Best summer trip for children is with a good book! Click & use coupon code SUMM100 for Rs.100 off on StoryMirror children books.
Best summer trip for children is with a good book! Click & use coupon code SUMM100 for Rs.100 off on StoryMirror children books.

Nihar Ranjan samal

Classics


3.4  

Nihar Ranjan samal

Classics


ଅଦୃଶ୍ୟ ସମ୍ପର୍କ

ଅଦୃଶ୍ୟ ସମ୍ପର୍କ

11 mins 249 11 mins 249

   “ଏ ଘରେ ଲୋକ ରହୁଛନ୍ତି ନା ଭୂତ l ଏ ବୁଢ଼ୀ କଣ କହୁଛି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବାଧୁଛି ହେଲେ କାହିଁକି କହୁଛି କିଛି ଜାଣିପାରୁନ ନା ଜାଣି ଅଜଣା ଚାଉଳର ଭାତ ଖାଉଛ l” 

ନିଜ ଶୋଇବା ଘରକୁ ନିଜ ବୋହୂକୁ ଡାକି ତାଗିଦ କରୁଥାଏ ଶାଶୁମା  l ବୁଢ଼ୀର ଏରୂପ ନୂଆ ନୁହେଁ l ଶାଶୁର ଗାଳୀକୁ ମହାପ୍ରସାଦ ପରି ପାନ କରୁଥିଲେ ବୋହୂ l ମାନୁଛି ସେ ଆଜିର ନାରୀ ହେଲେ ଗୋଟିଏ ଅଯୋଗ୍ୟ ସ୍ୱାମୀର ସ୍ତ୍ରୀ କଣ ବା କରିପାରେ l ଭାଗ୍ୟକୁ ଆଦରି ରହିବାକୁ ପଡେ l ହାତେ ମାପି ଚାଖଣ୍ଡେ ଚାଲିବାକୁ ହୁଏ l ଏତେସବୁ ପରେ ମଧ୍ୟ କିପରି ଏତେ ବଡ ଭୂଲ ହେଇଗଲା l ଏମିତି କେମିତି ହେଲା l ଶାଶୁମାଙ୍କ ଚଷମା ଖୋଳରୁ ବାହାରି ତଳେ ପଡି ଭାଙ୍ଗିଗଲା କିପରି ? ବିନା ଚଷମାରେ ଶାଶୁମାଙ୍କୁ କିଛି ଦେଖା ଯାଏନା l ଭୂଲତ ହେଇଛି ସହିବାକୁ ପଡିବ l ସବୁତକ ସାହାସକୁ ଗୋଟାଇ ବୋହୂ ଏତିକି କହିପାରିଲା “ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ ଆସିଲେ ତାଙ୍କ ସାଥିରେ ଯାଇଁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ତିଆରି କରି ନେଇଆସିବେ l” ନିଜ କଥାର କି ପ୍ରତିଉତ୍ତର ମିଳିଥିବ ଜାଣି ସ୍ଥାଣୁ ହୋଇ ରହିଲେ ବୋହୂ l ଏସବୁକୁ ବିସ୍କୁଟ ଖାଇଖାଇ ଟିଭି ଦେଖୁଥିବା ଛଅ ବର୍ଷର ନାତି ଆଦି କାନ ଡେରି ଶୁଣୁଥାଏ l କାହିଁକି କେଜାଣି ମନେ ମନେ ହସୁଥାଏ l ଘରେ ପାଟି ଜୋରେ ହେବାରୁ ଟିଭି ବନ୍ଧ କରି ଶୋକେସରୁ ହାତରେ କଣ ଗୋଟିଏ ଲୁଚେଇ ନେଇ ବାରି ଆଡକୁ ଦୌଡିଲା l ବାରି ଚାରି ଆଡକୁ ଅନାଇ କାହାକୁ ଖୋଜୁଥିଲା ବୋଧେ, ନଜର ପଡିଗଲା ପାଚେରୀ ପଛକୁ l ହସି ହସି ଦୌଡ଼ି ଗଲା ସେ ଆଡକୁ , ଚୁପି ଚୁପି ଡାକିଲା ଜେଜେ !ଜେଜେ ! ଜେଜେବୁଢ଼ା ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ପାଚେରୀ ଡେଇଁ ଭିତରକୁ ଆସିଲେ l ବାଡ଼ି ପଛ ପଟେ ଥିବା ସେ ପକ୍କା ପିଣ୍ଡି ଉପରେ ଜେଜେ ନାତି ବସିଗଲେ l ଜେଜେକୁ ନିଜ ଦିଗବିଜୟର ଗାଥା କହିଚାଲିଲା l

