ତାହା ଟଙ୍କାରେ ଧନୀ କରେ," ମୋହନ ବାବୁ କହିଲେ  ।  

 ବରମୁଣ୍ଡା ବସ ଷ୍ଟାଣ୍ଡର ଛୋଟ ଚାହା ଦୋକାନ ପାଖରେ ବାର୍ତ୍ତାଳାପ ଚାଲିଥିଲା ରାକେଶ ବାବୁ ଆଉ ମୋହନ ବାବୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ  । ବଦାୟ ଦେବାକୁ ଆସିଥିଲେ  ରାକେଶ ବାବୁ, ମୋହନ ବାବୁଙ୍କୁ । ମୋହନ ବାବୁଙ୍କ ସ୍ଥାନାନ୍ତରଣ ହୋଇଛି ସୁଦୂର କୋରାପୁଟର ମଫସଲ ଇଲାକାକୁ । ପ୍ରଥମେ ଦୋଦୋପାଞ୍ଚରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅବଶେଷରେ ମୋହନ ବାବୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ଯାଉଛନ୍ତି ଚାକିରୀରେ ଯୋଗ ଦେବାକୁ ।


"ଆପଣ ଦୁଃଖ ନିଶ୍ଚୟ କରୁଛନ୍ତି," ରାକେଶ ବାବୁ ପୁଣି କହିଲେ । 


"ଭିକାରି ଆଉ ଗରିବଙ୍କ ଇଲାକା ଆଜ୍ଞା କଣ ଆଉ କରିବି? ଯୋଇନ ନ କଲେ ଆଉ ଅନ୍ୟ ଗତି ନାହିଁ, ଚାକିରୀଟିଏ ଯାହା ହେଲେ ମଧ୍ୟ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ପରିବାରଟିକୁ  ତ ଚଳେଇବାକୁ ହେବ ! ସେଥି ପାଇଁ ଭାବିଲି ଏକା ଚାଲିଯିବି । ମାସକୁ କି ପନ୍ଦର ଦିନକୁ ଥରେ ଆସିବି ଘରକୁ," ମୋହନ ବାବୁ କହିଲେ, " ସେଥିପାଇଁ ଏହି ଗୋଟିଏ ସୁଟକେଶରେ ଚାରି ହଳ ଡ୍ରେସ ଆଉ ଆବଶ୍ୟକ ସାମଗ୍ରୀ ଧରିଛି । ବସା ଘରଟିଏ ଠିକ ହେଲା ପରେ ଅନ୍ୟ ସାମାନ ନେବି ନଚେତ ସେହିଠାରୁ କିଣିବି । ଖିଆ ପିଆ ତ ନିଶ୍ଚୟ ଅଡୁଆ ହେବ କିଛି  ଦିନ । ଜୋଇନ  କରିକି  ଆସେ, ପରେ ନ ହେଲେ ବଦଳି  ନେଇକି ପୁଣି ଫେରି ଆସିବି । ଘର ଠାରୁ ଦୂରରେ ରହିବାରେ କୌଣସି ବୁଦ୍ଧିମତ୍ତା ନାହିଁ ," ରାକେଶ ବାବୁ କହିଲେ । 


ବାର୍ତ୍ତାଳାପ ମଧ୍ୟରେ ବସ ଆସିଗଲା । ନିଜର ସୁଟକେଶଟିକୁ ଧରି ଚଢ଼ି ଗଲେ ମୋହନ ବାବୁ ବିଦାୟ ନେଇ । ସାରା ଦିନର ପରିଶ୍ରମରେ କ୍ଳାନ୍ତ  ଥିବା ମୋହନ ବାବୁଙ୍କୁ ନିଦ ହେବାକୁ ଡେରି ଲାଗିଲାନି ବସ ଚାଲିବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା ପରେ । କେତେ ଥର ବା ରହିଛି, ଯାତ୍ରୀ ଚଢ଼ିଛନ୍ତି ଆଉ ଓହ୍ଲେଇଛନ୍ତି ତାହାର କିଛି ଅନ୍ଦାଜ ନାହିଁ ମୋହନ ବାବୁଙ୍କୁ । 


