ନଦୀ

ଗିରିରାଜ କନ୍ୟା ଆଗୋ ଲୋ ତଟନୀ

        କେହି ନୁହେଁ ତୋର ସରି

ସଭିଏଁ ତୋହର ନିଜର ସନ୍ତାନ

            ତୁହି ସର୍ବଦୁଃଖହାରି |

କୁଳୁକୁଳୁ ନାଦ କରି ବହିଯାଉ ତୁହି

          କେତେ ଗାଁ, ବନ, ଗିରି 

ତୋହରି ସ୍ପର୍ଶରେ ଜୀବଜଗତ

            ତୃପ୍ତିରେ ଯାଏ ଭରି |

ଶସ୍ୟଶ୍ୟାମଳା ତୋହରି କୋଳ 

           ତୋହରି ତଟ ଅଟେ 

ଆହା କି ସୁନ୍ଦର ସବୁଜ ଘାସେ

          ନଦୀ ପଠା ଟି ହସେ |

ସକାଳ ସୂରୁଜ ପହିଲି କିରଣେ

        ସୁନେଲି ସୁନେଲି ଦିଶେ

ଦର୍ଶକ ମନେ ସୁଷମା ଭରି

         ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି ଆଙ୍କେ |

ଚିରସ୍ରୋତାସ୍ୱନୀ ବହି ଯାଉ ତୁହି

        ନ ଭାବି ଆପଣା ପର

ତୋହରି କୋଳ ରେ ପ୍ରଥମ ସଭ୍ୟତା

           ସମୃଦ୍ଧ ହୁଏ ନଗର |

ଆଜିର ଏହି ମାନବ ଶିଶୁ

           ଦାନଵ ଗୁଣ ଧରି

ନିଜ ହସ୍ତରେ ଜୀବନ ନିଏ

           ନଦୀ ପ୍ରଦୂଷଣ କରି |