ମୁଁ ମୁକ୍ତ

ଚାହୁଁ ନାହିଁ ଉଡିବାକୁ, ଦୂର ଆକାଶକୁ, ପଡିଚି ହାତେ ମୋ ବେଡି,

ମନ ମୋର ବଦ୍ଦିର କଏଦୀ, କାଟୁଚି ନିସଗଂ ଜୀବନ,

ପରାଧିନତାକୁ କରିଚି ନିଜର, ସ୍ୱପ୍ନକୁ କରିଚି ବଦ୍ଦି,

ଚାହୁଁ ନାହିଁ ଆଉ ,

ଦେଖିବାକୁ ବାକିଥିବା ସପନ, ଇଛା ମୋର ସବୁ ଯାଇଚି ମରି,

ଥୁଣ୍ଟା ଗଛ ଟିଏ ମୁଁ, ଦେଖୁନି ସପନେ ବସନ୍ତକୁ, କାହିଁକି ଅବା ମୁଁ,

ଦେଖିବି ସେ ମିଛ ସପନ,

ସବୁ ତ ମୋହ ଆଉ ମାୟା, ବଦ୍ଦିର କାହାଣୀ କିବା କହିବି,

ବଦ୍ଦିର କଥାକୁ କିଏ ବା ଶୁଣେଇ, ସତ୍ୟ ର କବାଟ ଯାଇଚି ପଡି,

ଅର୍ଧମ ବାଟେ ମଣିଷ ଚାଲଇ, ସଭିଏଁ ଏଠି ବଦ୍ଦିର ମଣିଷ,

ସ୍ୱାଧିନତା କିଛି ନାହିଁ, ଇଛା ସବୁ ମରେ ଯୁଇର ନିଆରେ, ପରିଚୟ ଆମ କିଛି ନାହିଁ,

ଖୋଲା ଆକାଶକୁ ଉଡିବାକୁ ମନ, ହୁଏ ଯେତେ ଛଟପଟ ,

ପାଏ ସେ ସେତିକି ଆଘାତ, ମିଛ ଏଇ ଦୁନିଆରେ ମିଛ ମଣିଷ,

ଅଭିନୟ କରି କାଟଇ ଜୀବନ, ତାଠୁ ଭଲ ମୁଁ ବଦ୍ଦି,

ହେଇ ରହିଯିବି ଚିରଦିନ, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ରେ କାଟିବି ଜୀବନ,

ହେବିନାହିଁ କାହାରି ଗୋଲାମ।