ବସଟି ହଠାତ ବ୍ରେକ ମାରିବାରୁ ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ମୋହନ ବାବୁଙ୍କର । ଅଜଣାତରେ ହାତଟି ଚାଲିଗଲା ପକେଟ ପାଖକୁ । ପର୍ସଟି ନଥିଲା । ସବୁ କ୍ରେଡିଟ କାର୍ଡ, ନଗଦ ତାଙ୍କ ଆଉ କିଛି କାଗଜ଼ ସହିତ ପର୍ସ ଏବଂ ସେଲ ଫୋନ ହୋଇ ଯାଇଥିଲା ଉଭାନ । 

ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଉଠିକି ଏତଲା କଲେ କଣ୍ଡକ୍ଟରଙ୍କୁ । 

"ବ୍ରହ୍ମପୁର ଏବେ ଏବେ ପାର ହେଇଛି ଆଜ୍ଞା, ଆଗକୁ ଦିଗପହଣ୍ଡିରେ ରହିବ ଗାଡ଼ି ରାତ୍ରି ଭୋଜନ ପାଇଁ । ସେଠି ତଲାସି କରିନେବେ ," କଣ୍ଡକ୍ଟର କହିଲା । 


ଫେରି ଆସିଲେ ନିଜର ବସିବା ସ୍ଥାନକୁ ମୋହନ ବାବୁ ଆଉ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଶେଷରେ କେତେବେଳେ ସିଏ ପର୍ସ ଆଉ ଫୋନ ଦେଖିଥିଲେ । ଚାହା ଦୋକାନରେ ରାକେଶ ବାବୁ ପଇସା ଦେଇଥିଲେ । ଦିଗପହଣ୍ଡିରେ ଅନ୍ୟ ଯାତ୍ରୀ ମାନେ ରାତ୍ରି ଭୋଜନ କରି ସାରି ଫେରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜର ଫୋନ ଆଉ ପର୍ସ  ଖୋଜି ପକେଇଲେ ମୋହନ ବାବୁ । ଶେଷରେ ହତାଶ ହୋଇ ବସିଗଲେ ନିଜ ସିଟରେ । 

ଭାବିଲେ ପାଖରେ ବସିଥିବା ଭଦ୍ରବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଫୋନ ମାଗି ରାକେଶ ବାବୁଙ୍କୁ ଫୋନ କରିବେ, କିନ୍ତୁ ଏତେ ରାତିରେ ତାଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେବାକୁ ମଧ୍ୟ ମନ ହେଲାନି । ଘରେ କହିଲେ ଘରଣୀ ଓଲଟା ମହାଭାରତ ସୃଷ୍ଟି କରିଦେବେ ତାଙ୍କର ହେଳାକୁ ଆଙ୍ଗୁଠି ଦେଖେଇ । 


ମୋହନ ବାବୁଙ୍କୁ  ଦୁନିଆଁଟି  କ୍ଷଣକ ଲାଗି ଅନ୍ଧାର ଦେଖା ଗଲା । ରକ୍ଷା ହେଇଛି ବସ ଟିକେଟଟି ଅଲଗା ପକେଟରେ  ରଖିଥିଲେ । କିଛି ନ ଭାବି ଶୋଇଗଲେ ବସରେ । ସକାଳେ ଓହ୍ଲେଇଲେ ଯାହା ଭାବିବେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପଦକ୍ଷେପ ବିଷୟରେ । ଅଫିସରେ କାହାକୁ କହିକି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବେ ଟଙ୍କାର । 


