ବାପା

ବାପା।

ସ୍ମୃତିର କବର ତଳୁ

ଉଠେ ଥରେ ଥରେ ଝଡ।

ପୁରୁଣା ସେ ପିଲାଦିନ

ତୁମେ ଭାରି ମନେ ପଡ।

ହାତଟିଏ ହାତଧରି

ଚଲାଉ ଥିଲା ଠୁକୁଠୁକୁ।

ବାପା ଡାକ ମୁଁଁ ଛାଡିଲେ

ହସୁଥିଲା ଯାର ବୁକୁ।

ଅଳପ କଥାରେ ଯିଏ

ଅନେକ କଥା ବୁଝୁଥିଲା।

ଯନ୍ତ୍ରଣା କେଉଁଠି ହେଲେ

ତାକୁ କଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା।

ପଥରଠୁ ଟାଣ ଛାତି

ଦମ୍ଭର ପାହାଡ ଟିଏ।

ସନ୍ତାନର ନିରାପତ୍ତା

ଆଶ୍ରାର ଛାଉଣୀ ଟିଏ।

ହାରିଯାଏ ଯେତେବେଳେ

ଆସେ ଯେବେ ଧୂଳି ଝଡ।

ଖସିଲେ ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ

ବାପା ଭାରି ମନେ ପଡ।

ମାଧବୀ ପଟେଲ।

।