ଖୋଜୁଛୁ ଏ ବେଳେ ହୃଦୟେ ତୁମକୁ

ସତ୍ୟବାଦୀ ର ସୁଆଣ୍ଡୋ ଗ୍ରାମରେ,

    ପିତା ଦୈତାରୀ, ମାତା ସ୍ବର୍ଣ୍ଣଙ୍କକୋଳେ ।

ଜନମ ଲଭିଲ ଗୋପବନ୍ଧୁ ତୁମେ,

     ଜନ୍ମଦେଇ ମାତା ବିଜେ କଲେ ସ୍ୱର୍ଗେ ।

ପିଉସୀ ମା'ଙ୍କ କୋଳରେ ବଢ଼ିଲ,

     ଉତ୍କଳ ମାତାର ଯଶ ବଢ଼ାଇଲ ।

ଗଭୀର ଜଳରୁ ଶାମୁକା ସାଉଁଟି,

     ଦେଇଥିଲେ ପିତାମାତା ଏ ମୋତିଟି।

କିଶୋର ସମୟେ ନିର୍ଭିକ ଯେ ଥିଲ,

     ସାଙ୍ଗ ସାଥି ମେଳେ ସତ୍ୟ କହୁଥିଲ ।

ରୂପଦେଇପୁରେ, ମାଧ୍ୟମିକ ଶିକ୍ଷା,

     ଜିଲ୍ଲା ସ୍କୁଲରେ ମାଟ୍ରିକ ପରୀକ୍ଷା ।

ରେଭେନ୍ଶା ରେ ଯାଇ ସ୍ନାତକ ସାରିଲ,

      ତା ସହିତ ପୁଣି ଓକିଲାତି କଲ ।

ଭାର୍ଗବୀ କୂଳର ଅମୂଲ୍ୟ ରତନ,

     ସେ ସୈକତେ ବସି, କଲ କି ଚିନ୍ତନ!

ତହିଁ ବାଲି ରେଣୁ ଧରି ହସ୍ତେ ମୁଠି,

      ଶପଥ କରିଲ ବନ୍ଧୁ ମେଳେ ବସି ।

ନୀଳକଣ୍ଠ, ହରିହର, କୃପାସିନ୍ଧୁ,

     ଗୋଦାବରୀଶ ଓ ତୁମେ ଗୋପବନ୍ଧୁ ।

ଅଧ୍ୟୟନ ବଳେ ଉନ୍ନତି କରିବା!

      ଉତ୍କଳ ର ଚିତ୍ର ବଦଳାଇ ଦେବା ।

ଯୁବକ ସୁଲ୍ଲଭ କଥା ଶୁଣି ତବ,

      ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିସେ କହିଲେ ହୋଇବ ।

ଶିକ୍ଷାର ଉନ୍ନତି ମନେ ଚିନ୍ତାକଲ,

   ମୁକ୍ତାକାଶ ଶିକ୍ଷା ସତ୍ୟବାଦୀରେ କରିଲ ।

ଉଣେଇଶ ଛାତ୍ର ଏକାଠି କରାଇ,

   ଛାତ୍ରବାସ କରି, ରଖିଲ ଯେ ନେଇ ।

ମଣିଷ ତିଆରି କାରଖାନା କଲ,

   ବନବିଦ୍ୟାଳୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଲ ।

କୁଶଭଦ୍ରା ନଦୀ ଲଂଘିଥିବା କାଳେ,

     ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର ତୁମ, ଦୁନିଆ ଛାଡିଲେ ।

ଓକିଲାତି ଶିକ୍ଷା ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ସମୟେ,

     ଧର୍ମ ପତ୍ନୀ ତୁମ, ବିୟୋଗ ହୋଇଲେ ।

ଲାଟ ସଭାର ସଦଶ୍ୟ ହୋଇଲ,

    କ୍ଷମତା ନୀତିର ଉର୍ଦ୍ଧ ରେ ରହିଲ ।

ଅସହଯୋଗରେ ଯୋଗଦାନ କଲ,

    ଆନ୍ଦୋଳନେ ତୁମେ ଭଗିରଥ ହେଲ ।

ସ୍ବଦେଶ ପ୍ରୀତିରେ, କାରାବାସ ଗଲ,

    ଲେଖନୀ ମୂନରେ, ସ୍ୱରାଜ୍ୟ ଆଣିଲ ।

ମାନସ ସନ୍ତାନ ସମାଜ ତୁମର,

    ଦୁଃଖୀ ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ଛପାଏ ଖବର ।

ବିଜୟାଦଶମୀ ତିଥି ଧାର୍ଯ୍ୟ କଲ,

    କଟକେ ଦୈନିକ ପ୍ରକାଶନ କଲ ।

ସାହିତ୍ୟ ତୁମର ଅନନ୍ୟ କୃତିତ୍ୱ,

   ସମ୍ପାଦକୀୟ ର ବଢାଏ ମହତ୍ୱ।

ସମାଜସେବୀ ଓ ସୁ ସାହିତ୍ୟିକ,

    ଅସହାୟ ସାହା, ସୁରାଜନୀତିକ ।

ଆଷାଢ଼ ମାସର ନେତ୍ରତ୍ସବ ତିଥେ,

      ସଂସାର ଛାଡିଲ, ସତ୍ୟବାଦୀ ପୀଠେ ।

ତ୍ୟାଗି ଆତ୍ମବଳେ ପ୍ରିୟ ସମାଜକୁ ,

      ଉତ୍ସର୍ଗୀଲ ଲୋକସେବକମଣ୍ଡଳକୁ ।

ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ରରେ, ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ପାଖରେ,

      ଅବୟବ ତୁମ ଦେଖୁଛନ୍ତି ନରେ ।

ସଙ୍କଟ ଆସିଛି, ଏବେ ପୃଥିବୀକୁ,

      ଖୋଜୁଛୁ ଏ ବେଳେ ହୃଦୟେ ତୁମକୁ ।

ଶାନ୍ତିଧାମେ ଥାଇ, କର ଶାନ୍ତି ବର୍ଷା,

      ଲିଭୁ ଏ ଧରାରୁ କରୋନା ସମସ୍ୟା ।