ବର୍ଷା ଗୋ ତୁମେ ଛୁଇଁଯାଅ

    

ବରଷା ଗୋ ତୁମେ ଛୁଇଁ ଯାଅ ଯେବେ ଶରଧାରେ 

   ମତୁଆଲା ହୁଏ କଞ୍ଚା ମନ,

ଉତୁରା ଦେହରେ ଭରେ ନୂଆନୂଆ ଆଷାଢ଼ରେ

   ତlରୁଣ୍ୟର ନୂଆ ଶିହରଣ ।

ଭିଜାମାଟି ଗନ୍ଧ ବାସେ ବତୁରା ହୃଦୟ ହସେ

   ଚଗଲା ମନ ହୁଏ ଅଧୀର,

ସମୀରଣ ଯାଏ କହି ଦେହକୁ ଆଉଁସି ଦେଇ

   କିପାଇଁ ମନ ତୋର ବିଭୋର ।

ଆକାଶରେ ଭସାମେଘ ଉଡ଼ିବୁଲେ ଚାରିଦିଗ

   ପାଇଛି ସେ ମଉସୁମୀ ଛୁଆଁ,

ବରଷି ଯିବକି ସତେ ଯଉବନ ଭାଙ୍ଗେ ଦେହେ

   ବିରହୀତ ମନ ଅମାନିଆ ।

ପରବତ ଶିଖ ଲୁଚେ ବାଦଲ ଓଢଣୀ ଫାଙ୍କେ

  ଧୂଆଁଳିଆ ଶାଢ଼ୀ ତାର ଦିଶେ,

ଅରଣ୍ୟର ବୃକ୍ଷରାଜୀ ମଥାକୁ ନୁଆଇଁ ଆଜି

  ମୌସୁମୀକୁ ପ୍ରୀତିଭରେ ଭାଷେ ।

ଗ୍ରୀଷମର ଖରା କୋପେ ଶୁଖିଲା ପ୍ରାନ୍ତର ଭୋକେ 

  ଫଟାଦେହେ ଭରେ କେତେ ଆଶା,

ଶ୍ୟାମଳ ହେବ ସେ ଏବେ କୁଆଁରୀ ହୃଦୟ ସାଜେ

  କୋଳେଇବ ଆସିଲେ ବରଷା ।

ମଉସୁମୀ ଦେହେ ପ୍ରୀତି କେତେ ରଙ୍ଗ ମାଖିଅଛି

  ଆଶା ଜାଗେ ଯେବେ ଧରା ଛୁଏଁ,

ବରଷାରେ ଭିଜି ଭିଜି ମେଘକୋଳେ ନାଚି ନାଚି

  ମିଳନର ମଧୁଗୀତି ଗାଏ ।

ଆକାଶ ଘୋଡ଼ାଏ ଯେବେ ଭରା ମେଘ ବାଦଲରେ ମୟୂର ମନରେ ଖେଳେ ପ୍ରୀତି,

ନାଚେ ସେ ଅଧୀର ହୋଇ ଦେହରେ ଉଷ୍ମତା ଭରି

   ଆମନ୍ତ୍ରଣେ ମିଳନର ସାଥି ।

ବରଷା ଭରସା ଦିଏ ଶ୍ରାବଣୀକୁ କହିଦିଏ

   ଭିଜାଇବୁ ପ୍ରୀତି ରଙ୍ଗ ଭରି,

ନୂଆ ନୂଆ ମନ ଖୋଜେ ଆପଣାର ସାଥି ସାଥେ

   ବଜାଇବ ମିଳନ ମହୁରୀ ।