ଅଡୁଆ ଜାଗାରେ ଛାଡ଼ିଦେଇ ଗଲା ବସଟି ତାଙ୍କୁ  । ଛକ ଉପରେ ଛାଡି ଦେଇଛି ତାଙ୍କୁ ବସ ଏବଂ ନିର୍ଜନ ଲାଗୁଛି ପୁରା ସଡ଼କଟି । ସବୁ ଆଡେ ଥୁଣ୍ଟା ପାହାଡ଼ । ହାତ ଦେଖେଇ ଅଫିସର ଦିଗଟି କହିଦେଇଥିଲା କଣ୍ଡକ୍ଟର । ଦୁଇ ମାଇଲ ଚାଲିବାକୁ ହେବ । ହାତରେ ସୁଟକେଶ ଧରି ଦେଖିଲେ ଦୂର  ଦୂର ଯାଏଁ କାହାର ଦେଖା ନାହିଁ । "ଅଫିସଟି ଏଠାରୁ ଦୁଇ ମାଇଲ ଦୂରରେ । ଚାଲିକି ଯିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ଦୈବାତ ଯଦି କେହି ମିଳିଗଲେ ଲିଫ୍ଟ ମାଗିବି, ସେୟାରିଙ୍ଗ ଅଟୋରେ ମଧ୍ୟ ଯିବାର ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁନାହିଁ,"ମନେ ମନେ ବିଚଳିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ ମୋହନ ବାବୁ ।  

ଦେଖିଲେ ଛକ ଠାରୁ ଟିକିଏ ଦୂରରେ ଚାହା ଦୋକାନଟିଏ ଅଛି ।  ଦୋକାନରେ ଦରବୁଢ଼ୀ ଜଣେ ବସିଛି ।  କିଛି ଭାବି ମାଡି ଗଲେ  ଦୋକାନରେ  ବସିଥିବା ମହିଳାଙ୍କ ପାଖକୁ । ତାକୁ କହିଗଲେ ନିଜର ବିଗତ ରାତିର  ଅଘଟଣ ବିଷୟରେ । କିଛି କହିଲାନି ମହିଳା ଜଣକ , କେବଳ ଧରେଇଦେଲା ଚାହା ଗିଲାସେ ଆଉ କିଛି ଜଳଖିଆ । ଖାଇ ଦେଇ ଟିକିଏ ଆଶ୍ଵସ୍ତ ବୋଧ କଲେ ମୋହନ ବାବୁ । 

" ସକାଳୁ ବୋଧେ କେହି ଆସି ନଥିବେ । ଦଶଟା ନ ହେଲେ ତ କେହି ଆସିବେନି ଅଫିସକୁ । ତାହା ପରେ ତୁମର ପଇସା ଆଣି ଦେଇ ଦେବି," କହିଲେ ମୋହନ ବାବୁ ।  ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକଟି ହାତରେ ଇଶାରା କଲା ନ ଦେଲେ ଚଳିବ ବୋଲି । 

"ନା  ନା  ମୁଁ ପଇସା ଦେଇ ଦେବି, ମୋତେ କାହାର ମାଗଣା ଖାଇବା ଭଲ ଲାଗେନି, କାହାର ଦୟାର ପାତ୍ର ହେବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ, ମୁଁ, " ରାକେଶ ବାବୁ କହିଲେ । "କେତେ ଟଙ୍କା  ହେଲା ତୁମର?" ରାକେଶ ବାବୁ କହିଲେ  । 


ପାଖରେ ଚାଲି ଯାଉଥିବା ମୂଲିଆଟିର କାନରେ ପଡିଲା ମୋହନ ବାବୁଙ୍କର ଶେଷ ପଦ ଗୁଡିକ । ଅଟକି ଗଲା ସିଏ  ଆଉ ମୋହନ ବାବୁଙ୍କୁ କହିଲା," ଆପଣ ଏଠି ନୂଆ କି ଆଜ୍ଞା? ଇଏ କେବଳ ଶୁଣି ପାରେ ଆଜ୍ଞା, କଥା କହି ପାରେ ନାହିଁ । ଏଠାର ଲୋକ ସବୁ ଜାଣିଛନ୍ତି କୋଉଟା କେତେ ଦର, ବଳେ ବଳେ ପଇସା ଦେଇଦିଅନ୍ତି । ଗରିବ  ହେଲେ ବି ନିଜେ ପରିଶ୍ରମ କରି ଚଳୁଛି, ସେଥିପାଇଁ ଏପଟେ ଯିବା ଆସିବା କରିବା ଲୋକ ମାନେ ଏଠିହିଁ ଚା ପିଅନ୍ତି,  ।  ଯାହା ଦେଲେ ବି ନେଇଯାଏ ବେଳେ ବେଳେ, ବହୁତ ବଢିଆ ଲୋକ ଆମର ଶୁକୁଟି  ମାଆ।" ମୂଲିଆ  ଜଣକ ଚାଲିଗଲା ତାହାର ନିଜର କାର୍ଯ୍ୟରେ । ତାକୁ କିଛି ସାହାଯ୍ୟ ମାଗିବାକୁ ସାହସ କରି ପାରିଲେନି ମୋହନ ବାବୁ । ଶୁକୁଟି  ମାଆ ମୋହନ ବାବୁଙ୍କୁ ଚାହିଁ ମୁରୁକି ହସୁଥିଲା । ଶୀତ ସକାଳର ମାନ୍ଦତମନ୍ଦତା ଭିତରେ ତାହାର ହସରେ ଥିବା ଊଷ୍ଣତାଟିକୁ ଆଭାସ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ମୋହନ ବାବୁ । 