 ଆଜି ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ମଣ୍ଟୁ କିପରି ଗୋବିନ୍ଦ ସାରଙ୍କ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ତାଙ୍କ ଚଷମା ଲୁଚେଇ ଆଣି ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଥିଲା l ଯାହାଫଳରେ ଆଜି ଗୋବିନ୍ଦ ସାର ଗଣିତ ଖାତା ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ l ମଣ୍ଟୁ ଘରପଢ଼ା ନ କରି ବଞ୍ଚିଗଲା l ମଣ୍ଟୁ ହିଁ ତାର ପ୍ରିୟ ସାଙ୍ଗ l ସେ ଯାହା କରେ ସବୁ କହେ l ତାକୁ କାଳେ ଏସବୁ ତାର ବଡଭାଇ ପିଣ୍ଟୁ ଶିଖେଇଥିଲା l ସେହି ଉପାୟ ଆଜି ଆଦି ଘରେ ପ୍ରୟୋଗ କରିଛି l ଆଦିକୁ ଅନୁଭବ ହେଉଥିଲା ତା ଜେଜେବାପା ଯେଉଁ ଲୁଚିଲୁଚି ତାକୁ ଦେଖା କରିବାକୁ ଆସନ୍ତି ସେସବୁ କାଳେ ଜେଜେମା ସନ୍ଦେହ କରୁଛି l ତେଣୁ ବାରମ୍ବାର ବାଡ଼ିପଟକୁ ନ ଆସିବାକୁ ତାଗିଦ କରୁଛି l ଆଦି ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣିଛି ଜେଜେମା ଯେଉଁଦିନ ଜେଜେବାପାଙ୍କୁ ଘରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ ସେଦିନ ତା ବାପାମା ଯେତେ କାନ୍ଦି ବୋବେଇ ଘରେ ରଖିବାକୁ କହିଲେ ଜେଜେମା କିଛି ଶୁଣିଲେନି l ଲୋକ ଲଗାଇ ଟେକିଟେକି ବିଦା କରିଦେଲେ l ସେହିଦିନୁ ଜେଜେବାପା ସଦର ଦରଜା ଦେଇ ଘରକୁ ଆସିପାରନ୍ତି ନାହିଁ ସତ, ଯେବେ ନିଜ ନାତିକୁ ଦେଖା କରିବାକୁ ଇଛା ହୁଏ ଏମିତି ଲୁଚିଲୁଚି ଆସନ୍ତି l ଏସବୁ କଥା ଖାଲି ବାପା ଜାଣିଛନ୍ତି l ଏବେ ଜେଜେମାର ଚଷମା ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଛି l ଦୂରରୁ କିଛି ଦେଖିପାରିବ ନାହିଁ l ଜେଜେବାପାଙ୍କ ଓଠରେ ସ୍ମିତହାସ୍ୟ ଦେଖି ଖୁବ ଖୁସି ହୋଇଗଲା ଆଦି l ଜେଜେଙ୍କ କୋଳରେ ମୁଣ୍ଡ, ରଖି ଶୋଇଗଲା l ଦିନସାରା କଣକଣ ହୋଇଥିଲା ସବୁ କହିଚାଲିଲା l ଜେଜେଠାରୁ ଗପ ଶୁଣିଲା l ଏହାରି ମଧ୍ୟରେ ବାଡ଼ିପଟ କବାଟ ଯାହାକୁ ସେ ବନ୍ଦ କରି ଆସିଥିଲା ତାକୁ କିଏ ଖୋଲିବାର ଶବ୍ଦ ହେଲା l ଆଦି ଓ ଜେଜେ ଚମକି ପଡିଲେ l ସାଙ୍ଗେସାଙ୍ଗେ ଜେଜେ ପାଚେରୀ ଚଢି ଡେଇଁବାକୁ ଲାଗିଲେ l ସେହି ସମୟରେ ଆଦି ନିଜ ହାତରେ ଧରିଥିବା ସେ କଣ୍ଢେଇଟାକୁ ଜେଜେ ହାତକୁ ଧରାଇ ଦେଇ କହିଲା – “ଜେଜେ ୟାକୁ ମୋ ଗେହ୍ଲି ଭଉଣୀ ଆଦ୍ୟାକୁ ଦେଇଦେବ, ଆଉ କହିବ ସେ ରାକ୍ଷୀ ପୂର୍ଣିମାରେ ରାକ୍ଷୀ ବାନ୍ଧିବାକୁ ଆସିଲେ ମୁଁ ତାକୁ ବହୁତ ସାରା କଣ୍ଢେଇ, ଚକଲେଟ ଦେବି l”ଏତିକି ବେଳେ ମା ବାରିପଟ କବାଟ ଖୋଲି କହିଲେ – “ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଲାଣି ବାରିପଟେ କଣ କରୁଛୁ l ଚାଲ ଭିତରକୁ ଗୋଡ ହାତ ଧୋଇ ପାଠ ପଢ଼ିବୁ l ଜେଜେମା ଭାରି ରାଗିଛନ୍ତି ବଦମାସ ହେବୁନାହିଁ, ଗାଳି କରିବେ l”ଅଚ୍ଛା ଚଷମା ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ମା ଙ୍କୁ ପଠେଇଛନ୍ତି l ଏମିତି ଭାବି ଭାବି ଆଦି ଭିତରକୁ ଗଲା l

