Best summer trip for children is with a good book! Click & use coupon code SUMM100 for Rs.100 off on StoryMirror children books.
Best summer trip for children is with a good book! Click & use coupon code SUMM100 for Rs.100 off on StoryMirror children books.

Nihar Ranjan samal

Tragedy


4.9  

Nihar Ranjan samal

Tragedy


ରିକ୍ସାବାଲା

ରିକ୍ସାବାଲା

19 mins 357 19 mins 357

ଏହାରି ଭିତରେ ତେତିଶି ବର୍ଷ ହେଇଗଲାଣି l କାଲିପରି ଲାଗୁଛି l ନୂଆ କରି ଚାକିରୀ କରିବାକୁ ଆସିଥାଏ l ଏ ନୂଆ ସହରକୁ l କେହି ଚିହ୍ନା କି ଜଣା ନଥିଲେ lଝିଅଟିଏ ବୋଲି ଘରେ ଛାଡୁନଥିଲେ l ମା ର ରୋକ ଠୋକ ମନା l କାନ୍ଦି ବୋବେଇ ଆସି ପହଂଚିଲି ଏଠି l ବସରୁ ଓହ୍ଲେଇ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଏ ସହରର ଭାଷା ଶୁଣିଲି l “ରିକ୍ସା, ରିକ୍ସା”  କିଛି ସମୟ ରେଟ କଟାକଟି ପରେ ସେହି ରିକ୍ସା ରେ ବସିପଡ଼ିଲି ଯେ ଆଜି ପଯ୍ୟନ୍ତ ବସିଛି l କହିବାକୁ ଗଲେ ସେହିଦିନରୁ ସେହି ରିକ୍ସା ମୋ କର୍ମମୟ ଜୀବନରେ ଏକ ଅଙ୍ଗ ପାଲଟି ଗଲା l  ଆଉ ସେ ରିକ୍ସା ଚାଳକ ମଧ୍ୟ ଏକ ଭିନ୍ନ ସମ୍ପର୍କରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ ଗଲା l ଚାକିରୀ ଜୀବନରେ ମୋର ଅନେକ ସ୍ଥାନ ବଦଳିହେଇଛି ହେଲେ ନା ସେ ରିକ୍ସା ନା ସେ ରିକ୍ସାଵାଲା ବଦଳି ହେଇଛି l ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଛଡା ମୋ ଉପରେ ମୋ ବିଳମ୍ବ ପାଇଁ କିଏ ଜଦି ରାଗେ ସେ ହେଉଛି ଏ ରିକ୍ସାଵାଲା l କୁହା ହୋଇଥିବା ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ଆସି ପହଞ୍ଚିଯାଏ l ଠିକ ସେହିପରି ଛୁଟି ପୂର୍ବରୁ ଅଫିସ ଦ୍ଵାରରେ ପହଞ୍ଚିଯାଏ l ଆଲାର୍ମ ହୁଏତ ଠକିଦେଇପାରେ ହେଲେ ସେ କେବେ ଠକେନି l ସେ ରିକ୍ସାଵାଲା ମୋ ପାଇଁ ଖବର କାଗଜ ବି ଥିଲା l କାରଣ ଏ ସହରରେ କଣ କଣ ଘଟିଛି ଓ ଘଟିବାକୁଯିବା ସବୁର ବିବରଣୀ ନିର୍ଭୁଲ ଭାବରେ କହି କହି ରିକ୍ସା ଗଡା଼ଏ l କହିବାକୁଗଲେ ସେ ମୋ ଭାଇ ନଥିଲା, କି ବାପା ନଥିଲା l ପ୍ରେମିକ ନଥିଲାକି ଯୌବନର ଦୁର୍ବଳତା ନଥିଲା l ହେଲେ ସେ ଯେଉଁ ବନ୍ଧନରେ ମୋ ସହ ବନ୍ଧା ତାକୁ କିଛିବି ନାଁ ଦେଇ ହେବ ନାହିଁ l ବାସ ଏତିକି କହିପାରବି ସେ ମୋ କର୍ମମୟ ଜୀବନର ସାରଥୀ l


               ଆଜି କିନ୍ତୁ ଏତେ ବର୍ଷ ପରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ତାର ଅନୁପସ୍ଥିତକୁ ଅନୁଭବ କଲି l ଚାକିରୀ ଜୀବନର ପ୍ରଥମ ଦିନରୁ ନେଇ କାଲି ପଯ୍ୟନ୍ତ ତାକୁ ସାରଥୀ କରିଥିଲି ହେଲେ ଆଜି ମୋ ଚାକିରୀ ଜୀବନର ଶେଷ ଦିନରେ ତାକୁ ଓ ତା ରିକ୍ସାକୁ ଆଡେଇଦେବା ଠିକ ହେଲାନି l ହେଲେ ପରିସ୍ଥିତି ମତେ ବାଧ୍ୟ କଲା l ଚାକିରୀର ଶେଷ ଦିନରେ ମୋ ସହକର୍ମୀ ମାନେ ବାଧ୍ୟ କଲେ କି ସେମାନେ ପଠାଇଥିବା ଗାଡ଼ିରେ ଆସିବାକୁ l ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ କଥାରେ ସଂମତି ଦେଇ ବୋଧେ ଟିକେ ଭୁଲ କରିଦେଲି l ସେମାନେ ପଠେଇଥିବା ଗାଡ଼ିରେ ତ ଗଲି, ରାସ୍ତା ତ ଚିହ୍ନା ଥିଲା, ସମୟ ବି ସମାନ ଥିଲା ହେଲେ କାହଁକି କେଜାଣି ଏତେ ଗହଳି ଭିତରେ ବି ମୁଁ ଏକା ଏକା ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି l ମନେ ମନେ ଭାବୁଥିଲି ସେ ଦେଖା ହେଇଯାନ୍ତା କି l ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଏ ଗାଡ଼ିରୁ ଯାଇ ତା ରିକ୍ସାରେ ବସି କହନ୍ତି ଚାଲ ସାରଥୀ ଚାଲ l ହୁଏତ ସେ ଟିକେ ରାଗିଯିବ, ମୁହଁ ଫୁଲାଇ କଥା ହେବନି, ହେଲେ ରାସ୍ତାରେ କିଛିବି ଦେଖିଦେଲେ ବି.ବି.ସି ଚାଲୁ କରିଦେବ l 

 

              ଏ ରିକ୍ସାଵାଲା ତ ମତେ ଓ ସରୋଜ କୁ ମିଳେଇ ଥିଲା l ଗୋଟିଏ ଛୋଟ କାଟିଆ ଦୁର୍ଘଟଣା ସରୋଜ ଗାଡି ସହ ଆମ ରିକ୍ସାର l ସେଦିନ ରିକ୍ସାଵାଲା ମୋ ମୁଖିଆ ସାଜି ସରୋଜକୁ ଅନେକ କଥା କହି ଥିଲା l ସେଦିନ ସେ ଜଣେ ପୁରୁଷ ହୋଇମଧ୍ୟ ଏକ ଅବଳା ନାରୀ ଦେଖିଲେ କାମୁକ ପୁରୁଷର ଚରିତ୍ରକୁ ଖୁବ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ବ୍ୟଙ୍ଗ କରିଥିଲା l ହେଲେ ଯେତେବେଳେ ସେ ଜାଣିଲା ସରୋଜ ସେ ଶ୍ରେଣୀୟ ନୁହନ୍ତି ସେତେବେଳେ ନିଜ ରୁଦ୍ର ରୂପ କୁ ପରିହାର କରି ଏକ ଶାନ୍ତମୟ ରୂପ ଧାରଣକରି ଘଟଣାର ଯବନିକା ପକାଇ ଥିଲେ l ଏ ଘଟଣା ପରେ ମୋର ଦୁଇଟି ଲାଭ ହେଲା l ପ୍ରଥମରେ ମୁଁ ଏ ଅଜଣା ସହରରେ ରିକ୍ସାଵାଲା ପରି ଅଭିଭାବକ ପାଇ ନିଜକୁ ପୂର୍ବ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ସୁରକ୍ଷିତ ମଣିଲି l ଦ୍ଵିତୀୟରେ ସରୋଜ ପରି ବନ୍ଧୁ ପାଇଲି l ସରୋଜ ସହ ମୁଁ କେତେ ସିନେମା ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଛି l ପାର୍କ ଯାଇଛି l ହୋଟେଲ ଯାଇଛି l କେତେ ଜାଗା ଯାଇଛି, ହେଲେ କେବେବି ମୁଁ ଏକା ଏକା ଯାଇନି l ସବୁବେଳେ ସବୁଆଡେ ମୁଁ ମୋ ଅଘୋଷିତ ଅଭିଭାବକ ସହ ଥାଏ l ବେଳେ ବେଳେ ସରୋଜ ମତେ ବ୍ୟଙ୍ଗ କରି କଥା କୁହନ୍ତି l ହେଲା ସେ ରିକ୍ସାଵାଲାକୁ ମୁଁ ଟିକେ ଅଧିକ ବିଶ୍ୱାସ କରେ l ଏକ ରକ୍ଷଣଶୀଳ ପରିବାର ଝିଅ କେବେବି ନିଜର ପ୍ରେମକୁ ପରିବାର ଲୋକ ଆଗରେ ଉପସ୍ଥାପନା କରିପାରେ ନାହିଁ l ସେତେବେଳେ ବି ଏ ରିକ୍ସାଵାଲା ମୋର ମନର ବୋଝ ହାଲୁକା କରିଥିଲା l ସେ ମୋ ପାଖକୁ ବୁଲି ଆସିଥିବା ବାପାଙ୍କ ଆଗରେ ସରୋଜ ନାମକୁ ଏମିତି ପ୍ରକାଶ କଲା ଯେପରିକି ଏ ବିଶ୍ୱରେ ସେ ହିଁ କେବଳ ମାତ୍ର ପୁରୁଷ ଯେ ମୋପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି l ତା କଥାରେ ବାପା ଏତେ ଖୁସି ହୋଇଗଲେ ଯେ ମୋ ସହ ସରୋଜଙ୍କ ବାହାଘର କରିଦେଲେ l ସେଦିନର ସେ ଛୋଟିଆ ଦୁର୍ଘଟଣାଟି ଆମ ତିନିଜଣଙ୍କୁ ଅଦେଖା ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧିଦେଲା l ବୟସର ତାରତମ୍ୟ ଥିବା ସତ୍ୱେ ସେ ମୋର ଘନିଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁ ପାଲଟି ଯାଇଥିଲା l କିନ୍ତୁ ଆଜି ମୁଁ ଠିକ କରିନାହିଁ l ମନେ ମନେ ଭୁଲ ମାଗିନେବା ଛାଡ ମୋ ପାଖରେ କିଛି ଉପାୟ ନାହିଁ l କାହଁକି କେଜାଣି ଆଜି ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟକୁ ରାସ୍ତାରେ ଅନ୍ୟ ରିକ୍ସାଵାଲାଙ୍କୁ ବି ଦେଖି ପାରୁନାହିଁ lଯାହାଙ୍କୁ ମୁଁ ସେ ରିକ୍ସାଵାଲା କଥା ପଚାରି ପାରିବି l 