ନିଜକୁ ଅନେକ ଅସହାୟ ମନେ କରି   ଅଫିସ ଦିଗରେ ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ ମୋହନ ବାବୁ ଶୁକୁଟି ମାଆକୁ ବିଦାୟ ଜଣେଇ । 

କେମିତି ଅଡୁଆ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟଟିଏ ହୋଇଥିଲା ଆଜି ତାଙ୍କର ଜୀବନରେ ସତେ !  


 ପାଞ୍ଚଶହ କିଲୋମିଟର ଦୂରରେ ରାଜଧାନୀରେ ମଧ୍ୟ ହୋଇ ସାରିଥିଲା ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ । ସ୍ନାନରତ ରାକେଶ ବାବୁଙ୍କ କଣ୍ଠଟି ଶୁଣାଗଲା , " ବୁଝିଲ ସୁରଞ୍ଜନା ମୋହନ ବାବୁ  ପୁଣି ପର୍ସ ଆଉ ଫୋନ ଗଳେଇ ଦେଇଥିଲେ  କାଲି ବସ ଷ୍ଟାଣ୍ଡରେ । ଜଣେ  ଭିକାରୁଣୀଟି ଦେଖିକି ମୋତେ ଆଣିକି ଦେଇଦେଲା । ମୁଁ ତାକୁ ଖୁସିରେ କୋଡିଏ  ଟଙ୍କା ଦେଇଦେଲି । ତୁମେ ଟିକେ ଦଶଟା ହେଲେ ମୋହନ ବାବୁଙ୍କର  ଅଫିସକୁ ଫୋନ କରି ମୋହନ ବାବୁଙ୍କୁ କହିଦେବ ସେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେବ ନାହିଁ । ମୁଁ ରାସ୍ତାରେ ଥିବି ସେତେବେଳେ ତେଣୁ ମୋର ଫୋନ ଲାଗିବନି, ଟାୱାର ନାହିଁ ସେ ପାଖରେ । ଟେବୁଲ ଉପରେ ତାଙ୍କର ପର୍ସ ଅଛି  ଯଦି କିଛି ଜାଣିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ସିଏ । " ବାଥରୁମରୁ ଶୁଭିଲା ରାକେଶ ବାବୁଙ୍କର ଡାକଟି ତାଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନିଙ୍କୁ ଏବଂ ରୋଷେଇ ଘର ଭିତରୁ ଶୁଭିଲା ଧର୍ମପତ୍ନୀଙ୍କ ଆକଟ, "ହେଲା ଯେ , କିନ୍ତୁ ତୁମେ କାହିଁକି ଦେଲ କୋଡିଏ ଟଙ୍କା ? ତାଙ୍କର ପର୍ସ ଆଣିକି ଦେଲା ଯଦି , ସେଇଥିରୁ ବାହାର କରିକି ଦେଇ ଦେଲ ନାହିଁ କୋଡିଏ ଟଙ୍କା ତାକୁ ?" 



Rate this content
Log in

More oriya story from Ranjit Sahu

Similar oriya story from Inspirational