ରାତିପ୍ରାୟ ଆଠଟା l ପାଠ ପଢ଼ା ସରିଥାଏ l ହଠାତ କବାଟ ବେଲ ବାଜିଲା l ବେଲ ଶୁଣି ଏକା ନିଶ୍ୱାସରେ ଆଦି ଦୌଡିଗଲା କବାଟ ଖୋଲିବାକୁ l ଜେଜେମା ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଯିବାକୁ ଯେତେ ଆକଟ କଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ସ୍ଵଘୋଷିତ ଯୋଦ୍ଧା ଭାବରେ ଜେଜେମାଙ୍କ କୌଣସି କଥାକୁ ନଶୁଣି ଆଗକୁ ଚାଲି ଥାଏ l କବାଟ ଖୋଲୁ ଖୋଲୁ କହୁଥାଏ – “ବାପା ମୁଁ ଯାହା କହିଥିଲି ଆଣିଛ ନା l” ବାପାଙ୍କ ସ୍ମିତହାସ୍ୟକୁ ଦେଖି ଜାଣିପାରେ ସବୁକିଛି l ସେ କହିଥିବା ଜିନିଷ ଆସିଛି କି ନାହିଁ l ସେ ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣିଛି ସେ ସିନା ନିଜ ଜେଜେମାକୁ ଡରେନାହିଁ ହେଲେ ଜେଜେବାପାଙ୍କ ପରି ବାପା ମଧ୍ୟ ଜେଜେମାକୁ ଡରି କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଇପାରିବେନି l ତେଣୁ ସେ ବାପାଙ୍କ ଖିଆସାରି ଶୋଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହିପରି ବିଛଣାରେ ପଡି ଗଡିଗଡି ଅପେକ୍ଷା କରିଥିବି l ବାପା ସବୁଦିନ ପରି ଆଜି ମଧ୍ୟ ଚକଲେଟ ଆଣିଥାନ୍ତି l ସେ ତାକୁ ନେଇ ନିଜ ବହି ଥାକରେ ରଖିଦେଲା l ଭାବିଲା କାଲି ଜେଜେ ଆସିଲେ ଆଦ୍ୟା ପାଇଁ ଏ ଚକଲେଟ ଦେବ l ତାହା ସହ ତା ପାଖରେ ଥିବା ସେ ଗାଡ଼ିଟା ବି ଦେଇଦେବ l ସେ ଜାଣିଛି ସେ ବଡ ହେଇଗଲାଣି l ସ୍କୂଲ ଗଲାଣି l ପାଠ ପଢ଼ିଲାଣି, ସାଙ୍ଗସାଥି କଲାଣି l ହେଲେ ତା ଭଉଣୀ ଆଦ୍ୟାକୁ ଏସବୁ ଖେଳଣା ଦରକାର l ଏମିତି ଭାବୁଭାବୁ ଶୋଇଗଲା l 