               ଦେଖିବାକୁଗଲେ ମୁଁ ଆଜି କେବଳ ଚାକିରୀରୁ ବିଦାୟ ନେଉନାହିଁ ତାହା ସହ ଆଜିବି ମୁଁ ସେ ରିକ୍ସା ଵାଲା ସେବାରୁ ବି ବିଦାୟ ନେଉଛି l କାରଣ ମତେ ଅନେକଥର କହିଛି କି ତା ପୁଅ ମୁକେଶ ପୋଲିସ ଚାକିରୀ ପାଇବା ପରେ ତାହା ସହ ଅନେକ ଥର ଲାଗୁଚି ଏ କାମଧନ୍ଦା ଛାଡି ଘରେ ରହୁ ବୋଲି l ମୁକେଶ ଖୁବ ଭଲ l ସେ ମୋ ଛାତ୍ର l ଛୁଟିଦିନସାରା ମୋ ପାଖରେ ଥାଏ, ପାଠପଢେ, ଛୋଟ ମୋଟ ବୋଲ କରିଦିଏ l ମୋ ପୁଅ ଝିଅ କୁ ସାନ ଭାଇଭଉଣୀ ପରି ଭାବେ l ବାପାର କଷ୍ଟ ସେ ଦେଖିଛି l ଦିନ ନାହିଁ ରାତି ନାହିଁ, ବର୍ଷା ନାହିଁ ଶୀତ ନାହିଁ ବଳଦ ପରି ରିକ୍ସା ଟାଣେ l ଆଜି ଜଦି ତା ପୁଅ ତାକୁ ସେଥିରୁ ମୁକ୍ତି ଦେବାକୁ ଚାହଁଉଛି ସେତେବେଳେ ମୁଁ କିଏ l କେତେ ଥର ମୁଁ ବି ତା ପୁଅ କଥାକୁ ସମର୍ଥନ କରି ତାକୁ ଏ ହାଡ ଭଙ୍ଗା କାମରୁ ବିଶ୍ରାମ ନେବାକୁ କୁହେ l ହେଲେ ସେ ବଳଦିଆ ମଣିଷ ଟା ମୋ କଥାକୁ ଶୁଣେ ନାହିଁ l କହେ “ ଏ ରିକ୍ସାରୁ ତମ ଚାକିରୀ ଆରମ୍ଭ କରାଇଥିଲି ଆଉ ଏ ରିକ୍ସାରୁ ହିଁ ତମ ଚାକିରୀ ଶେଷ କରି ମୁଁ ଆରାମ କରିବି” l ହେଲେ ମୁଁ ସେ ଲୋକଟାର କଥା ରଖିପାରିଲି ନାହିଁ l ଆଜି ପ୍ରଥମ ଥର ନିଜ ଉପରେ ଘୃଣା ଆସୁଛି l ସେ ମୂର୍ଖ ରିକ୍ସାଵାଲା ଟା ଫୋନ ବି ଧରେନାହିଁ l ନହେଲେ ଫୋନରେ କ୍ଷମା ମାଗି ନେଇ ଥାନ୍ତି ଅଥବା ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଡକେଇଥାନ୍ତି l ଆଜି ମୋ ଉପରେ ଯେତେ ରାଗ ଲାଗୁଚି ସେ ରିକ୍ସାଵାଲା ଉପରେ ସେତେ ରାଗ ଲାଗୁଛି l କାହିଁକି ସେ ମତେ ତାଗିଦ କରି ପାରିଲାନାହିଁ କାହା ସହ ଚାକିରୀର ଶେଷ ଦିନ ଆସିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ମୁଁ ସବୁଦିନ ଯେମିତି ଆଣେ ଆଜିବି ବି ସେମିତି ଆଣିବି l 

             ତାଗିଦ !ସେ କଣ ମତେ ଆଗରୁ ତାଗିଦ କରି ନଥିଲା କି, ଆଜି ତାଗିଦ କରି ଦେଇଥିଲେ ମୁଁ ଖରାପ ଭାବିଥାନ୍ତି l ମୋର ଠିକ ମନେ ଅଛି, ମୋ ପୁଅ ପିଲା ଜନ୍ମ ସମୟରେ ସେ କେତେ ତାଗିଦ କରୁଥିଲା l ଏଟା କର ନା, ସେଟା କର ନା, ୟାକୁ ଖାଇବାକୁ ପଡିବ, କେତେ ସମୟ ଶୋଇବାକୁ ପଡିବ, ସବୁ ତ ସେ ତାଗିଦ କରୁଥିଲା l ମୋ ସ୍ୱାମୀ ମତେ ଯାହା ତାଗିଦ କରିନାହାନ୍ତି ସେ ମତେ ବେଶୀ ତାଗିଦ କରିଥିଲା l ଶେଷରେ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ କୁ ମୋ ଘରେ ଛାଡିଦେଇ ଗଲା l ମୋର ଭଲମନ୍ଦ ବୁଝିବାକୁ l ସେଦିନର କଥା ମୋର ଏବେବି ମନେଅଛି, ବାଧ୍ୟ ବାଧ୍ୟତା ରେ ସରୋଜ ସରକାରୀ କାମରେ ବାହାରକୁ ଚାରି ଦିନ ପାଇଁ ଯାଇଥିଲେ l ଏ ରିକ୍ସାଵାଲା ଓ ତା ସ୍ତ୍ରୀ ମତେ ଓ ମୋ ପେଟରେ ଥିବା ଛୁଆକୁ କେତେ ଯତ୍ନ ନେଉଥିଲେ l ପ୍ରସବ ବେଦନା ହେବାରୁ ସ୍ୱାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଦୁଇ ଜଣ କେତେ ବ୍ୟସ୍ତ ବିବ୍ରତ ହୋଇ ନିଜ ରିକ୍ସାରେ ବସେଇ ଡାକ୍ତରଖାନା ନେଇଥିଲେ l ରକ୍ତ ଦରକାର ହେବାରୁ କିଛି ନଭାବି ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ନିଜେ ମୋ ପାଇଁ ନିଜ ରକ୍ତଦାନ କରିଥିଲା l ବୋଧ ହୁଏ ଭଗବାନ ସେ ଦିନ ଆମ ଭିତରେ ଏକ ରକ୍ତର ସମ୍ପର୍କ ଗଢିଦେଇଥିଲେ l ସେଥିପାଇଁ ବୋଧେ ଡାକ୍ତର ଯେତେବେଳେ ଔଷଧ, ଇଞ୍ଜେକ୍ସନ ଲେଖୁଥିଲେ ପାଖରେ ଟଙ୍କା ନଥିବା ସତ୍ୱେ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ବେକରୁ ମଙ୍ଗଳସୂତ୍ର ବନ୍ଧା ପକାଇ ଆଣୁଥିଲା l ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଡାକ୍ତରଖାନା ରୁ ଘରକୁ ଫେରି ତାଙ୍କ ପଇସା ଫେରେଇବାକୁ ଯାଚିଲି ସେତେବେଳେ ତା ଆଖିର ଜକେଇ ଆସୁଥିବା ଲୁହ ମୋ ମୁହଁରୁ ଭାଷାକୁ ବନ୍ଦ କରିଦେଲା, ମୁଁ ହାତ ଆଗକୁ ବଢିବାକୁ ଦେଲାନାହିଁ l ସେଦିନ ମୁଁ ଆଉଥରେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲି ଯେ ଏ ଅଜଣା ସହରରେ ଘର ଠାରୁ, ସ୍ୱାମୀ ଠାରୁ ଦୂରରେ ଥିଲେ ବି ଡରିବାର କିଛି ନାହିଁ, କାରଣ ମୋ ପାଖରେ ମୋ ସାରଥୀ ରିକ୍ସାଵାଲା ଅଛି l ମୁଁ ଜୀବନ ସାରା କେବେବି ଆମ ସମ୍ପର୍କର ନା ଦେଇପାରିଲିନାହିଁ l କିନ୍ତୁ ସେ ବୋଧ ହୁଏ ଦେବାକୁ 7ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲା l ମୋ ପୁଅ ନାମକରଣ ଦିନ ମୋ ପୁଅ ପାଇଁ ପୋଷାକ ,ସୁନା ପଦକ, ଓ କିଛି ମିଠା ନେଇ ଆସିଥିଲା l ମୋ ପୁଅ ପାଇଁ ନାମଟିଏ ବି ବାଛିଥିଲା ହେଲେ ମୁଁ ତା ଅର୍ଥ ସେତେବେଳେ କିଛି ବୁଝି ନଥିଲି l ଯେତେବେଳେ ମୋ ଭାଇ ମୋ ପୁଅକୁ ନାମକରଣ ପାଇଁ ପୂଜା ମଣ୍ଡପକୁ ନେଉଥିଲା ସେତେବେଳେ ରିକ୍ସା ଵାଲା ର ମନରେ ସାମାନ୍ୟ ହତାଶ ଭାବ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଥିଲି l ହେଲେ ସବୁଥର ପରି ସେଥର ବି ସେ ମତେ ଭୁଲେଇ ଦେଲା l 

