ଜୀବନ ଜ୍ୟୋତି

ଜୀବନ ଜିଁଇବା ସରଳ ନୁହଇ

ଅବା ନୁହଇ ଦରଦ,

ମଣିଷ ଜୀବନେ ଉଭୟ ପାଇବ

ଯାହାକୁ ଯାହା ମିଳିବ।

ଏହି ପାଦେ କଣ୍ଟା ଏହି ପାଦେ ଫୁଲ

କ୍ଷଣ କ୍ଷଣକେ ବଦଳେ,

ଚାହିଁବାର ବସ୍ତୁ ଚାହିଁଲେ ନ ମିଲେ

ସବୁ ସମୟର ବଳେ।

ଦିନରାତି ମିଶା ସମୟ ଚକରେ

ଚାଲିଛି ସବୁ ଚାଲିବ,

ନିଜ ନିଜ କର୍ମ ନିଜେ ହିଁ ଭୋଗିବ

କେହି ତ ସାଥେ ନ ଥିବ।

ବିଧିର ବିଧାନ ନୋହିବଟି ଆନ

ଏହା ହିଁ ନିରାଟ ସତ୍ଯ,

ସଂସାର ମଧ୍ଯରେ ଘଟଣା କ୍ରମଟି

ପୂର୍ଣାଙ୍ଗରେ ଅବିଚ୍ଛେଦ୍ୟ।

କିଛି ଆଣିନାହିଁ ନବ ନାହିଁ କିଛି

ଶୂନ୍ଯ ହସ୍ତରେ ସେ ଯିବ,

ଏ ମର୍ତ୍ତ୍ଯ ମଣ୍ଡଳେ ତା କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ

ସ୍ମୃତି ହୋଇ ରହିଯିବ।

ଯେଉଁ ଦୀପଟିଏ ଫୁଲ ହୋଇ ଦିନେ

କାନନରେ ଫୁଟିଥିବ,

ସେହି ଦୀପ ଦିନେ କାଳାନୁକ୍ରମରେ

ଆପେ ଆପେ ବୁଯିଯିବ।

ମୁକତି ଲଭିବ ପ୍ରଭୁ କୃପା ହେଲେ

ପ୍ରେମ ଓ ଭକ୍ତିର ଛଳେ,

ସ୍ଥାନ ମିଳିଯିବ ଶରଣ ପଶିଲେ

ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚରଣ ତଳେ।