ସ୍କୂଲ ବସରୁ ଓଲ୍ହେଇ ଆସିବା ବେଳେ ମା ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ ଆଦି ମୁହଁରେ ହସ ନାହିଁ l ନିହାତି କିଛି ନା କିଛି ହେଇଛି l ପଚାରିଲେ ମଧ୍ୟ, ହେଲେ ଏଇ କିଛିଦିନ ହେଲା ମାଙ୍କ ପାଇଁ ଆଦି ମନରେ ସେମିତି କିଛି ଭାବନା ନାହିଁ l ଆଗପରି ଆଉ ନିଜର ଭାବୁନାହିଁ କି ମନର କଥା କହୁନାହିଁ l ଯାହା କହୁଛି ନିଜ ଜେଜେବାପା ଓ ବାପାଙ୍କୁ କହୁଛି l କାରଣ ସେ ଜାଣିଛି ମା ତା ଆଡୁଆ ନୁହେଁ l ସେତ ଜେଜେମା ପଟିଆ ହେଇଯାଇଛନ୍ତି l ଜେଜେମା ଯାହା କରିବାକୁ କହୁଛନ୍ତି ସେ କଥା ମା ଅକ୍ଷରେ ଅକ୍ଷରେ କରୁଛନ୍ତି l ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ସ୍କୂଲର କଥା କହି ଲାଭ କଣ? କାଲି ରାତିରେ ମଣ୍ଟୁ ଗାଧୋଇବା ଘରେ ପଡି ମୁଣ୍ଡ ଫଟେଇ ଦେଇଥିଲା l ଡାକ୍ତର କହିଲେ ଆଘାତ ଯଦି ଟିକେ ଅଧିକ ହୋଇଥାନ୍ତା ତେବେ ମଣ୍ଟୁକୁ ବଞ୍ଚେଇବା ଅସମ୍ଭବ ହୋଇଥାନ୍ତା l ତେଣୁ ସେ ସ୍କୂଲ ଆସିଥିଲା ସତ ହେଲେ ଏତେ ବୁଲାଚଲା କରୁନଥିଲା l ଆଦି ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ତା ସହ ଦିନସାରା ଥିଲା l କିଛି ଖେଳକୁଦ ହୋଇନାହିଁ ଦିନସାରା ଖାଲି ମୁଣ୍ଡର ପଟିରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସେ ନାଲି ଦାଗକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରୁଥାଏ ଆଦି l ମଣ୍ଟୁ କହିଲା ସେ ଗାଧୋଇବା ଘରେ ପଡିଯାଇନାହିଁ ବରଂ ତା ଭାଇ ପିଣ୍ଟୁ ଜାଣିଜାଣି ତାକୁ ପକାଇବା ପାଇଁ ଗାଧୋଇବା ଘରେ ତେଲ ପକାଇଥିଲା l ସାମାନ୍ୟ ସାଇକେଲଟିଏ ପାଇଁ କିପରି ନିଜ ଭାଈ ଏପରି କରିପାରିଲା ଏକଥା ଆଦି ଭାବୁଥାଏ l ଜୋତା ଖୋଲୁଖୋଲୁ ଦେଖିଲା ଜେଜୀମା ନୂଆ ଚଷମା ପିନ୍ଧି ଟିଭି ଦେଖୁଛନ୍ତି l ଆଦି ମୁଣ୍ଡକୁ ରାଗ ଉଠିଗଲା l ଏଇ ଚଷମା ପାଇଁ କାଲି କେତେ ଫନ୍ଦିଫିକର କରିଥିଲା l ଆଜି ନିଶ୍ଚିତ ମା ବାପାଙ୍କୁ କହି ଜେଜେମାଙ୍କ ପାଇଁ ନୂଆ ଚଷମା କରିଆଣିଛି l ମା ଏମିତି କିପରି କରିପାରିବେ ! ସେ କଣ ନିଜ ଛୁଆ କଥା ବୁଝିପାରୁନାହାନ୍ତି ! ଏମିତି ଭାବୁଥିବା ସମୟରେ ମା କହିଲେ, “ଆଦି ଯା, ଗୋଡହାତ ଧୋଇଦେଇ ଆସିବୁ l ମୁଁ ତୋପାଇଁ ଖାଇବାକୁ ବାଢି ଦେଉଛି l “ ନିଜକୁ ପରାଜିତ ଭାବୁଥିବା ଆଦି ସବୁ ରାଗ ଅଭିମାନକୁ ମନ ଭିତରେ ରଖି ଗାଧୁଆଘରେ ଗୋଡହାତ ଧୋଇ ଆସିଲା l ମା ନିଜ ହାତରେ ଭାତ ଡାଲି ଗୋଳେଇ ଖୋଇ ଦେଉଥାନ୍ତି l ଖାଇସାରି ନିଜ ବହି ଥାକରୁ ବାପା ଦେଇଥିବା ଚକଲେଟକୁ ପକେଟରେ ପୁରାଉଥିବା ସମୟରେ ଜେଜୀମାଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଶୁଭିଲା l “ମରିଗଲି ମରିଗଲି “l ମା ଦୌଡ଼ିଗଲେ ହେଲେ ଆଦି କିଛି ନ ଜାଣିଲାପରି ନିଜ ଖେଳଣା ଧରି ଖେଳୁଥାଏ l ଆଜି ଏ ଖେଳଣାକୁ ସେ ଜେଜେଙ୍କୁ ଦେଇଦେବ l ତେଣୁ ଶେଷଥର ପାଇଁ ଖେଳି ଦଉଛି l ସେପଟେ ମା ଯାଇ ଦେଖିଲେ ଜେଜେମା ପଡି ରଡି ଛାଡ଼ୁଛନ୍ତି l ମୋଟୀ ଜେଜେମାକୁ ମା ଅତି କଷ୍ଟରେ ଉଠାଇ ଚୌକି ଉପରେ ବସାଇ କହୁଥାନ୍ତି –“କଣ ହେଲା, କଣ ହେଲା “? ପଡ଼ିଗଲ କେମିତି? ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଔଷଧ ଜେଜେମାଙ୍କର ଅଣ୍ଟାରେ ଘଷି ଦେଲେ l ଜେଜେମା କହିଲେ, “ଅନ୍ଧ ଭଳି କାମ କରୁଛ, ଗାଧୋଇବା ଘରେ ବୋତଲ ସାରା ତେଲ ପଡିଛି l ମୁଁ ଗୋଡ ଦେଉଦେଉ ଗୋଡ ଖସିଗଲା ଓ ମୁଁ ପଡ଼ିଗଲି l ଜିନିଷ ଠିକସେ ରଖିପାରୁନ,, ଖାଲି ନଷ୍ଟ କରିଚାଲିଛ l ଏଠି କଣ ଗୁପ୍ତଧନ ପୋତା ଅଛି, ଯେତେ ଖୋଲିଲେ ମିଳିବ ଆଉ ନଷ୍ଟ କରିଚାଳିବ l” ଗାଧୁଆଘରେ ତେଲ ପଡିଥିଲା l ଏବେ ତ ଆଦି ଗୋଡାତକ ଧୋଇବାକୁ ଯାଇଥିଲା l ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ତା କାମ l ଏମିତି ଭାବୁଥିଲେ ମା ହେଲେ ଜେଜେମାର ମନକଥା ବୁଝିପାରି କହିଲେ – “ସେ ପିଲାଲୋକ l ତେଲ ବୋତଲ ଉଚ୍ଚା ଜାଗାରେ ନରଖି ତା ଦୋଷ ଦେଲେ କଣ ହେବ l” ଯାହାହେଉ ବଞ୍ଚିଗଲା, ନହେଲେ ତା ପିଠି ଫାଟିଥାନ୍ତା, ମନେମନେ ଆଦି ଖୁସି ହେଇଯାଇ ଲୁଚିକରି ବାରିପଟକୁ ଚାଲିଗଲା l ଦେଖିଲା ଜେଜେବାପା ଆଜି ଶୀଘ୍ର ଆସି ସେମାନେ ବସୁଥିବା ସେ ପିଣ୍ଡିରେ ବସିଛନ୍ତି l ହାତରେ କଣ ଗୋଟିଏ ଧରି ଦେଖୁଛନ୍ତି l ଆଦି ଧୀରେଧୀରେ ଯାଇ ଜେଜେଙ୍କ ଆଗରେ ଜୋରରେ ଆବାଜ କରି ଡ଼ରାଇଦେଲା l ଜେଜେ ଚମକି ପଡିଲେ l ହାତରେ ଧରିଥିବା ସେ ଜିନିଷଟାକୁ ଲୁଚାଇଦେଲେ l ଆଦି ଜାଣିପାରି ଜେଜେଙ୍କୁ ବାଧ୍ୟ କରିଦେଲା କଣ ଲୁଚାଇଛନ୍ତି ଦେଖାଇବାକୁ l ଆଦି ଦେଖି ନିଜ ଆଖିକୁ ଖୁସିର ଲୁହରେ ଓଦା କରିଦେଲା l ଜେଜେ ତା ପାଇଁ ଆଜି ତାର ଗେଲ୍ଲୀ ଭଉଣୀ ଆଦ୍ୟାର ଫୋଟୋ ଆଣିଛନ୍ତି l ଆଦ୍ୟା କଥା ଜେଜେ ଅନେକ କହିଛନ୍ତି ହେଲେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ନିଜ କୁନି ଆଦ୍ୟାର ଫୋଟୋକୁ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଲା l ଆଦି ଜେଜେଙ୍କୁ କୁଣ୍ଢେଇ ପକାଇଲା l କୋଳରେ ଶୋଇପଡି ଦିନସାରାର ଘଟଣାର ବିବରଣୀ ପାଠ କଲା l ଜେଜୀମାଙ୍କ ଚଷମା ପୁଣି ଠିକ ହୋଇଯାଇଛି ତେଣୁ ସେମାନେ ସବୁଦିନ ଦେଖାକରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ l ଧରାପଡିଗଲେ ଜେଜୀମା ତାକୁ ମଧ୍ୟ ଘରୁ ବାହାର କରିଦେବେ l ପକେଟରେ ରଖିଥିବା ସେ ଚକଲେଟଟାକୁ ଜେଜେଙ୍କ ହାତକୁ ବଢ଼ାଇ ଦେଲା l ଜେଜେଙ୍କ ହାତରୁ ସେ ଫୋଟୋଟାକୁ ଆଣି ପିଣ୍ଡି ତଳେ ଗୋଟିଏ ଗାତ ଖୋଳି ପୋତିଦେଲା l କାରଣ ସେ ଏକଥା ଜାଣିଛି ଫୋଟଟାକୁ ଘରକୁ ନେଲେ କଣ ହେବ l ଘର ଭିତରୁ ଜେଜୀମା ତାକୁ ଡାକ ଛାଡିଲେ l ଆଦି ଫୋଟଟି ପୋତୁପୋତୁ ଚମକି ପଡିଲା l ଦେଖିଲା, ଜେଜେମାଙ୍କ ଡାକ ଶୁଣି ଜେଜେ ଡରି ପାଚେରୀ ଡେଇଁ ପଳାଇଗଲେ l ଆଦି ସେହିପରି ଧୁଳିଧୁସର ହେଇ ଘରକୁ ପଶିଗଲା l ଜେଜେମା ଯେତେ ଗାଳି ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ କିଛି ଶୁଣୁ ନ ଥାଏ କାରଣ ତାକୁ ଆଜି ତା ଭଉଣୀର ଫଟୋ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଛି l 