                 ସବୁ ଦୋଷ ତାର l ପୁରୁଷ ପୁଅ କଥା ଦେଇ ନରଖିବା କଣ ଠିକ l ସେ ମତେ କହିଥିଲା ଯେଉଁ ରିକ୍ସାରେ ସେ ମୋ ଚାକିରୀ ଆରମ୍ଭ କରାଇଥିଲା ସେ ରିକ୍ସାରେ ମୋ ଚାକିରୀ ଶେଷ କରେଇବ l ହେଲେ ସେ ତା କଥା ରଖି ପାରିଲା ନାହିଁ l ସେ ନିହାତି ମିଛୁଆ l ମୂର୍ଖ l ଆଜି ଯଦି ସକାଳୁ ସକାଳୁ ସବୁ ଦିନ ପରି ନିଜ ରିକ୍ସାଟାକୁ ମୋ ଘର ଆଗରେ ଲଗାଇ ରଖିଥାନ୍ତା ତେବେ ମୁଁ ବି କଣ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ତା ରିକ୍ସାରେ ଆସିନଥାନ୍ତି l ତାର ବୋଧହୁଏ ମତେ ଆଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ନଥିଲା l ମୋଠାରୁ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେଲା l ସେଦିନ ତା ସ୍ତ୍ରୀ କାନ୍ଦି ବୋବେଇ ମୋ ଆଗରେ କହିଥିଲା କି ସେ କାହା ବୁଦ୍ଧିରେ ପଡି କାଳେ ମଦ ପିଉଛି, ରିକ୍ସା ଷ୍ଟାଣ୍ଡରେ ବାସି ଜୁଆ ଖେଳୁଛି l ଆକଟ କଲେ ବି ଶୁଣୁନାହିଁ l ପିଲାଛୁଆ ଘର, ରୋଜଗାର ହାତଗଣିତି, ଏମିତି ଉଡେଇଲେ ଚଳିବ କେମିତି l ବାସ ଏସବୁ ଶୁଣି ମୋ ରାଗ ମଥାନକୁ ଉଠିଗଲା l ତାପର ଦିନ ମୁଁ ରାଗି ଏକା ଏକା ଚାଲି ଚାଲି ମୋ କାମକୁ ଯାଉଥିଲି l ମତେ ଏ ମୂର୍ଖ ମଦୁଆ ରିକ୍ସାଵାଲା ର ସାହାଯ୍ୟ ଦରକାର ନାହିଁ l ଯିଏ ନିଜ ପିଲାର ନୁହେଁ, ଯିଏ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀର ନୁହେଁ ସେ ମୋର କଣ ହେବ l ଯାହା ହେଉ ତା ସ୍ତ୍ରୀ ମୋ ଆଖି ଖୋଲି ଦେଇଥିଲା l ସରୋଜ ମୋ ରାଗକୁ ଠିକ ଅନୁମାନ କରିଥିଲେ l ସେଥିପାଇଁ ସେ ମତେ ଆସ୍ତେ କରି କହିଲେ “ରିକ୍ସା ଷ୍ଟାଣ୍ଡ ରୁ ଆଉ ଜଣେ ରିକ୍ସାଵାଲା କୁ ଡାକିଦେବି କି” ? ମୋ ମୁହଁ ଦେଖି ସେ ତାଙ୍କ ଉତ୍ତରବି ପାଇଗଲେ l ସେ ରିକ୍ସାଷ୍ଟାଣ୍ଡର ସବୁ ରିକ୍ସାଵାଲା ଖରାପ, ଅଭଦ୍ର, ମୂର୍ଖ l ନହେଲେ ସଂସାର କରିବି ସେମାନେ କେମିତି ଏମିତି ନଷ୍ଟ ବାଟରେ ଯାଉଛନ୍ତି l ଉପରେ ଭଦ୍ର ଦେଖେଇ ହେଉଥିବା ସବୁ ରିକ୍ସାଵାଲା ସମାନ l ତେଣୁ ମୋର ସେମାନଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ଦରକାର ନାହିଁ l ଏମିତି ଭାବି ଭାବି କିଛି ବାଟ ଯାଇଛି କି ନାହିଁ ପଛପଟରୁ ସେଇ ଚିହ୍ନା ଡାକ ଶୁଭିଲା l ମୁଁ ଶୁଣି ନଶୁଣିବାର ଅଭିନୟ କରି ଆଗକୁ ଚାଲୁଥାଏ l ଧାଇଁ ସଇଁ ହୋଇ ସେ ମୂର୍ଖ ରିକ୍ସାଵାଲା ମୋ ଆଗରେ ରିକ୍ସା ରଖିଦେଇ ଭୁଲ ମାଗିଲା l ଆଉ କେବେବି ମୋତେ ରିକ୍ସାରେ ଆଣିବା ଯାଏଁ ସେ ମଦ ଛୁଇଁବ ନାହିଁ କି ଜୁଆ ଖେଳିବ ନାହିଁ ବୋଲି ମୋ ଦେହ ଛୁଇଁ ଶପଥ କଲା l ବିଚରା ମୋ ରାଗରେ ଫସିଗଲା l ମୁଁ ବି ତ ଏହା ଚାହୁଁଥିଲି l ସେ ସୁଧାରିଯାଉ, ଭଲରେ ସଂସାର କରୁ l ମୁଁ ଜାଣିଚି ସେ ଭାରି ଭଲ ମଣିଷ l ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ସଂସାର, ସୁନ୍ଦର ଭବିଷ୍ୟ ତାର ଅଧିକାର l ମୁଁ ଯଦି ତାକୁ ସେସବୁ କୁ ପାଇବା ପାଇଁ ଟିକେ ସାହାଯ୍ୟ କଲି ସେଥିରେ ମୋର ଆତ୍ମତୃପ୍ତି l ହେଲେ ଆଜି ସେ ଜଣେ କୃତଘ୍ନ l ଯିଏ ତାକୁ ତା ହସ ଖୁସି ର ସଂସାର ଫେରେଇ ଦେବାପାଇଁ ସେଦିନ ଏତେବାଟ ଚାଲି ଚାଲି ଯାଇଥିଲା, ନିଜ ସ୍ୱାମୀର କଥା କୁ ଶୁଣିନଥିଲା ଆଜି ସେ କୃତଘ୍ନ ମଣିଷଟା ଚାକିରୀର ଶେଷ ଦିନରେ ମତେ ନଆଣି କୁଆଡେ ପଳେଇ ଗଲା l ସେଦିନ ପରି ଆଜି ଯଦି ରିକ୍ସା ଆଣି ମୋ ଆଗରେ ରଖିଦେଇଥାନ୍ତା ମୁଁ କଣ ଅଫିସଵାଲା ପଠେଇ ଥିବା ଗାଡ଼ିରୁ ବାହାରି ତା ରିକ୍ସାରେ ରିକ୍ସାରେ ବାସି ଯାଇନ ଥାନ୍ତି l ଠିକ ହେଇଚି ଆମ ଭିତରେ ଥିଲା ଦୁର୍ବଳତାକୁ ମୁଁ କୌଣସି ନାମ ଦେଇନଥିଲି l ଏମିତି ଲୋକ ସହ କି ସମ୍ପର୍କ l ଯିଏ ସମ୍ପର୍କର ମୂଲ୍ୟ ଜାଣିନି l

