ଲାଇବ୍ରେରୀ
ପ୍ରୋଫାଇଲ୍
ପ୍ରଣାମୀ
ପ୍ରଣାମୀ
1 min
116
ଘର ଛାଡିବା ଆଗୁ ଭୁଲି ନଥାଏ
ମୋ ମା ସରାଗର ସେଇ କେଇପଦ
ମିଠା କଥା ଯାହା ମୋତେ ନେଇଯାଏ
ଆଗୁସାର୍ କରି ମୋ କର୍ମଭୂମା
ମୋ ମାଆର ଅପାଶୋରା ସେଇ ସ୍ମୃତି
ଆଜି ବି ମୋ ପାଇଁ ଅମୂଲ୍ୟ ନିଧିଟି
ଯାହା ସ୍ୟାହି ହୋଇ କେବା ଝରିଯାଏ
ମୋ କଲମ ମୁନର ତୀବ୍ର ଆହ୍ଵାନେ
ତା କଣ୍ଠରୁ ନିସୃତ ମଧୁର ସ୍ଵନ
ମୋ କବିତା ନିକୁରମ୍ବେ, ଅନ୍ତଃସ୍ଵର
ତା’ ଗୀତି ମୋ କବିତାର ସ୍ୱାଛନ୍ଦ ଛନ୍ଦ
ମୋ କବିତାର ନିଅଣ୍ଟିଆ ଶବ୍ଦମାନେ
ମୋ ମାଆ ଓଠରେ ଶବ୍ଦାୟିତ
ଗୋଟାପଣେ, ଖାଣ୍ଟି ଓଡ଼ିଆଣୀ ଭାଷା
ଏଣୁ ମୁଁ କବିତା ଲେଖେ, ଭିନ୍ନ୍ ଢ଼ଙ୍ଗେ
ପ୍ରେରଣା ଟିକକ ଯେଣୁ ପାଇଥିଲି
ଦିନେ ତା’ଠାରୁ ଶରଧାରେ ଏତେ କରି
ଧନ୍ଯ ସେ କବି ନିଆରା ତା’ କବିପଣ
ତାକୁ ଆଜ ଦିଏ ଏ କ୍ଷୁଦ୍ର ପ୍ରଣାମୀ।।
