ସ୍ମୃତି

          (ରାଗ -  ବଙ୍ଗଳାଶ୍ରୀ)

ଜୀବନ ର ଯେଉଁ          ସୁଖର ଦୁଃଖର 

             ଲାଭ ହାନି ର କାହାଣୀ   ।

ଶୁଭ ଅଶୁଭ ଓ             ମାନାପମାନ ର

            ଅତୀତ ଚିତ୍ର ଧାରିଣୀ ।।     ।।୧।।

ହୃଦୟ ର ଯେଉଁ          ମାନସରୋବରେ 

           ସ୍ମୃତି ତରଙ୍ଗ ଖେଳଇ   ।

ରହିଥାଏ ସଦା           ମନ୍ୟୁଷ ଚିତ୍ତ ରେ

           ସରୋବର ଜଳ ହୋଇ  ।।   ।।୨।।

ସେ ସର ଜଳର           ନଥାଏ ସ୍ଥିରତା 

          ତରଙ୍ଗ ରେ ଲୋଳାୟିତ   ।

ମନ ମାନସରେ           ଅନ୍ତର ଭିତରେ 

            ମନେ ପଡୁଥାଏ ନିତ୍ଯ ।।  ।।୩।।

ଦଇବ ର ସେହି         ଅପୂର୍ବ ସୃଷ୍ଟି ରେ

           ସ୍ମୃତିର କିପରି ଜାତ   ।

ମନେପଡେ ଯେବେ       ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି ଟେ 

      ଆଖି ଆଗେ କରେ ନୃତ୍ୟ  ।।  ।।୪।।

କାହା ପାଇଁ ସ୍ମୃତି            ରୂପା ଜହ୍ନ ଟିଏ 

          କାହା ପାଇଁ ମଲା ଜହ୍ନ   ।

ସେ ଜହ୍ନ ସ୍ପରଶେ        ଶୀତଳ ଜ୍ୟୋସ୍ନା ରେ 

          ତରଳେ କି ତନୁ ମନ  ।।   ।।୫।।

ସ୍ମୃତି ହୁଏ ଯେବେ          ସୁହାଇଲା ଭଳି 

           ଓଠ ରେ ଯେ ଆଣେ ହସ   ।

ସେହି ସ୍ମୃତି ଯେବେ      ଆସେ ଦୁଃଖ ନେଇ

            ଜୀବନ ହୁଏ ବିରସ ।।     ।।୬।।

ହୁଏ ନାହିଁ ନଷ୍ଟ          ନଥାଏ ଯେ ଅସ୍ତ 

           ଏମିତି ନକ୍ଷତ୍ର ଟିଏ    ।

ଦେହ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ତ ରେ        ହୃଦୟ କନ୍ଦରେ 

           କେଉଁ ଠାରେ ରହିଥାଏ  ।।    ।।୭।।

ଭୁଲି ହୁଏ ନାହିଁ            ବିଷଦ ସ୍ମୃତି କୁ

         ଅତୀତ କୁ ଘଣ୍ଟେ ସେହି  ।

ସତୀଙ୍କ ବିୟୋଗ       ଉଦାହରଣ ଟେ 

          ମହଯୋଗୀ ଶିବ ପାଇଁ ।।     ।।୮।।

ଶିବ ସିନା ଯାନ୍ତି          ସମାଧିସ୍ଥ ହୋଇ 

          ବିଷଦ ସ୍ମୃତି ପାସୋରି   ।

ମଣିଷ ମାନେ ଯେ        କି କରି ପାରିବେ 

            ଅତୀତ କୁ ଦୂର କରି  ।।   ।।୯।।

ସ୍ମୃତି ର ଯେ ଅନ୍ତ         ନଥାଏ ଜୀବନେ 

            ଗୋଳି ପାଣି ର ସ୍ୱରୂପ   ।

ସେ ଗୋଳି ଜଳରେ      ଟେକା ଟେ ପଡ଼ିଲେ 

              ହୁଏ ଯେପରି ସମୀପ ।।   ।।୧୦।।

ବିଷଦ ସ୍ମୃତି କୁ                 ଦୂର କରିବାକୁ 

           ସାହା ଏକା ଜଗସ୍ରଷ୍ଟା   ।

ଜୀବନେ ଅଗାଏ          ଉନ୍ନତି ର ପଥେ

          ଭୁଲେ ଯେହୁ ଦୁଃଖ କଷ୍ଟ ।।    ।।୧୧।।

                      ********

                                               By-Prakash