                      କାଇଁ ସେ ଏମିତିତ ନଥିଲା ବୋଧହୁଏ ପୁଣିଥରେ କାହା ବୁଦ୍ଧିରେ ପଡି ଏମିତି କରିଛି l ବଳଦିଆ ମଣିଷ କାହା ବୁଦ୍ଧି ରେ ପଡିବା ଜମା ବିଚିତ୍ରକଥା ନୁହେଁ l ନା ନା ନା, ବୋଧହୁଏ ତା ପୁଅ ଏଥର ମନା କରିଛି l ହଁ ଚାକିରୀ କରିଛି, ବାପାକୁ ଭଲରେ ନେଇ ରଖିବ l ରଖୁ କିଏ ମନା କରିଛିକି l ହେଲେ ବାପାକୁ ଏ କାମ କରିବାକୁ ମନା କରିବା ପୂର୍ବରୁ ମତେ ଦେଖା କରିଦେଇଥିଲେ କଣ ବେଦ ଆସୁଦ୍ଧ ହେଇଯାଇଥାନ୍ତା l ମୁଁ କଣ ତା ବାପାର ଶତ୍ରୁ l ଯିବାକୁ ଦେଇନଥାନ୍ତି l ସିଏବି ବାପା ପରି ମୂର୍ଖ l ପାଠ ପଢି ଚାକିରୀ କରିଦେଲେ କଣ ହେବ l ସାଧାରଣ ବ୍ୟବହାର ନାହିଁ l ତା ମା ମଲାପରେ ମୁଁ କଣ ତାକୁ ମା ର ସ୍ନେହ ଦେଇନାହିଁ l ସେ କଣ ଭୁଲିଗଲା କି ମୁଁ ଏକ ଭୁଲ କରିଦେଇଥିଲି ବୋଲି ତା ବାପା ମା ମତେ କେତେ କଥା ଶୁଣେଇ ଥିଲେ l ମୁଁ ଚାକିରୀ କରିବାକୁ ଅଫିସ ଆସିବାବେଳେ ମୁଁ ଛୁଆ ଦୁଇଟା କୁ ତା ମା ପାଖରେ ରଖି ଦେଇ ଆସେ l ମୋ ପିଲାମାନେ ବି ତା ମା କୁ ମୋଠାରୁ ବେଶୀ ଭଲପାନ୍ତି l କାରଣ ଛୁଟିଦିନ ବି ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବାପାଇଁ ଜିଦ କରିବସନ୍ତି l ବାଧ୍ୟ୍ୟ ହୋଇ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଘରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡି ଦେଇଆସେ l ସେମାନେ ବି ମୋ ଛୁଆଙ୍କୁ ନିଜ ଛୁଆ ପରି ଭଲ ପାଆନ୍ତି l ସେଦିନ ମୋ ଝିଅ ପାଇଁ ବରଘର ଦେଖିବାକୁ ସରୋଜ, ସହ ମୋ ଭାଇ ଯାଇଥିଲା l ବାସ ଏତିକି କଥାରେ ସେ ସ୍ୱାମୀସ୍ତ୍ରୀ ଦୁଇଜଣ କି କାଣ୍ଡ ନକରି ଥିଲେ l ଦୁଇ ଦିନଯାକ କଥାବାର୍ତ୍ତା ନାହିଁ l ରିକ୍ସାରେ ବସାଇ କାଠ ଭୁତ ପରି ଚଲାଏ l ଯାହା ପଚାରିରେ ନଶୁଣିଲା ପରି କିଛି ଜବାବ ନାହିଁ l ଅନେକ ଅନୁସନ୍ଧାନ ପରେ ଜାଣିଲି ମଞ୍ଜିଟା କେଉଁଠି l ପୁଣି ମୁଁ ଆଉ ସରୋଜ ବିନା ସର୍ତରେ ଭୁଲ ମାଗିଲୁ l ଭବିଷ୍ୟତରେ ଏମିତି ଆଉ ହେବନି ବୋଲି କଥା ଦେବାରୁ ସ୍ୱାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଦୁଇଜଣ ଶାନ୍ତ ପଡିଲେ l ହେଲେ ଆଜି ସେ ଆଉ ଟା ପୁଅ ଦୁଇଜଣ ଯେଉଁ ଭୁଲ କଲେ ତାର ହିସାବ କିଏ କରିବ l ଟା ସ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ ମୁଁ ବି ଆଜି ଝଗଡା କରିଥାନ୍ତି l ମୁଁ ବି ମୁହଁ ଫୁଲେଇଥାନ୍ତି l କଥା ହେଇନଥାନ୍ତି l ତା ପୁଅଟା ବି ଗୋଟିଏ ବେଇମାନ ବାହାରିଲା ଏକଥା ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରୁନାହିଁ l ସେ ଯେତେବେଳେ ଚାକିରୀକୁ ଗଲା, ସେତେବେଳେ ସେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସି ତା ବାପାକୁ ମୋ ପାଖରେ ଜମା ଦେଇ ଯାଇଥିଲା, ହେଲେ ଆଜି ବିନା ଖବରରେ ନେଇଯିବାକୁ ତାକୁ ଅଧିକାର କିଏ ଦେଲା l ମୋ ପାଖରେ ଥିବା ଜମା ଜିନିଷଟା ମୋ ବିନା ଅନୁମତିରେ ନେବା କଣ ଠିକ l ହଁ, ସେ ମୂର୍ଖ ରିକ୍ସାଵାଲା, ସ୍ୱାର୍ଥପର ରିକ୍ସାଵାଲା, ଆଜି ତା ପୁଅ ଚାକିରୀ କଲାବୋଲି କଣ ଇନ୍ଦ୍ରଚନ୍ଦ୍ର ମାନିବ ନାହିଁ l ହଉ ସେ ଯୁଆଡେ ଯାଉ, ଯୁଆଡେ ଥାଉ ଭଲରେ ଥାଉ l ସେ ମୂର୍ଖ ବୋଲି ମୁଁ କଣ ମୂର୍ଖ l ସେ ସ୍ୱାର୍ଥପର ବୋଲି ମୁଁ କଣ ସ୍ୱାର୍ଥପର l 


