ଦାଦନ

ପେଟର ଜ୍ୱାଳା ଆଉ ସୁଦୂରର ମୋହ

ଓଟାରି ନିଏ ତାକୁ ଜନ୍ମ ମାଟି ଠାରୁ ଦୂରକୁ.... ଅନେକ ଦୂରକୁ।

ନିଜେ ବି ଜାଣି ପାରେନା

କେତେ ବେଳେ ସେ ନାଭି ନାଡ଼ ଛିଣ୍ଡାଇ

ଜନ୍ମଭୂମି ଠାରୁ ହୋଇ ପଡ଼ିଛି ବିଚ୍ଛିନ୍ନ !

ଋତୁଚକ୍ରର ଆବର୍ତ୍ତନ ରେ ସମୟ ଗଡ଼େ,

ଦାନାପାଣି ର ଡାକରା ରେ

ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଏଁ.... ବୁଡ଼େ .... ପୁଣି ଉଏଁ.... ପୁଣି ବୁଡ଼େ।

କେହି ବିଚାର କରନ୍ତିନି କିଏ ଠିକ୍ ଆଉ କିଏ ଭୁଲ୍,

ନା ସେ ଏ କୁଳର ହୁଏ ନା ସେ କୁଳର....

ପରିବାରର ଦାୟରେ ଜନ୍ମଭୂମି ଛାଡ଼େ,

ଜନ୍ମଭୂମିର ମୋହ କିନ୍ତୁ ହାତଠାରି ଡାକେ ତାକୁ,

ଡହକ ବିକଳ ହୁଏ ସେ ଅନେକ ବିନିଦ୍ର ଓ ସ୍ୱପ୍ନହୀନ ରଜନୀରେ।

ନା ବଂଚି ପାରେ ସେଇଠି ନା ଫେରି ପାରେ ନିଜ ମାଟିକୁ

ଫେରିଲେ ବି କିଏ ତାକୁ ଆପଣାଏ ଯେ ?

ଜନ୍ମମାଟିର ମହକରୁ ଦୁଇ ଆଂଜୁଳା ଢୋକି ଦେଇ

ପୁଣି ଲେଉଟି ଯିବାକୁ ହୁଏ ସେଇ ଖଟିଖିଆ ରାଇଜକୁ........।।।