ଆଖି ଆଗରେ

ଆଖି ଆଗରେ
କେତେ ଦୃଶ୍ୟ ଆସନ୍ତି,
କେତେ ମୁହଁ ହସନ୍ତି,
କେତେ ମୁହଁ
ନିରବରେ ଲୁହ ଲୁଚାନ୍ତି,
ତଥାପି ଆମେ
ସବୁକିଛି ଦେଖିପାରୁନାହୁଁ।

ଆଖି ଆଗରେ ଥିବା
ମଣିଷଟିର ହସ ଦେଖି
କେବେ ଭାବିଛ କି,
ସେ ହସର ଆଢ଼ୁଆଳରେ
କେତେ ରାତି
ନିଦହୀନ ହୋଇଥାଇପାରେ?

ଆଖି ଆଗରେ
ମାଆଟିଏ ଅପେକ୍ଷା କରେ,
ଦୁଆର ପାଖରେ ଚାହିଁ ରହେ,
ପୁଅ ଆସିବ ବୋଲି…
ସମୟ ଗଡ଼ିଯାଏ,
ଚା' ଥଣ୍ଡା ହୋଇଯାଏ,
କିନ୍ତୁ ତା' ଆଖିରେ
ଅପେକ୍ଷାଟିଏ
କେବେ ଥଣ୍ଡା ହୁଏନି।

ଆଖି ଆଗରେ
ବାପାଙ୍କ ହାତରେ
ବୟସର ରେଖା ବଢ଼ିଯାଏ,
ପାଦର ଗତି ଧୀର ହୁଏ,
ତଥାପି ସେ କହନ୍ତି,
“ମୁଁ ଭଲ ଅଛି…”
କାରଣ
ସନ୍ତାନର ଚିନ୍ତାକୁ
ନିଜ ଦୁଃଖଠାରୁ
ସବୁବେଳେ ବଡ଼ ଭାବନ୍ତି।

ଆଖି ଆଗରେ
ସମ୍ପର୍କଗୁଡ଼ିକ
ଧୀରେ ଧୀରେ ଦୂରେଇଯାଏ,
କଥାଗୁଡ଼ିକ
ମୋବାଇଲ୍‌ର ନିରବ ପରଦାରେ
ଅଟକି ରହିଯାଏ।
ଆମେ କହୁ,
“ସମୟ ନାହିଁ…”
କିନ୍ତୁ ସମୟ ନୁହେଁ,
ବଦଳିଯାଇଥାଏ
ଆମ ମନର ପ୍ରାଥମିକତା।

ଆଖି ଆଗରେ
ଋତୁ ବଦଳେ,
ଗଛରୁ ପତ୍ର ଝରେ,
ଫୁଲ ଫୁଟେ,
ପୁଣି ମଉଳିଯାଏ,
ଜୀବନ ବି
ଠିକ୍ ସେମିତି।

ତେଣୁ
ଯେତେବେଳେ କାହାକୁ
ଭଲ ପାଅ,
କହିଦିଅ…
ଯେତେବେଳେ କାହା ପାଇଁ
ମନ କାନ୍ଦେ,
ପାଖକୁ ଯାଇ ବସିଯାଅ…
କାରଣ
ଆଖି ଆଗରେ ଥିବା ମଣିଷଟି
କାଲି ଆଖି ଆଗରେ ନଥାଇପାରେ।

ଆଖି ଆଗରେ ଥିବା
ଏହି ଛୋଟ ଛୋଟ ମୁହୂର୍ତ୍ତଗୁଡ଼ିକ ହିଁ
ଜୀବନର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ସମ୍ପଦ,
ହାତ ବଢ଼ାଇ ଧରିନିଅ,
ମନ ଖୋଲି ଭଲ ପାଇନିଅ…

କାରଣ
ଆଖି ଆଗରେ ଯାହା ଅଛି,
ତାହାର ମୂଲ୍ୟ
ହରାଇବା ପରେ ନୁହେଁ,
ଥିବା ବେଳେ ବୁଝିବା ହିଁ
ଜୀବନର ସତ୍ୟ କବିତା  ।