         ରାତିରେ ଖାଇସାରି ଯେତେବେଳେ ବାପା ଶୋଇବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି ଆଦି ଚୁପିଚୁପି ଜେଜେଙ୍କ କଥା ଓ ସେ ଫଟୋ କଥା ବାପାଙ୍କୁ କହିଛି l ବାପା ତା ପାଟି ବନ୍ଦ କରିଦେଇଛନ୍ତି l ଆଦି ଜାଣିପାରିଛି ବାପା କାହିଁକି ତା ପାଟି ବନ୍ଦ କଲେ l ବାପା ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି ମା କିମ୍ବା ଜେଜେମା ଆଦ୍ୟା କଥା ଜାଣନ୍ତୁ l ସେଦିନ କଥା ଆଦିର ମନେଅଛି l କଥାଟା ପାଖାପାଖି ବର୍ଷେ ତଳର l ରାକ୍ଷୀ ପୁର୍ଣିମା ପାଇଁ ସ୍କୂଲ ଛୁଟି ହେଇଥାଏ l ଆଦି ମୁହଁ ଫୁଲେଇ ଘରକୁ ଆସିଥିଲା l ରାକ୍ଷୀ ପୁର୍ଣିମା ଛୁଟି ନହେଲେ କଣ ହୁଅନ୍ତା ନାହିଁ l ମଣ୍ଟୁ ବି ଏଇ କଥା କହେ l ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଭଉଣୀ ନାହିଁ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ରାକ୍ଷୀ ପୁର୍ଣିମା କଣ ଦରକାର l ମା ଆଦିର ମୁହଁ ଦେଖି ପଚାରିଲେ ଓ ନିଜ ପିଲାର କଥା ବୁଝିଗଲେ l ଶେଷରେ ଆଦିର କୁନିକୁନି ହାତକୁ ନେଇ ନିଜ ପେଟରେ ଲଗାଇ କହିଲେ ଏହାରି ଭିତରେ ତୋ କୁନି ଭଉଣୀ ଅଛି l ଏ ବର୍ଷ ନହେଲା ନାହିଁ ଆର ବର୍ଷ ତୋ ହାତରେ ରାକ୍ଷୀ ବନ୍ଧାଯିବ l ଆଦି ଏ ପଦକ ଶୁଣି ଖୁବ ଖୁସି ହୋଇଥିଲା l ମା’ ର ପେଟକୁ ସବୁଦିନ ରାତିରେ ଶୋଇବାବେଳେ ଆଁଉସେ l ଗେଲ୍ହା କରେ l ଗପ କହେ l ସ୍କୂଲର ସବୁକଥା କହେ l ହେଲେ ଜେଜୀ ଯେତେବେଳେ ଜାଣିଲେ ମା ପେଟରେ ଆଦ୍ୟା ଅଛି ବୋଲି ରାଗରାଗ ହୁଅନ୍ତି l ମା ସହ ଝଗଡା କରନ୍ତି l ମା’ଙ୍କୁ ସଫାସଫା କହିଛନ୍ତି ଏ ଘରକୁ ଝିଅ ଦରକାର ନାହିଁ l ସବୁଥର ପରି ବାପା ନିରୁତ୍ତର ରୁହନ୍ତି l ସେଦିନ ରାତିରେ ମା କାନ୍ଦିକାନ୍ଦି ବାପାଙ୍କ ସହ ଡାକ୍ତରଖାନା ଯାଇଥିଲେ l ଯେବେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ ଆଦ୍ୟା କାହିଁ ବୋଲି ପଚାରିବାରୁ ବାପା ନିଜ ପୁଅ କାନରେ କହିଲେ ସେ ଆଦ୍ୟାକୁ ଜେଜେଙ୍କ ପାଖରେ ଛାଡି ଆସିଛନ୍ତି l ଜେଜୀ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ ଏ ଘରକୁ ଝିଅ ଆସୁ l ସେଥିପାଇଁ ସେ ଜେଜେଙ୍କୁ ଲୁଚେଇ ଦେଇଦେଲେ l ହେଲେ ଏ କଥା ଯେପରି କାହାକୁ ଏପରିକି ମା’କୁ ବି ନକହିବାକୁ ତାଗିଦ କରିଥିଲେ l ସେ କଥା ମନେପକେଇ ଆଦି ଚୁପ ରହିଲା l ବାପାଙ୍କ ଛାତିରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ଶୋଇପଡ଼ିଲା l

