ବୟସର ଅପରାହ୍ନ

ସ୍ନେହ ଆଉ ମମତାର ଅସରନ୍ତି ମୂଲ

   ବୟସର ଅପରାହ୍ନେ ସାଜେ ନିଆଁଝୁଲ

    ରୁକ୍ଷ ଆଉ କଠୋର ପଣିଆ

ମାନବିକତା ବୁକୁରେ ସାଜଇ ବଣିଆ

ଭେଲ ଦେଇ ଭଲ ଦେହେ ପୁଟ

କଷଟି ପାଷାଣ ସାଜି ପରଖଇ

   ପିତାମାତା ହୃଦ ଆଉ ଘଟ ।

ଵୟସର ଅପରାହ୍ନେ ଟିକିଟିକି ହାତ

 ଉଠିଯାଇ ଛୁଇଁଯାଏ ଆକାଶର ଛାତ

   ଧରା ଆଉ ସହନଶୀଳତା

ହାରିଯାଏ ମରିଯାଏ ହୋଇଯାଏ ପିତା

   ତିକ୍ତ ଲାଗେ ସବୁ ମିଠାଫଳ

ଲବଣାକ୍ତ ପାଣିଚିଆ ହୋଇଯାଏ

  ଝୁଲ୍ ହାତୀ ଝୁଲ୍ ଦୋଳିଖେଳ ।

ଝରିପଡେ ଦେହମୁଣ୍ଡୁ ସବୁଜ ପତର

 ଫୁଲଫଳ ଝଡିଯାଏ ବାସେନା ଅତର

   ବଯସର ଅପରାହ୍ନ ଇଏ

ଭଣଭଣ ମାଛିବସେ ପୂଜରକ୍ତ ବହେ

  ପୋଛିବାକୁ ଆସେନି କା' ହାତ

ଯେଉଁ ହାତ ପୋଛୁଥିଲା ନିର୍ବିକାରେ

  ଦୁର୍ଗନ୍ଧରେ ଭରା ମଳମୂତ୍ର ।

ଜହ୍ନ ରାଇଜରୁ ଆଣି ସୁନାର କୁଲେଇ

  ଦେବାପାଇଁ ଦିବାରାତ୍ର ଗନ୍ଧର୍ବ ସାଜଇ

  ବୟସର ଅପରାହ୍ନେ କିଏ

ଦେବାପାଇଁ ତା'ର ମୂଲ ଆଗୁସାର ହୁଏ

  ଫୁରୁଫୁରୁ କେଶରାଶି ଦେହେ

ଦେବାପାଇଁ ତେଲଟିକେ ଶରଧାରେ

 କିଏ କାହିଁ ଧାଇଁ ଆସି କହେ ।

ଦିନ ପରେ ରାତି ଆସେ ବାସଫୁଲ ଦେହେ

 ଝରାଫୁଲ ରୂପରଙ୍ଗ ହାରି ଝାସ ଦିଏ

    ଶାମୁକାର ଗରଭରୁ ଆସି

ମୋତି ହସେ, ଭୁଲିଯାଏ ତା'ର ଜାତ ରାଶି

   ବୟସର ଅପରାହ୍ନ ଆସି

କେତେବେଳେ କାହା ଆଗେ ଉଭା ହେବ

  ସେଥିପାଇଁ ସାବଧାନେ ନ ହୁଅରେ ଖୁସି ।