               ଏହାରି ଭିତରେ ମୁଁ ସେ ଗାଡ଼ିରେ ବସି ଅଫିସ ପହଂଚି ଗଲି l ଅଫିସରେ ସବୁ ସହକର୍ମୀ ବନ୍ଧୁ ମତେ ଅତି ଆଦରରେ ପାଛୋଟି ନେଲେ l ଫୁଲମାଳରେ ମୋ ବେକ ଭରିଯାଉଥିଲା l ଭାରି ଖୁସି ଲାଗୁଥିଲା l ସେ ମୂର୍ଖ ରିକ୍ସାଵାଲା ଏ ସବୁ ଦେଖିଥିଲେ ଜମା ସାହିପାରି ନଥାନ୍ତା l ବୋଧହୁଏ ସେ ସେଇଥି ପାଇଁ ଆସିଲା ନାହିଁ l ହେଲେ ଏତେ ଗହଳିରେ ବି କାହଁକି କେଜାଣି ସେ ରିକ୍ସାଵାଲା କଥା ମନରୁ ଭୁଲି ହେଉନଥିଲା l ଯେଉଁ ଦିନ ମୋର ପ୍ରମୋସନ ହେଉଥିଲା ସେ ରିକ୍ସାଵାଲା ନିଜ ଜମାରୁ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଫୁଲମାଳ କିଣି ମୋ ବେକରେ ପିନ୍ଧେଇ ସହର ସାରା ହାଲ୍ଲା କରୁଥିଲା l ମୋ ଠାରୁ ସେ ଶହେ ଗୁଣ ଅଧିକ ଖୁସି ହେଉଥିଲା l ତା ସ୍ତ୍ରୀ ବି ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇ ମୋ ପାଇଁ ପୂଜା କରି ପ୍ରସାଦ ଆଣେ l ତା ସ୍ତ୍ରୀ ତ ନାହିଁ ମୋ ପାଇଁ ଆଜି କିଏ ମନ୍ଦିର ଯାଇ ପୂଜା କରିବ l ଆଜି ମତେ ମିଳୁଥିବା ସଂମ୍ମାନ କିଏ ପୁରା ସହର ସାରା ହାଲ୍ଲା କରିବ l ବାପା ପୁଅ ଦୁଇଜଣ ମୋ ପାଇଁ ଷଡଯନ୍ତ୍ର କଲେ ମୁଁ କେବେବି ସେମାନଙ୍କୁ କ୍ଷମା କରିବି ନାହିଁ l ଅଫିସଵାଲା ମୋ ପାଇଁ ବିଦାୟକାଳୀନ ସଭାଟିଏ ଆୟୋଜନ କରିଥିଲେ l ସଭା ମଞ୍ଚରେ ଅନେକ ଚୌକି ପଡିଥିଲା l ବାସ ଗୋଟିଏ ଚୌକିରେ କେହି ନଥିଲେ l ପଚାରିବାରୁ ଆମ ଅଫିସର କହିଲେ “ମାଡାମ ଏ ଚୌକିଟି ତମ ସାରଥୀ ରିକ୍ସାଵାଲା ପାଇଁ,ତାର ବି ତ ଆଜି ତ କାମରେ ଶେଷ ଦିନ l ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ଠିକ ସମୟରେ ଅଫିସକୁ ଆଣୁଥିଲା l ଯାହା ଫଳରେ ଆମର ସବୁ କାମ ଠିକ ଠାକ ହେଇଯାଉଥିଲା l ସେ ଆମକୁ ଏତେ ଦିନ ସେବା କରିଛି, ତା ସେବାକୁ କିପରି ଭୁଲି ଯିବୁ l ସେଥିପାଇଁ ଆଜି ତାକୁ ବି ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିଛୁ l ପିଅନ ଯାଇଛି ତାକୁ ଧରିକି ଆସିବ”l ଏ ସବୁ କଥା ଶୁଣି ମୁଁ ଯେପରି ପଥର ହେଇ ଯାଉଥିଲି l ନିଜ ଉପରେ ନିଜକୁ ଘୃଣା ଲାଗିବାକୁ ଲାଗିଲା l ଆରେ ସାରା ଦୁନିଆକୁ ତାର ସେବା ଦେଖାଗଲା, ହେଲେ ମୁଁ ତାକୁ ଅବିଶ୍ୱାସ କଲି l ମିଛଟାରେ ରାଗିଲି l ରାଗିଲି ଯଦି କଣ ହେଲା ସେ କଣ ଭୁଲ କରିନାହିଁ କି ? ସବୁ କଥାତ ମତେ କୁହେ ଆଜିବି କହିପାରିଥାନ୍ତା l ସେଦିନର କଥା ସବୁ କଣ ଭୁଲି ଯାଇଛି l ଛୋଟରୁ ଛୋଟ କଥା ମତେ କୁହେ l ତା ପୁଅ କେତେ ନମ୍ବର ରଖିଲା, ଇଣ୍ଟରଭିଉ ଦେବାକୁ କୁଆଡେ ଯିବ, ଚାକିରୀ ପାଇବା ସବୁ କଥା କୁହେ l ମୁଁ କଣ ତା ଖୁସିରେ ଇର୍ଷା କରେ କି ଲୁହ ଗଡା଼ଏ l ଆଜି ଯଦି କହିଦେଇଥାନ୍ତା ମୁଁ କଣ ତାକୁ ଏଠାକୁ ଆସିବାକୁ ମନା କରିଦେଇଥାନ୍ତି l ମୁଁ କଣ କହିଥାନ୍ତି ରିକ୍ସାଵାଲା ପୁଣି ମୋ ପାଖରେ ସଭାରେ ବସିବ l ବୋଧ ହୁଏ ସେ ମତେ ଚିହ୍ନି ପାରିଲାନାହିଁ l ସେ ଏ ସଭାକୁ ଆସିଥିଲେ ସବୁଠାରୁ ମୁଁ ଖୁସି ହେଇଥାନ୍ତି l ହେଲେ ସେ ମତେ ତ ପଚାରିଲାନାହିଁ, ମୁଁ କାହଁକି ତାକୁ ଉପରେ ପଡି କଥା ହେବି, l ସେ ଆସୁ, ତା ଚୌକିରେ ବସିବ, ମୁଁ ମୋ ଚୌକିରେ ବସିବି l ଜମା କଥା ହେବିନାହିଁ l ସିଏ ନିଜକୁ ଯାହା ଭାବୁ ମୁଁ ଜଣେ ଅଫିସର ଆଉ ସେ ମୋ ରିକ୍ସାଵାଲା l ବାସ ସେ ଖାଲି ମୋପାଇଁ ଜଣେ ରିକ୍ସାଵାଲା ଥିଲା l ସେ ତ ମୋ ସାରଥୀ ଥିଲା l ସାରଥୀ ତ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ବି ହେଇଥିଲେ l ସାରଥୀ ନଥିଲେ ସେଦିନ ଯେମିତି ଅର୍ଜୁନ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ଜିତିପରି ନଥାନ୍ତେ ଠିକ ସେହିପରି ମୁଁ ମୋ ସାରଥୀ ବିନା ବୋଧ ହୁଏ ଏ ସଂସାର ରୂପକ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଜିତିପରିନଥାନ୍ତି l ହଉ ହଉ ସବୁ ରାଗ ରୁଷା ଭୁଲି ତା ସହ କଥା ହେବି l ସେ ତା ଭୁଲକୁ ମାନୁ କି ନମାନୁ ମୁଁ ମୋ ତରଫରୁ କରିଥିବା ଭୁଲ ପାଇଁ ଭୁଲ ମାଗିନେଲେ କଣ ଛୋଟ ହେଇଯିବି l ହେଲେ ସେ କେତେବେଳେ ଆସିବ l ପିଅନ କେତେବେଳେ ତାକୁ ଧରି ଆଣିବ l ସମସ୍ତେ ତାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥାନ୍ତି l ସେ ଜାଣି ଶୁଣି ବୋଧେ ଡେରି କରୁଛି l ସବୁଦିନେ ସେ ଅଫିସ ଗେଟ ଆଗରେ ଅପେକ୍ଷା କରେ ଆଉ ଆଜି ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରାଉଛି l ତାକୁ ମଜା ଆସୁଥିବ l ହେଲେ ଆସୁ ତା ମଜା ମୁଁ ବାହାର କରିବି l ଟିକେ କାମରେ ଫସିଗଲାଗଲେ ଡେରି ହେଇଗଲେ କେତେ ଗାଳି କରେ, ତାକୁ ଯେମିତି ଲାଗେ ମୁଁ ଜାଣିଶୁଣି ଡେରି କରି ଅଫିସରୁ ବାହାରୁଛି l ଆଜି ସେ ଜାଣି ଜାଣି ମତେ ଚିଡ଼େଇବାକୁ ଡେରି କରି ଆସୁଛି l ସେ ମତେ ଯେମିତି ମୁହଁ ଭଣ ଭଣ କରି କୁହେ ଆଜି ମୁଁ ବି ତାର ସବୁ କଥାକୁ ସୁଧ ମୂଳ କରି ସୁଝେଇ ଦେବି l ସେ ଖାଲି ଆସୁ l ମତେ ଚିହ୍ନିବ l ଅପେକ୍ଷା କରୁ କରୁ ମୋ ଆଖିରେ ପଡିଗଲା ଟେବୁଲ ଉପରେ ଥିବା ଆଜିର ପେପର ଉପରେ l ପେପର ବୋଧହୁଏ ମୁଁ ଅନେକ ବର୍ଷ ହେଲା ଦେଖିନି କାରଣ ଦେଖିବା ଆବଶ୍ୟକ ପଡିନି l ସବୁ ଖବର ତ ସେ ରିକ୍ସା ଵାଲା ଦେଇ ଦିଏ l ସହର ଖବର, ସହରର ପ୍ରତି ଗଳି ଖବର ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ରାଜ୍ୟ, ଦେଶ, ବିଦେଶ ଖବର ସବୁ କହେ l ମୁଁ ତା ରିକ୍ସାରେ ବସିବା ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଓହ୍ଲେଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ ଧାରା ବିବରଣୀ ଦେଇଥାଏ l ମତେ ବେଳେ ବେଳେ ଲାଗେ ବୋଧହୁଏ ସେ ପେପରକୁ କେବଳ ମତେ ଖବର ଦେବା ପାଇଁ ପଢୁଛି l ଅନେକ ସମୟ ମୁଁ ତା ଉପରକୁ ରାଗେ l ହେଲେ ପ୍ରକୃତି ଛାଡିବ କେମିତି l ପୁଣି ଧାରାବିବରଣୀ ଦେଇ ଚାଲେ l ହେଲେ ଆଜିର ଖବର ବିଷୟରେ ମୁଁ କିଛି ଜାଣିନି କି କାହାଠାରୁ ଧାରାବିବରଣୀ ପାଇନାହିଁ l ଏତେ ଦିନେ ମୁଁ ପୁଣି ଥରେ ପେପରକୁ ପଢିବାକୁ ଲାଗିଲି ଆଉ ଭାବିଲି ଏ କେଉଁ ନୂଆ କଥା କି କଲି ଠାରୁ ଚାକିରୀରୁ ଅବସର ନେବାପରେ ଅନେକ ପୁରୁଣା କାମ ଛାଡି ନୂଆ କାମ କରିବାକୁ ପଡିବ l ଏସବୁ ଭାବୁ ଭାବୁ ମୁଁ ପେପରରେ ଆଞ୍ଚଳିକ ପୃଷ୍ଠା ଖୋଲି ଦେଖିଲି l ଖବର ପଢୁ ପଢୁ ଟିକେ ଚମକି ପଡିଲି l କାରଣ କାଲି ଆମ ସହରରେ ଏତେ ବଡ଼ ଘଟଣା ହେଇଗଲା କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଜାଣି ପାରିଲି ନାହିଁ l ବିଷାକ୍ତ ମଦ ପିଇ ପାଇଁ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ମାରିଛନ୍ତି ଦୁଇଜଣ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଭର୍ତ୍ତି l ସବୁ ପୁଣି ରିକ୍ସାଵାଲା l ସେଇଥିପାଇଁ ତାହେଲେ ଏ ରିକ୍ସାଵାଲାର ଦେଖା ନାହିଁ l ଯାଇଥିବ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ପାଖକୁ l ମୁଁ ସେଦିନ କଥା ଦେଇଥିଲି ବୋଲି ଏ ରିକ୍ସାଵାଲା ବଞ୍ଚିଗଲା l ନହେଇଥିଲେ କେବେଠୁ ଖବର କାଗଜରେ ଗୋଟିଏ ଖବର ହେଇ ସହରରେ ବିକ୍ରି ହେଇସାରିଥାନ୍ତା l ସେ ବି ଏକଥା ନିଜେ ମାନେ l ପୂର୍ବରୁ ଯେତେବେଳେ ଏପରି ବିଷାକ୍ତ ମଦ ପି ତିନିଜଣ ମାରିଥିଲେ ସେ ମୋ ହାତଧରି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଥିଲା ମୋ ପାଇଁ ତା ଜୀବନ ବଞ୍ଚିଗଲା, ନହେଲେ ଯେଉଁମାନେ ମଲେ ସେ ବି ସେଇମନଙ୍କ ସହ ମିଶି ମଦ ପିଉଥିଲା l ତାକୁ ଯଦି ମୁଁ ମୋ ଦେହ ଛୁଇଁ ମନାକରିନଥାନ୍ତି ତେବେ ସେ ବି ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ହୋଇଥାନ୍ତା l ସେ ମତେ ଅନେକ ଥର କହିଛି ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କୁ ବି ଟିକେ ବୁଝେଇବାକୁ ହେଲେ ମୁଁ ମନା କରିଛି, କହିଛି ସେମାନେ ମୋ କଥା କାହଁକି ଶୁଣିବେ l ଏହାରି ଭିତରେ ଆମ ଅଫିସର ପିଅନ ଆସିଗଲା, ସେ ବଡ ଅଫିସର କାନରେ କଣ କହିଦେଲା l ମୁଁ ଠିକ ଅନୁମାନ କରିଦେଲି ସେ ରିକ୍ସାଵାଲା ଆସିବାକୁ ମନା କରିପଠେଇଛି l ସେ କେମିତି ଅସିଥାନ୍ତା, ସେ କଣ ଆମ ମାନଙ୍କ ପରି ସଂମ୍ମାନର ଭୋକି ହେଇଛି ଯେ ଆପଣାମାନଙ୍କୁ ଏ ଦୁଃଖରେ ଛାଡି ଏଠାକୁ ଆସିବ l ବେକାରଟାରେ ଆଜି ଦିନ ସାରା ତା ଉପରେ ମିଛରେ ମିଛରେ ରାଗିଲି l ଅଭିମାନ କଲି l ହେଲେ ମୋର କି ଦୋଷ ସେ ସିନା ମତେ କହିଥିଲେ ମୁଁ ଏ କଥା ଜାଣିଥାନ୍ତି l ଯାହେଉ ଡେରିରେ ହେଉ ପଛେ ସେ ନଆସିବା କାରଣ ତ ଜାଣିଗଲି l ଏବେ ଯାଇ ମନ ଟିକେ ହାଲୁକା ହେଲା l ସଭା ସରିଲା, ସମସ୍ତେ ମୋ ବିଷୟରେ ଅନେକ କଥା କହିଲେ l ମୋ ଗୁଣ ଗାରିମା ବଖାଣିଲେ l ମୁଁ ମୋ ବିଷୟରେ ଯେତେ ଜାଣିନଥିଲି ସେମାନେ ମୋ ବିଷୟରେ ଅଧିକ ଜାଣିଥିବାର ମୁଁ ଅନୁମାନ କରିନେଲି l ମୁଁ ବି ମୋ ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି ଖୁବ ଖୁସି ହେଲି l ସତରେ ମୁଁ କେତେ ସମୟାନୁବର୍ତ୍ତୀ ଥିଲି l କିପରି ମୁଁ କୌଣସି କାମକୁ ନିର୍ଭୟର ସହ କରୁଥିଲି l ଆରେ କିଛି ସମୟ ପରେ ମୁଁ ଭାବିଲି ଏମାନେ ମତେ ଆଉ ମୋ କାମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି ନା ସେ ରିକ୍ସାଵାଲା କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି l କାରଣ ମୁଁ କେବେବି ଠିକ ସମୟରେ ଅଫିସ ଆସିବାକୁ ଚାହିଁନଥାଏ, ବାସ ସେ ରିକ୍ସାଵାଲାର ରିକ୍ସାର ଘଣ୍ଟି ମତେ ଘରେ ରହିବାକୁ ଦିଏନାହିଁ l ଆଉ ରହିଲା ଡର କଥା ସେ ରିକ୍ସାଵାଲା ଥାଉ ଥାଉ ମୁଁ କାହାକୁ ଡରିବାର ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁନଥିଲା l ଧ କହିଲେ ବାନ୍ଧିକି ଆଣିଦେବ l ତାର ବାହୁ ବାଳରେ ତାର ଯେତେ ଭରସା ନଥିବ ମୋର ବେଶୀ ଭରସା ଥିଲା l କହିବାକୁ ଗଲେ ସେ କିଚକ ବାହୁ ବଳରେ ଏ ବିରାଟ ରାଜା l 