        ଅଧରାତିରେ ଆଦିର ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲା l ପ୍ରବଳ ଘଡଘଡି ସହ ବର୍ଷା l ଆରେ ସେ ଆଦ୍ୟାର ଯେଉଁ ଫଟୋଟା ମାଟିତଳେ ପୋତିଥିଲା ବର୍ଷା ପାଣିରେ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବ l କଣ କରିବ ଭାବୁଭାବୁ ବିଛଣାରୁ ଉଠି ବାଡ଼ି କବାଟ ଖୋଲି ଦୌଡ଼ିଗଲା ସେ ଜାଗାକୁ l ନିଜ କୁନିକୁନି ହାତରେ ବର୍ଷାପାଣିକୁ ଅଟକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥାଏ l 

  ଏହାରି ଭିତରେ ସକାଳ ହେଇଯାଇଥାଏ l ବର୍ଷା ବି ଛାଡି ଯାଇଥାଏ l ମା ବିଛଣାରୁ ଉଠି ଆଦିକୁ ନପାଇ ଚାରିଆଡେ ଖୋଜିଲେ l ଆଦିକୁ ନ ପାଇବାରୁ ଜେଜେମା ଓ ବାପାଙ୍କୁ ଡାକି ଉଠାଇଲେ l ବାରିକବାଟ ଖୋଲା ଥିବାର ଦେଖି ସମସ୍ତେ ବାରିପଟକୁ ଗଲେ l ସେଠାରେ ଆଦି ବର୍ଷା ପାଣିରେ ଭିଜି ପିଣ୍ଡି ପାଖରେ ଶୋଇପଡିଛି l ଶୀତରେ ଥରୁଛି l ମା ଦୌଡି ଯାଇ ଆଦିକୁ ଉଠେଇ କୋଳକୁ ନେଲେ l ଦେହରେ ଖଇ ଫୁଟୁଥାଏ l ଚେତା ନାହିଁ l ଆଦିକୁ ଉଠାଇ ଘର ଭିତରକୁ ନେଇଗଲେ l ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ ଡକାଗଲା l ଡାକ୍ତର ଇଞ୍ଜେକ୍ସନ ଓ ଔଷଧ ଦେଲେ l ସମସ୍ତେ ଭାବୁଥାନ୍ତି ଆଦି କାହିଁକି ବର୍ଷାରେ ସେଠାକୁ ଗଲା l ଆଦିର ହୋସ ଆସିଲା l ସେ ସେଠାକୁ କାହିଁକି ଯାଇଥିଲା ପ୍ରଥମେ କହିବାକୁ ରାଜି ନ ଥିଲା ହେଲେ ବାପା ବୁଝେଇବାରୁ କହିଲା l ତା କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ l ସବୁଠାରୁ ବେଶୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ବାପା l ସମସ୍ତେ ଗମ୍ଭୀର ହୋଇପଡିଛନ୍ତି l କିଛି ଦିନ ପରେ ଆଦି ଦେହ ଭଲ ହେଲା l ସେ ପୂର୍ବପରି ଜେଜେଙ୍କ କଥା ଆଦ୍ୟା କଥା ଲୁଚେଇ ନ ରଖି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୋଲି କହିବାକୁ ଲାଗିଲା l ଜେଜେମା ବାଡ଼ିପଟ କବାଟରେ ତାଲା ପକେଇ ଦେଇଛନ୍ତି l ତେଣୁ ସେ ସେଠାକୁ ଯାଇ ପାରୁନାହିଁ l ତେଣୁ ଛାତ ଉପରକୁ ଯାଇ ସେ ବାଡ଼ିପଟ ପାଚେରୀ ଆଡକୁ ଅନାଇ ରହୁଥାଏ l ହେଲେ ଜେଜେ ବୋଧହୁଏ ସବୁ ଜାଣି ସାରିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଆଉ ଆସୁନାହାନ୍ତି l କିନ୍ତୁ ସେ ଠିକ ଜାଣିଛି ଜେଜେ ଏଇ ରାକ୍ଷୀ ପୁର୍ଣିମାରେ ଆଦ୍ୟାକୁ ନେଇ ଆସିବେ l ସେଦିନ ବାପା-ମା ଆଦିକୁ ନେଇ ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଛନ୍ତି l ବାପା ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ କହିଲେ – “ବର୍ଷେ ହେଲା ବାପା ମରିସାରିଛନ୍ତି l ଆଦି ସବୁଦିନେ କାନ୍ଦିବାରୁ ମୁଁ ତାକୁ କହିଥିଲି ଜେଜେଙ୍କୁ ଜେଜେମା ଘରୁ ବାହାର କରିଦେଇଛନ୍ତି l ସେ ଅଲଗା ରହୁଛନ୍ତି l ତତେ ଦେଖା କରିବାକୁ ଆସିବେ l ସେହିପରି ଆମର ଝିଅଟିଏ ହେବାର ଥିଲା, ହେଲେ ଆମେ ତାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଥିଲୁ l ଆଦି ପଚାରିବାରୁ ତାକୁ କହିଥିଲି ସେ ବି ଜେଜୀମା ଡ଼ରରେ ଜେଜେଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛି l ବଡ ହେଲେ ଆସିବ l ହେଲେ ସେ କିଛିଦିନ ହେଲା ନିଜ ବ୍ୟବହାର ବଦଳେଇ ଦେଇଛି l ଜେଜେ ଓ ଆଦ୍ୟାଙ୍କ ବିଷୟ କହୁଛି l ସେ ଯେଉଁ ଫଟୋ କଥା କହୁଥିଲା ଆମେ ଖୋଳି ଦେଖିଲୁ, ସେଟା ଖାଲି କାଗଜଟିଏ l ଆମକୁ ଡର ଲାଗୁଛି l ଆମ ପୁଅର କଣ ହେଇଛି? “ ଡାକ୍ତର ପରୀକ୍ଷା ନିରୀକ୍ଷା କରି କହିଲେ –“ହଁ, ଆଦିର ଏସବୁ hallucination ବା କାଳ୍ପନିକ ଚରିତ୍ର l ଯଦି ଏହା ଭଲ ନ ହୁଏ ତେବେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଆଦି ପାଗଳ ବି ହେଇପାରେ l ତେଣୁ ମୁଁ ତାକୁ ଔଷଧ ଲେଖିଦେଉଛି ଦେବ l ତା ସହ ତାର ଉପଯୁକ୍ତ ଯତ୍ନ ନେବ, ତାକୁ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବ “l 

      ଆଦିକୁ ନେଇ ସମସ୍ତେ ଘରକୁ ଆସିଲେ l ତାର ଯତ୍ନ ନେଲେ l ଔଷଧ ଖାଇ ଆଦି ଶୋଇପଡ଼େ l ଯେବେ ନିଦ ଭାଙ୍ଗେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜେଜେ ଓ ଆଦ୍ୟା କଥା ପଚାରେ l ରାକ୍ଷୀ ପୂର୍ଣିମା କେବେ ହେବ ପଚାରେ l ସମସ୍ତେ ଆଖିରେ ଲୁହଭରି ତାର ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବକୁ ସମସ୍ତେ ଅସମର୍ଥ ହୋଇପଡନ୍ତି l ସେଦିନ ଟିଭି ଦେଖୁଦେଖୁ ଜାଣିଲା କାଲି ରାକ୍ଷୀ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ହବ l ଆଦି ନାଚି ଉଠିଲା l ଘରସାରା ଦୌଡ଼କୁଦ କଲା l ସବୁ ଖେଳଣା ଓ ଚକଲେଟକୁ ନିଜ ବ୍ୟାଗରେ ପୁରାଇଲା l ସମସ୍ତେ ତାକୁ ଦେଖୁଥାନ୍ତି କିନ୍ତୁ କିଛି କହିପାରୁନଥାନ୍ତି l ରାତିସାରା ଶୋଇପାରି ନାହାନ୍ତି କେହି l କିଏ ଖୁସିରେ ତ କିଏ ଦୁଃଖରେ l 

