ପ୍ରେମ ପ୍ରତୀକ୍ଷା

ସନ୍ଧ୍ୟାର ଧୂସର ଆଲୋକରେ
ସେ ଏକାକୀ ଠିଆ ହୋଇ ଥାଏ ,
ପଥର ଶେଷ ମୋଡ଼ଟିକୁ ଚାହିଁ
ତା ଆଖି ଅପେକ୍ଷାରେ ଭରି ରହିଥାଏ ।

ତା ହାତରେ ଗୋଟିଏ ଶୁଖିଲା ଗୋଲାପ,
ମନରେ ଅନେକ ଅକୁହା କଥା,
ସମୟ ଘଡ଼ିର କାଠି ଘୁରୁଛି ନିର୍ବିକାର,
କିନ୍ତୁ ତା ହୃଦୟ ଟିକ ଟିକ କରେ ନିରନ୍ତର ଭାବରେ ।

ପ୍ରତି ପାଦଚାରଣର ଶବ୍ଦରେ
ସେ ଭାବେ “ସେଇ ତ ?”
ପ୍ରତି ଛାୟାରେ ଦେଖେ ତା ମୁହଁ,
ପ୍ରତି ପବନରେ ଶୁଣେ ତା ନାମ ।

ବର୍ଷା ଆସିଲେ ଭିଜେ ଶରୀର,
କିନ୍ତୁ ଅପେକ୍ଷା ଭିଜେ ନାହିଁ ।
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଡୁବି ରାତି ହେଲେ
ତା ଆଶା କେବେ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ ।

ସେ ଜାଣେ ନାହିଁ ଆସିବ କି ନାହିଁ,
ତଥାପି ହୃଦୟ କହେ  “ସେ ଆସିବ ନିଶ୍ଚୟ” ।
ପ୍ରେମର ଏଇ ପ୍ରତୀକ୍ଷା
ତା  ପାଇଁ ପାଲଟିଛି ପବିତ୍ର ଅନୁଷ୍ଠାନ ।

ରାତି ଗଭୀର ହେଲେ ମଧ୍ୟ
ସେ ଫେରେ ନାହିଁ ଶୂନ୍ୟ ମନେ ।
କାରଣ ପ୍ରେମ ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ ମଧ୍ୟ
ସେ ତାକୁ ନିକଟରେ ଅନୁଭବ କରେ ନିଜ ମନେ ।