             ସଭା ସାଙ୍ଗ ହେଲା l ଖିଆପିଆ, ଗୀତ ନାଚ ଖୁବ ଧୁମ ଧାମରେ ଚାଲିଲା l ପରେ ସମସ୍ତଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଇ ଅଶ୍ରୁଳ ନୟନରେ ଅଫିସ ଗେଟ ରୁ ବାହାରିଲି l ଗୋଟିଏ ଯୁଗର ସମାପ୍ତି l ଠିକ ସେତିକି ବେଳେ ଗେଟ ବାହାରେ ସେ ରିକ୍ସାଵାଲାର ରିକ୍ସା ଆସୁଥିବାର ଦେଖାଗଲା l ମୁଁ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିବା ବନ୍ଦ ହେଲାନାହିଁ l ମୋ ଆଶା, ମୋ ବିଶ୍ୱାସ ପୁଣିଥରେ ସତ୍ୟ ପ୍ରମାଣିତ ହେଲା l ଆମ ଭିତରେ କି ସମ୍ପର୍କ, କଣ ସେ ସମ୍ପର୍କର ନାମ ମୁଁ ଜାଣିନି କି ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁନି l ଏ ରିକ୍ସାଵାଲା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ସାଧାରଣ ରିକ୍ସାଵାଲା ହେଇପାରେ ହେଲେ ମୋପାଇଁ ସେ ମୋ ସାରଥୀ l ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ସାରଥୀ l ସେ ତାର କଥା ରଖିଛି l ଯେଉଁ ରିକ୍ସାରୁ ମୋ ଚାକିରୀ ଆରମ୍ଭ ସେଇ ରିକ୍ସାରୁ ହିଁ ମୋ ଚାକିରୀ ଶେଷ l ରିକ୍ସା ପାଖେଇ ପାଖେଇ ଆସିଲା l ରିକ୍ସା ସହ ରିକ୍ସାଵାଲା ବି ଦେଖା ହେବାକୁ ଲାଗିଲା l ଆଖିରୁ ଲୁହ ପୋଛି ଦେଖିଲି ଏ କଣ ? ରିକ୍ସାଟା ତ ସେଇଆ ହେଲେ ରିକ୍ସାଵାଲା ସେ ନୁହେଁ ବରଂ ତା ପୁଅ l ଏହା କିପରି ସମ୍ଭବ l ତାମାନେ ସେ କଣ ସତରେ ଅଭିମାନ କରି ନିଜେ ନଆସି ତା ପୁଅକୁ ନେବାକୁ ପଠେଇଛି l ନର ବା ଗୁଞ୍ଜର ଅଶ୍ୱସ୍ଥମା ବଦ୍ଧ l ନିଜେ ରାଗି, ଅଭିମାନ କରି ଆସିଲାଣି କିନ୍ତୁ ନିଜ କଥା ରଖିବାକୁ ପୁଅକୁ ପଠେଇ ଦେଇଛି l ତା ପୁଅ ଆସି ଧୀରେ କହିଲା ବାପା କହିଛନ୍ତି ତମକୁ ନେବାକୁ l ମୁଁ ଅଭିମାନ କରି ତା ରିକ୍ସାରେ ବାସିଗଲି, ମୋର ବି ଇଛା ଥିଲା କି ତାରି ରିକ୍ସାରେ ହିଁ ମୋ ଚାକିରୀ ସରୁ l ପୁଅଟି ର ମନ ଉଦାସ l ଉଦାସ ହେବନି କେମିତି ସେ ଜଣେ ପୋଲିସ ସହରରେ କେତେ ନା ହେଲେ ସେ ଜିଦଖୋର ବୁଢ଼ା ପାଇଁ ତାକୁ ରିକ୍ସା ନେଇ ଆସିବାକୁ ପଡିଲା l ମନ ଦୁଃଖ ରେ ପୁଅଟା କହିଲା ଦିଦି ଖବର କାଗଜ ପଢିଛ l କାଲି ଯାହା ହେଲା ଶୁଣିଲ l ମୁଁ କହିଲି ହଁ ପଢ଼ିଲି ହେଲେ କିଏ କିଏ ମଲେ l ଲୋକଗୁଡାକ ବୁଝୁନାହାନ୍ତି, ମଦ ପି କଣ ପାଉଛନ୍ତି କେଜାଣି, ଘର ସଂସାର କରି ଜୀବନକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଛନ୍ତି l ବାସ ଏତିକି କଥାରେ ସେ ମତେ ରୋକିଦେଇ କହିଲା ବାପା ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ l ସେ ଏବେ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ l ଏ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଯେମିତି ମୁଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନଥିଲି l ମୋ ପାଦତଳ ମାଟି ଯେମିତି ଖସିଗଲା l ଯେମିତି ମୁଁ ପୁରାପୁରି ନିସ୍ଵ ହେଇଗଲି l ଏତେ ଗହଳି ଭିତରେ ଯେମିତି ମୁଁ ନିଜେ ନିଜକୁ ହଜେଇ ଦେଲି l ହେଲେ ଏହା ସମ୍ଭବ କେମିତି, ସେ ତ ମୋ ଦେହ ଛୁଇଁ କଥା ଦେଇଥିଲା ମଦ ଛୁଇଁବ ନାହିଁ l ହେଲେ କେମିତି ସେ ନିଜ ଶପଥ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲା l ନା ନା ସେ କହିଥିଲା ମତେ ରିକ୍ସାରେ ଆଣୁଥିବା ପଯ୍ୟନ୍ତ ମଦ ଛୁଇଁବ ନାହିଁ l ତାମାନେ ତାକୁ ମୁଁ ହତ୍ୟା କରିଛି l ନା ନା ନା l ସେ ମୂର୍ଖ, ମତେ ତା କଥାର ମାୟାଜାଲରେ ଫସାଇ ମୂର୍ଖ ବନେଇ ରଖିଥିଲା l ସେ ମୋ ସାରଥୀ ନୁହେଁ, ସେ ସ୍ୱାର୍ଥପର ମଣିଷ ଟା କାହାର କିଛି ନୁହେଁ l ତାପାଇଁ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଗଡ଼ାଇବା ଅନାବଶ୍ୟକ l ଛାତିରୁ କୋହ ଉଠିବା ମୂର୍ଖତା l ଇଚ୍ଛା ହେଉଥିଲା ତା ରିକ୍ସାରୁ ଓଲହାଇ ଏକା ଏକା ଚାଲି ଚାଲି ଯିବି ଓ ତା ପୁଅକୁ କହିବି ସେ ମୂର୍ଖ, ସ୍ୱାର୍ଥପର ମଣିଷ କଥା ନଭାବି ଖୁସିରେ ରହୁ l ହେଲେ ସେସବୁ କଥା ମୋ ପାଟିରୁ ବାହାରି ପାରିଲାନି l ସେ ସ୍ୱାର୍ଥପର ନୁହେଁ, ସେ ମୂର୍ଖ ନୁହେଁ ମୁଁ ସ୍ୱାର୍ଥପର, ମୁଁ ମୂର୍ଖ l ପାଟିରୁ ଏତିକି ବାହାରିଲା ବାବା ଏ କେମିତି ହେଲା l ସେ କହିଲା “ଦିଦି, କାଲି ବାପା କହିଲେ ବାବା ମୁକେଶ ଆଜି ମୁଁ ମୋ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତି, କାଲି ଦିଦିଙ୍କ ଚାକିରୀରେ ଶେଷ ଦିନ, ତାଙ୍କୁ ନେବାକୁ ତାଙ୍କ ଅଫିସଵାଲା ଆସିବେ l କାଲି ସିନା ଦିଦିଙ୍କ ଚାକିରୀ ସରିଯିବ ହେଲେ ଆଜି ମୋ ଚାକିରୀ ସରିଗଲା l ଏ ରିକ୍ସା ବି ମୋର ଆଉ ଦରକାର ନାହିଁ l ଏଇ ରିକ୍ସାରୁ ହିଁ ମୋର ସଂସାର ଚାଲୁଥିଲା l ତୁ ଏଇ ରିକ୍ସା ପଇସାରେ ହିଁ ପୋଲିସ ହେଲୁ l ଏ ରିକ୍ସା ସହ ମୋର ଅନେକ ସ୍ମୃତି ରହିଛି l ଏହି ରିକ୍ସାରେ ବସାଇ ମୁଁ ତୋ ମା କୁ ବାହା ହେଇ ଆଣିଥିଲି l ତୁ ବି ଏଇ ରିକ୍ସାରେ ବସି ଡାକ୍ତରଖାନାରୁ ଘରକୁ ଆସିଥିଲୁ l ଏଇ ରିକ୍ସାରେ ତୋ ମା ର ଶବ ବି ମୁଁ ଡାକ୍ତରଖାନା ରୁ ଘରକୁ ଆଣିଥିଲି l ଦିଦିଙ୍କ ଚାକିରୀ ବି ଏଇ ରିକ୍ସାରୁ ଆରମ୍ଭ ହେଇଥିଲା, ଶେଷ ହେଇଥିଲେ ଭଲ ହେଇଥାନ୍ତା l ନହେଲା ନାହିଁ l ଖାଲି ଆମର ନୁହେଁ ଦିଦିଙ୍କ ଅନେକ ସ୍ମୃତିର ସାକ୍ଷୀ ଏ ରିକ୍ସା l ତେଣୁ ମୁଁ ଏହାକୁ ବିକି ପାରିବିନି କି ଘରେ ପକେଇ ନଷ୍ଟ କରିବି ନାହିଁ, ମୁଁ ସିନା ବୁଢ଼ା ହାଇଗଲି ଯେ କାମ କରିପାରିବିନାହିଁ l ହେଲେ ସେ ଏବେବି ସକ୍ଷମ ନିଜ ଭିତରେ ଅନେକ ସ୍ମୃତିକୁ ସାଉଁଟିବାକୁ ତାର ଇଚ୍ଛା ତେଣୁ ମୁଁ ଭାବିଛି ତାକୁ ନବିକି କାହାକୁ ଦେଇଦେବି l ପୁଣି ମୋ ଚାକିରୀରୁ ବିଦାୟ ନେଉଥିବାରୁ ମୋ ସାଙ୍ଗ ସାଥି ଙ୍କଠାରୁ ତା ବିଦାୟ ନେବାକୁ ପଡିବ l ତେଣୁ ତୁ କହିବୁ ଯଦି ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ଆମ ରିକ୍ସାଷ୍ଟାଣ୍ଡରୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଇ ଆସିବି l ବାପାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ମୁଁ କାନ୍ଦି ପକାଇଲି l ବାପା ରିକ୍ସା ଧରି ରିକ୍ସାଷ୍ଟାଣ୍ଡ ଆଡକୁ ଗଲେ l ମୁଁ ସେମିତି ବାପାଙ୍କ ଆଡକୁ ଅନେଇ ଭାବୁଥାଏ କଣ ସତରେ ମୁଁ ଭୁଲ କରୁଛି l ସତରେ ମୁଁ କଣ ମୋ ମିଛ ସ୍ୱାଭିମାନ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ସ୍ମୃତିଠାରୁ ଦୂରେଇ ଦେଉଛି l ସେ ଯଦି ରିକ୍ସା ଟାଣି ଖୁସି ହେଉଛନ୍ତି ତେବେ ମୁଁ କିଏ ତାଙ୍କୁ ମନା କରିବାକୁ l ସେଦିନ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଚାକିରୀ ପାଇଥିଲି ସେ ମତେ ଏଇ ରିକ୍ସାରେ ବସାଇ ପୁରା ସହର ବୁଲେଇ ବୁଲେଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହୁଥିଲେ ଦେଖ ଏ ରିକ୍ସାର କମାଲ ସେ ମୋ ପୁଅକୁ ପୋଲିସ କରିଦେଲା l ମୁଁ ମନେ ମନେ ନିଜକୁ ବହୁତ ଦୋଷୀ କାଲି l ଭାବିଲି ବାପା ଆସନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ କହିବି ଆମର ସେ ରିକ୍ସା କାହାକୁ ଦେବା ଦରକାର ନାହିଁ, ତମେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚଲେଇବ ଚଲା ପରେ ମୁଁ ତାକୁ ମୋ ବଂଶର ସ୍ମୃତି ହିସାବରେ ସାଇତି ରଖିବି l ଏହାପରେ ମୁଁ ଥାନା ପଳେଇଗଲି l ସେଠୁ ଏ ଦୁଃଖଦ ଖବର ପାଇଲି l ଘଟଣା ସ୍ଥାନରେ ପହଂଚି ଜାଣିଲି ବାପା ମନା କରିବା ପରେ ବି ନିଜ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ କଥା କାଟି ନପାରି ମଦ ପିଇ ଦେଲେ l ଭାଗ୍ୟ ମନ୍ଦ ହେବାରୁ ସେମାନେ ପିଇ ଥିବା ମଦ ବିଷାକ୍ତ ଥିଲା l ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡାକ୍ତରଖାନା ନେଇଗଲୁ l ହେଲେ ବାପା ବାରମ୍ବାର କହୁଥାନ୍ତି ଦିଦିଙ୍କ କଥା ରଖି ପାରିଲିନି, ତାଙ୍କୁ କ୍ଷମା ମାଗିନେବୁ l ତାପରେ ସେ ଚେତାଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲେ l ଆଜି ଯେତେବେଳେ ଚେତା ଆସିଲା ବାରମ୍ବାର କହୁଥିଲେ ଦିଦିଙ୍କ ଫେରିବା ସମୟ ହେଇଯିବ l ଅଫିସଵାଲା ନେବାକୁ କହିଥିଲେ, ଛାଡିବାକୁ କହିନଥିଲେ l ସେମାନେ ବଡ଼ ଲୋକ କାମ ସରିଗଲେ ଆଖୁ ଚୋପା ପରି ଅଲଗା କରିଦେବେ, ବିଚାରୀ କାହାକୁ କିଛି ନକହିପାରି ଏକା ଏକା ଚାଲିକି ଆସୁଥିବେ l ତୁ ଟିକେ ଯା ନେଇ ଆସିବୁ l ତୁ ଡରନା, ତୁ ନଆସିବାଯାଏ ମୋର କିଛି ବି ହେବନି l ସେମିତି ବି ଦିଦିଙ୍କୁ କିଛି କହିବାର ଅଛି l ଭୁଲ ମାଗିବାର ଅଛି”l କଥା ସରୁ ସରୁ ଆମେ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ପହଂଚି ଗଲୁ l ହେଲେ ସେତେବେଳେ ବହୁତ ଡେରି ହେଇଯାଇଥିଲା l ସେ ଆଉ ଆମ ପାଖରେ ନଥିଲା l ଆମକୁ ଠକି ବହୁ ଦୁରକୁ ପଳେଇଯାଇଥିଲା l ଯେଉଁଠି ଆମ କଥା ବି ପହଂଚି ପାରିବନି l ସେ ସତରେ ସ୍ୱାର୍ଥପର ଖାଲି ପର ପାଇଁ ବଞ୍ଚିଲା l ପର ପାଇଁ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କଲା ହେଲେ ଯେତେବେଳେ ତା କରଜ ସୁଝା ହେବା ବେଳ ଆସିଲା ସମସ୍ତଙ୍କୁ କରଜରେ ବୁଡେଇ ନିଜେ ପଳେଇଗଲା l ମୁଁ ଠିକ ଜାଣିଛି ସେ ନିଜ ପୁଅକୁ ମୋ ପାଖକୁ କାହଁକି ପଠେଇ ଥିଲା l ମୋ ପାଖରେ ତାର କି କାମ ଥିଲା l ନିଜ ପୁଅକୁ ମୋ ପାଖରେ ଜମା ଦେବାକୁ l ତା ସ୍ତ୍ରୀ ବି ତ ଦେଇଯାଇଥିଲା, ମୁଁ କଣ କେବେ ମୋ କଥାରୁ ଓହରି ଯାଇଥିଲି କି l ତେବେ ଶେଷ ସମୟରେ ନିଜ ପୁଅ ହାତରୁ ପାଣି ପିଇବା ବଦଳରେ ମତେ ଆଣିବାକୁ କାହଁକି ପଠେଇ ଥିଲା l ମୂର୍ଖ ନିଜକୁ ମହାନ ବୋଲି ପ୍ରମାଣ କରିବାକୁ କେତେ ଅପଚେଷ୍ଟା ନକଲା l 

