ହେ ଜଗନ୍ନାଥ

               

             (ରାଗ- ବଙ୍ଗଳାଶ୍ରୀ)

ବିଶ୍ଵ ବାସି ଆଜି                ଚାହିଁ ରହିଛନ୍ତି 

          ଦେଖିବେ ବୋଲି ତୋ ଯାତ  ।

ବରଷକେ ଥରେ            ରଥେ ବିଜେ ହୋଇ 

            ପତିତ ପାବନ ନାଥ ।।                 ।।୧।।

ବିଜେ ପହଣ୍ଡିରେ             ରଥୋପରେ ବସି 

             ଆହେ ଜଗତର ସାଇଁ    ।

ବଡ଼ ଦାଣ୍ଡେ ଧୂଳି              ଉଡ଼ାଇ ଆସିବ        

            କରୁଣା ଜାଲ ବିଛେଇ  ।।              ।।୨।।

ବାମନ ରୂପରେ               ରଥେ ତୋତେ ଦେଖି

             ଭକତେ ମୋହିବେ ମନ ।

ବାରେ ଥରେ ଦେଖି          ନୟନ ଯୁଗଳ 

             ଧନ୍ୟ ହେବ ମନ ପ୍ରାଣ ।।              ।।୩।।

ବାଜୁଥିବ ଘଣ୍ଟ               ଶଙ୍ଖ ମୃଦଙ୍ଗ ଯେ 

              ପଡୁଥିବ ହରିବୋଲ   ।

ବାସି ଆସୁଥିବ               ଚନ୍ଦନ କର୍ପୁର 

            ସୁଗନ୍ଧେ ହେବେ ପାଗଳ ।।              ।।୪।।

ବିଶ୍ଵ ବାସୀଙ୍କୁ ତୁ            ଦର୍ଶନ ଦେଉଛୁ 

            ଆହେ ମୋର ପରଂବ୍ରହ୍ମ   ।

ବଳିଛି ଏ ମନେ             ରଥେ ଦେଖିବାକୁ 

            ତୋର ସେହି ଦାରୁ ବ୍ରହ୍ମ ।।               ।।୫।।

ବଳିଲେ କି ହେବ           ଯାଇ ପରେ ନାହିଁ 

            ଟାଣିବାକୁ ତୋର ରଥ   ।

ବାମନ ବେଶ ରେ            ଦେଖିପାରିବିନି 

             ଆହେ ଜଗତର ନାଥ ।।                 ।।୬।।

ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ କାଳରେ             କି କରିପାରିବି 

            ମରଣ ସଜ୍ଜା ରେ ଶୋଇ   ।

ବିଜେ ହେବୁ ତୁହି            ନନ୍ଦିଘୋଷ ରଥେ 

            ଭାଇ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ନେଇ ।।               ।।୭।।

ବଳ ନାହିଁ ଆଜି             ଏ କ୍ଷୀଣ ଶରୀରେ 

                ନାହିଁ ପୁଣି ଯଉବନ   ।

ବରଣ କରିବି                   ମରଣ କୁ ମୁହିଁ 

               ଶେଷ ହେବ ତନୁ ମନ ।।              ।।୮।।

ବଳ ସିନା ନାହିଁ              ମନ ମୋର ଅଛି 

                ମନେ କରିବି ଦର୍ଶନ   ।

ବିଜେ କରିବକି              ମୋ ମନ ରଥରେ 

              ହେ ପ୍ରଭୁ ଚକା ନୟନ ।।               ।।୯।।

ବସି ରହିଥିବ                  ପ୍ରାଣ ଥିବା ଯାଏଁ 

              ସ୍ମରଣ ରଥରେ ମୋର  ।

ବାହୁଡି ଆସିବ                  ବଡ଼ ଦେଉଳ କୁ

              ସରିଲେ ଖେଳ ମୋହର  ।।          ।।୧୦।।

ବଳିଆ ସାଙ୍ଗରେ                 କାଳିଆ ହେ ତୁମ୍ଭେ

               ବିରାଜିବ ସେହି ରଥେ  ।

ବିସ୍ମରଣ ପ୍ରଭୁ                       କରିବ ନାହିଁ ହେ 

              ଭଉଣୀ ଆଣିବ ସାଥେ  ।।           ।।୧୧।।

ବିରାଜିବ ନିଶ୍ଚେ                   ଆୟୁଧ ସାଙ୍ଗରେ 

             ମୋର ଏହି କ୍ଷୁଦ୍ର ରଥେ  ।

ବାମନ ବେଶ କୁ                  ଦର୍ଶନ କରିବି 

             ଚିର ଆନନ୍ଦ ର ସାଥେ  ।।            ।।୧୨।।

ବଢାଇ ଥିବ ହେ                ମହାବାହୁ ତୁମ୍ଭ 

            ସାରା ଜଗତର ହିତେ  ।

ବନ୍ଦୁଥିବି ମନେ                 ସେ ପଦ୍ମ ପୟର 

           ସାକ୍ଷୀ ରୁହ ତୁମେ ମିତେ ।।             ।।୧୩।।

ବାନ୍ଧି ରଖିଥିବି                   ଭକ୍ତି ର ରୁଜ୍ଜୁ ରେ

              ସ୍ମରଣ ରଥକୁ ମୋର  ।

ବାସନା କାମନା                ବଡ଼ଦାଣ୍ଡେ ରଖି 

             ଗଡାଇବୁ ରଥ ତୋର  ।।              ।।୧୪।।

ବିଶ୍ଵ ବ୍ୟାପି ତୁମ            ଲୀଳା ର ପ୍ରସାର

              ଚାଲିଥାଉ ନିତି ନିତି  ।

ବିଷୟ ଚିନ୍ତାକୁ                ନଷ୍ଟ କରୁଥାଅ 

            ଦେଇ ସଦା ହୃଦେ ଭକ୍ତି  ।।             ।।୧୫।।

                   *********

                                               ରଚୟିତା - ପ୍ରକାଶ