       ସେଦିନର ସେ ଅପେକ୍ଷିତ ଦିନ ଆସିଲା l ଆଜି ରାକ୍ଷୀ ପୂର୍ଣିମା l ଜେଜେ ସହ ଆଦ୍ୟା ଆସିବ l ଜେଜୀମା ସକାଳୁ ସକାଳୁ ବାହାରି ଯାଇଛନ୍ତି l ଘରେ ଖାଲି ବାପା -ମା ଅଛନ୍ତି l ସେ ଆଜି ବାପା -ମା’ଙ୍କୁ ଜେଜେ ଓ ଆଦ୍ୟା ସହ ଦେଖା କରେଇଦେବ l ସେମାନଙ୍କୁ ଘର ଭିତରକୁ ଆଣିବ l ଆଦ୍ୟାକୁ ସବୁଦିନ ନିଜ ପାଖରେ ରଖିବ l ଅନେକ କାନ୍ଦିବୋବେଇ ନିଜ ବାପା-ମା’ଙ୍କୁ ରାଜି କରେଇଛି ବାଡ଼ିପଟ କବାଟ ଖୋଲିବାକୁ l ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସେହି ପିଣ୍ଡି ପାଖକୁ ନେଇ ଠିଆ କରେଇଛି l ବାପା ଜାଣିଛନ୍ତି ଏ ପିଣ୍ଡି ନୁହେଁ ବରଂ ବାପାଙ୍କ ସମାଧି l ଆଦି ଯେତେବେଳେ କାନ୍ଦେ ସେ ହିଁ ସେ ସମାଧି ଦେଖାଇ କୁହନ୍ତି, “ସେଠି ଜେଜେ ଅଛନ୍ତି” l ତାଙ୍କର ସେ ମିଛ ଆଜି ତାଙ୍କର ସର୍ବନାଶ କରିବାକୁ ବସିଛି l ସେମାନେ ଜେଜେ ଓ ଆଦ୍ୟାକୁ ଅନେକ ସମୟ ହେଲା ସେଠାରେ ଅପେକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି l ମା ବାପାଙ୍କ ପାଖରେ କିଛି କଥା ନାହିଁ ଯାହାକୁ କହି ଆଦିକୁ ବୁଝେଇଦେବେ l ଆଦି ମନେମନେ ଡ଼ରୁଥାଏ କାଳେ ଜେଜେମା ଘରକୁ ଫେରିଆସିବେ l ସବୁ ଯୋଜନା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ l ଏହାରି ଭିତରେ ଜେଜେମା ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ l କୋଳରେ ଗୋଟିଏ କୁନି ଝିଅ l ଜେଜେମା କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଚମକି ଗଲେ l ଜେଜେମା ନିଜ କୋଳରୁ ସେ କୁନି ଛୁଆଟିକୁ ମା କୋଳକୁ ଦେଇ କହିଲେ, “ ନେ ତୋ ଆଦିର ଭଉଣୀ ଆଦ୍ୟାକୁ”l ଆଦି ଜେଜେମାଙ୍କ କଥା କିଛି ବୁଝିପାରିଲା ନାହିଁ l ହଠାତ ଏତେ ଭଲ କେମିତି ହେଲେ! ସେ ଆଦ୍ୟାକୁ ପାଇଲେ କେଉଁଠୁ? ଜେଜେମା ଆଣ୍ଠେଇ ପଡି ଆଦିକୁ କହିଲେ, ସକାଳୁ ସକାଳୁ ତୋ ଜେଜେ ମତେ ଫୋନ କରି ଡକାଇଲେ l ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭୁଲ ମାଗିଲି l ତାଙ୍କର କାମଥିବାରୁ ସେ ଏଠାକୁ ଆସିପାରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି କହିଲେ l ମୋ ହାତରେ ଏ ଆଦ୍ୟାକୁ ଦେଲେ ଓ ଏ ରାକ୍ଷୀ ଦେଲେ ଆଉ କହିଲେ, “ଆମ ଆଦିକୁ ଏ ଆଦ୍ୟା ଦରକାର” ଆଦି ରାକ୍ଷୀଟାକୁ ହାତରେ ଧରି ଆଦ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲା l ସତ ତ ଏହାର ମୁହଁ ଫଟୋର ମୁହଁ ସହ ପୁରାପୁରି ସମାନ l ସତରେ ଏ ହେଉଛି ତାର ଆଦ୍ୟା l ସେ ଧରିଥିବା ରାକ୍ଷୀଟାକୁ ଆଦ୍ୟା ହାତରେ ବାନ୍ଧିଦେଲା l କହିଲା –“ବଡ ହେଲେ ତୁ ମତେ ବାନ୍ଧି ଦେବୁ l” ତାକୁ ଚକଲେଟ ଦେଲା, କଣ୍ଢେଇ ଦେଲା l ମା -ବାପା ସ୍ଥାଣୁ ପାଲଟି ଯାଇଥାନ୍ତି l ମା’ଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରୁଥାଏ l ଜେଜେମା ବାପାଙ୍କୁ କହିଲେ –“ଯା, ସେ ଅନାଥ ଆଶ୍ରମର ଗାଡ଼ିଟା ଗେଟରେ ରହିଛି l ମୁଁ ଵ୍ୟସ୍ତରେ ଟଙ୍କା ଦେଇପାରିଲି ନାହିଁ l ତୁ ଦେଇଦେବୁ” l



Rate this content
Log in

More oriya story from Nihar Ranjan samal

Similar oriya story from Classics