ଅହଙ୍କାର

_______ (ରାଗ- ବଙ୍ଗଳାଶ୍ରୀ)________

କାମ କ୍ରୋଧ ନାମେ           ଷଡ ରୀପୁ ଯେଉଁ

               ମନେ କରିଥାଏ ବାସ  ।

ଅହଙ୍କାର ଏକ                ପରମ ଶତ୍ରୁ ଯେ 

            ମନ୍ୟୁଷ କୁ କରେ ଗ୍ରାସ   ।।          ।।୧।।

ପୁତ୍ରଟିଏ ହେଲେ              ପିତା ଗର୍ବ କରେ

              ରଖିବ ଜାତି ର ଯଶ  ।

ଅହଂକାରୀ ଯଦି              ପୁତ୍ର ଟି ହୋଇବ 

              କରିଥାଏ ସର୍ବନାଶ  ।।              ।।୨।।

ପୁରାଣ ପୁରୁଣା             ନୁହେଁ ବୋଲି ମୁଁ ତ 

              କହୁନାହିଁ ଏହି କଥା  ।

ଶିଖାଏ ଜଗତେ             ନୂଆଁ ନୂଆଁ କଥା

          ହୋଇ ପୁଣି ନବ ଜନ୍ମିତା   ।।           ।।୩।।

ଗର୍ବ ଅହଙ୍କାରେ           କେତେ କେତେ ବୀର 

            କେତେ ପୁଣି ମହାଜନ  ।

ଅଛି କିରେ ଦର୍ପ                  ସେ ମିଥ୍ୟାହଙ୍କାର 

             ଦେଇଛି କାଳେ ପ୍ରମାଣ  ।।           ।।୪।।

ନେବି ନାହିଁ ରେ ଯେ             ରାମାୟଣ କାଳେ 

                ଭରତଙ୍କ ଅହଙ୍କାର  ।

ନେଲେ ନାହିଁ ରାଜ୍ୟ             ହୋଇଗଲେ ପୂଜ୍ୟ

               ପୁଣ୍ୟ ଭକ୍ତି ଅହଙ୍କାର ।।            ।।୫।।

ସେହି ଯୁଗେ ପୁଣି                 ମହା ପରାକ୍ରମୀ 

               ଦଶଶିର ର କାହାଣୀ   ।

ନ ଫେରାଇବା ର                ଅହଙ୍କାରେ ପୁଣି 

              ଛାଡ଼ିଲା କଷ୍ଟେ ଧରଣୀ  ।।          ।।୬।।

ଆଉ ଏକ ଯୁଗେ                ମହାଭାରତ ରେ

                ଦେବି ନାହିଁ ରେ ସମର  ।

ଶିଖାଇଲା କେତେ               ଛୋଟ ବଡ଼ କଥା 

              ମହାମାନୀ  ଅହଙ୍କାର  ।।           ।।୭।।

କାଳ ବଳ ଯାଏ                    ସମୟ ଚକ୍ରରେ

             ଘୁରୁଛି ପୁଣ୍ୟ ର ଅଖେ  ।

ତଥାପି ମନ୍ୟୁଷ                   ଅହଙ୍କାର ଭରେ 

             ଯାଏ ଶମଶାନ ପାଖେ  ।।           ।।୮।।

ଅଛନ୍ତି କେତେକ                  ଶୁପ୍ତ ଅହଙ୍କାରେ 

              ଜାଣନ୍ତିନି କିଛି ସେତ  ।

ମୁଁ କିଛି କହୁନି                   ଡେଙ୍ଗୁରା ପିଟନ୍ତି 

             କରି ପୁଣି ଛାତି ସ୍ଫୀତ  ।।           ।।୯।।

କରେ କରେ ବୋଲି             ଭାବି ଭାବି ତୁହି

           କର୍ତ୍ତା ର ନାମ ବୋଲାଉ  ।

ଆତ୍ମା ବିନା ତୁହି                  କିପରି କରୁଛୁ

           ଚିର ନିଦ୍ରା ଭରେ ଶୋଉ  ।।         ।।୧୦।।

ଶରୀର ରେ ଆତ୍ମା             ପିଣ୍ଡରେ ଯେ ପ୍ରାଣ

             ବୋଲାଏ ଶିବ ସୁନ୍ଦର  ।

ଶିବ ଚାଲିଗଲେ                 ଶବ କି କରିବ

              କରୁ ମିଥ୍ୟା ଅହଙ୍କାର  ।।        ।।୧୧।।

ଯାହା କରୁଛି ମୁଁ                 ଈଶ୍ଵର କୃପାରେ 

             ନ କରେ ମୁଁ ନିଜେ କହି  ।

ଏହି କଥା ଭାବେ               ସେ ଯେଉଁ ମନ୍ୟୁଷ 

             ଅହଙ୍କାର ଶୂନ୍ୟ ସେହି  ।।        ।।୧୨।।

ଅହଙ୍କାର ଶୂନ୍ୟ                ମନ୍ୟୁଷ ଟେ ହୋଇ 

              ଚାଲିଲେ ଜୀବନ ପଥ  ।

ପ୍ରିୟ ହେଇଯିବୁ                ଏ ସାରା ଜଗତେ 

               ଗଡ଼ାଇ ବିଜୟ ରଥ   ।।         ।।୧୩।।

ଯେ ଯାଏଁ ରହିବା             ଏ ସୁନ୍ଦର ରଥେ 

              ଆତ୍ମା ସାରଥୀ କୁ ଧରି  ।

ହରିଙ୍କୁ ଜପିଣ                 ହର ପ୍ରିୟ ହୋଇ 

             ଦିନ ସରି ଯାଉ ଥିରି  ।।           ।।୧୪।।

ମନଗଢା ନୁହଁ                  ଏ ଯେଉଁ କବିତା

               ଉଦ୍ଧୃତ ବହୁ ପୁରାଣୁ   ।

ନ କର ଭାବନା                ଅହଂକାରୀ ମୁହିଁ 

              ତୁଚ୍ଛ ପ୍ରାଣୀଟିଏ ଜାଣୁ  ।।         ।।୧୫।।

                 ***********

                                           By-Prakash