ସଙ୍ଗରୋଧ ର ଶିକ୍ଷା

ଉଠ ଉଠରେ ଧନ ହେଲା ସକାଳ 

କୁଆ, କୋଇଲି ଡାକ କେଡେ ମଧୁର |

ପୂରୁବ ଦିଗେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଠିଲେ ଉଇଁ 

ସୁଲୁ ସୁଲୁ ପବନ ଯାଉଛି ବହି |

ଫୁଲର ଭାରେ ବୃକ୍ଷ ପଡୁଛି ନଇଁ, 

ମଳୟ ତାର ଗନ୍ଧ ନେଉଛି ବାହି |

ନିଶବ୍ଦ ଦେଖି ବିହଙ୍ଗେ ଆନନ୍ଦ ମନେ,  

ଉଡନ୍ତି କଳରବେ ଭୟ ବିହିନେ |

ସ୍ରଷ୍ଟା ସୃଷ୍ଟିରେ ସର୍ବେ ଏକୋଇ ପ୍ରାଣୀ, 

ଏକଥା ଅବା ମାନବ ନଥିଲା ଜାଣି |

ଧରାରେ ବଳ ପ୍ରୟୋଗ କରି ମନୁଷ୍ୟ,

ଜଳ ସ୍ଥଳ ଆକାଶ କରିଲା ଗ୍ରାସ |

ତ୍ରାହି ତ୍ରାହି ଡାକିଲେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ,  

ଧରଣୀ ମାତା ତାହା ପାରିଲା ଜାଣି |

ସହି ସହି ଶେଷରେ ଅତିଷ୍ଟ ହେଲା, 

କରୋନା ବୀଜାଣୁକୁ ପ୍ରେରିତ କଲା |

ତା ଡରେ ପଶିଲେ ସର୍ବେ ଗୃହ ମଧ୍ୟରେ, 

ହେ ପ୍ରଭୁ ରକ୍ଷାକର ବୋଲି ଡାକିଲେ |

ନିୟମ କାନୁନ ମଧ୍ୟେ ଦିନ କାଟିଲେ, 

ଅବାଧ୍ୟ ହେଲେ ଯେବେ ରୋଗ ଭୋଗିଲେ |

ଜଳ ସ୍ଥଳ ଆକାଶ କେଡେ ନିର୍ମଳ, 

ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ର ତାରକା ଅତି ଉଜ୍ଜଳ |

ନିୟତି ତାର କର୍ମ ନୀତି ପାଳୁଛି, 

ମନୁଷ୍ୟ ଛାଡି ପ୍ରାଣୀ ଆନନ୍ଦ ଅତି |

ପ୍ରକୃତି ନିୟମକୁ ମାନିଚଳିବା, 

ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀକୁ କେବେ କଷ୍ଟ ନଦେବା |

ବନ ମଧ୍ୟରେ ପଶୁ, ଆକାଶେ ପକ୍ଷୀ, 

ଜଳରେ ଜଳଚର ଆନନ୍ଦେ ମାତି |

ତାଙ୍କ ଖୁସିରେ ଆମେ ଖୁସି ହୋଇବା, 

ପ୍ରକୃତି ସନ୍ତୁଳନ, ରକ୍ଷା କରିବା |

ଏ ସଂଘରୋଧ ଆମକୁ ଦେଲା ଏ ଶିକ୍ଷା, 

ସଭିଙ୍କ ସୁଖେ ଆମେ ସୁଖେ ବଞ୍ଚିବା |