                  ଆଜିବି ସେଦିନ କଥା ମୋର ମନେ ପଡିଯାଉଛି, ବସଷ୍ଟାଣ୍ଡର ସେ ରିକ୍ସା ରିକ୍ସା ଶବ୍ଦ ମୋ କାନରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଶୁଭୁଥିଲା l ସେଦିନର ସରୋଜ ଓ ତାର ଝଗଡାର ପ୍ରତି କଥା ମତେ ଶୁଭୁଥାଏ l ବାପାଙ୍କୁ ସରୋଜ ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା ଆଜିବି ଭୁଲି ପାରିନି lମୋ ପୁଅ ହେବା ବେଳର ପ୍ରତିଟି ଘଟଣା ମୁଁ ଭୁଲି ପାରିନାହିଁ l ସ୍ୱାମି ସ୍ତ୍ରୀ କରିଥିବା ମୁହଁଫୁଲା ଝଗଡା ମୋ ଆଖି ଆଗରେ ନାଚି ଯାଉଥିଲା lସତରେ ସେ ମୂର୍ଖ ନା ମୁଁ, ସେ ସ୍ୱାର୍ଥପର ନା ମୁଁ l ବିଚରା ଯାହାକୁ ସେ ବୀରଙ୍ଗନା ଭାବି ନିଜକୁ ସାରଥୀ କରି ଗର୍ବ କରୁଥିଲା ସେଇ ବୀରଙ୍ଗନା ଯେ ଗୋଟିଏ ଭୀରୁ, ଅବଳା, ଦୁର୍ବଳl ବୋଧହୁଏ ଜାଣି ପରି ଅଭିମାନ କରି ଚାଲିଗଲା l ଆଜି ମୋ ସାରଥୀର ମହାଯାତ୍ରା ହେବ l ଆଜି ସିଏ ମୋପାଇଁ ନୁହେଁ ମୁଁ ତା ପାଇଁ ସାରଥୀ ହେବି l ଲୋକ ଲଜ୍ଜ୍ୟା, ସାମାଜିକ ବନ୍ଦନ, ପରମ୍ପରା କୁ ଗୋଡ଼ରେ ଆଡେଇ ମୁଁ ନିଜେ କାହା ସ୍ତ୍ରୀ ହେଇ ବି, ଗୋଟିଏ ଘରର ବୋହୂ ହୋଇବି ମୋ କାନ୍ଧରେ ତା ପବିତ୍ର ଶବକୁ ସ୍ମଶାନଯାଏ ବୋହି ନେବି l ସେ ପାଞ୍ଚଭୂତରେ ବିଲିନ ହେବାବେଳେ ସେଇ ପାଞ୍ଚଭୂତମାନଙ୍କୁ ପଚାରିବି ତାର ମୋର ସମ୍ପର୍କ କଣ ବାପା -ଝିଅର, ଭାଇ-ଭଉଣୀର, ସାଙ୍ଗ-ସାଥିର, ପ୍ରେମିକ-ପ୍ରେମିକାର ନା ଆଉ କିଛି l ଯେଉଁ ସମ୍ପର୍କର ନାମ ମଧ୍ୟ ସେ ପାଞ୍ଚଭୂତ ମାନଙ୍କ ପାଖରେ ନଥିବ l ଯେଉଁ ସମ୍ପର୍କର ନାମ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଜଣା ନାହିଁ ସେ ସମ୍ପର୍କ କାହିଁକି ଯୋଡିଥିଲା lହେ ପାଞ୍ଚଭୂତ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ପଡିବ l ସେ କଣ ଜଣେ ରିକ୍ସାଵାଲା ନା ଜୀବନ ରଥର ସାରଥୀ l 



Rate this content
Log in

More oriya story from Nihar Ranjan samal

Similar oriya story from Tragedy