ବିଜ୍ଞାନୀ ମଣିଷ

ମୋହ-କୋହ-ଛାୟା-ମାୟାର ସଂସାର

ହାଡ଼-ଗଣ୍ଠି-ରକ୍ତ-ମାଂସର ଶରୀର

ଲୁହ-ଲହୁ-ଘିଅ-ମହୁର ଝିଞ୍ଜିର

ତଥାପି ହସୁଥାଏ ବିଚରା ମଣିଷ

ଉଦରସ୍ଥ କରି ବିଷ କଳୁଷ ।

ଛଟକ - ମଟକ-କଟକ-ରେ ବନ୍ଧା

କାନ୍ଦ-ବାସନ୍ଦ-ସନନ୍ଦରେ ଛନ୍ଦା

ସଉକ-ସମୁକ-କୌତୁକରେ ଫନ୍ଦା

ତଥାପି ମୁରୁକୁଥାଏ ବିବଶ ମଣିଷ

ସ୍ୱେଦସ୍ନାନରେ ଆତ୍ମସନ୍ତୋଷ ।

କଳି -କଜିଆ-ଗାଳିରେ ଦିନ ଆରମ୍ଭ

ଛିଦ୍ର-ଦୋଷ-ନିନ୍ଦାରେ ସରେନି ଦମ୍ଭ

ପବନ-ପାବନ-ପାଚନରେ ଶେଷସ୍ତମ୍ଭ

ତଥାପି ବଳ କଷୁଥାଏ ବିବେକୀ ମଣିଷ

ତେଲ ଲୁଣରେ କଷୁଥାଏ ବଳିଥିବା ଆୟୁଷ ।

ପାପୁଲି-ଫାଳରେ ଦେଖିପାରେ ଭାଗ୍ୟରେଖା

ପଖାଳ-କଂସାରେ ଆଙ୍କିପାରେ ଚିତ୍ରଲେଖା

ଫଟା-ଚପଲ ପିନ୍ଧି ଲଙ୍ଘିପାରେ ସୀମାରେଖା 

ତଥାପି ସନ୍ଧାନୀ ସମାଧାନୀ ବିଜ୍ଞାନୀ ମଣିଷ

ସଂସାର-ସଂସ୍କାର- ପରିବାର ପାଇଁ 

ଆଜନ୍ମ ସମର୍ପିତ ଦିନ ରାତି ବର୍ଷ ମାସ ।