ମୃତ ବିକ୍ରମ

ହସର ବାହୁ ବନ୍ଧନେ

ଲୁଚି ଯାଏ ଦୁଃଖ,

ଆଖି ଠାରିି ଜାଣିଲେ ବି

ମଉନେ ରୁହେ ମୁଖ।

ଅଶାନ୍ତ ଭୂମିକମ୍ପ ମନେ

ଉଦ୍ଗୀରଣ ହୁଏ ଯେବେ ଭୋକ,

ସର୍ବଗ୍ରାସ କରି ବେଖାତିର ଧଙ୍ଗେ

ଟଳି ପଡେ ମର୍ମାହତ ପୋକ।

ନୂଆ ସକାଳର ନୂଆ ଚିନ୍ତା

ଝୁଲି ପଡେ ବେତାଳ ସାଜି,

ହାହକର ଭିତରେ ମଣିଷ କହେ

ବିକ୍ରମ କଳା ଲୋପ ଆଜି।