ବୋଉର ଲକେଟ୍

ବୋଉର ଲକେଟ୍
ପୁରୁଣା ଆଲମାରୀର
ଗୋଟିଏ କୋଣରେ ପଡ଼ିଥିଲା
ବୋଉର ସେଇ ଛୋଟ ଲକେଟ୍‌ଟା,
ସୁନା ନୁହେଁ,
ତଥାପି ମୋ ପାଇଁ
ପୃଥିବୀର ସବୁଠୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ଧନ।

କେତେଥର ବୋଉ
ତାକୁ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଛୁଇଁ
ନିରବରେ ହସିଥିବ,
କେତେ ଅଭାବର ଦିନରେ
ନିଜ ପାଇଁ କିଛି ନକିଣି
ତାକୁ ଛାତିରେ ଲଗାଇ
ଶୋଇଥିବ,
ମୁଁ କେବେ ଜାଣିପାରିନି।

ଲକେଟ୍‌ଟା ଖୋଲିଲି,
ଭିତରେ ଥିଲା
ଏକ ଛୋଟିଆ ଫଟୋ,
ବାପାଙ୍କର ନୁହେଁ,
ମୋର ଥିଲା।

ସେଇ ଫଟୋଟା ଦେଖି
ବୁଝିଲି,
ବୋଉର ଗଳାରେ
ଲକେଟ୍ ନଥିଲା,
ଝୁଲୁଥିଲା
ତା’ର ସାରା ଜୀବନର
ସବୁଠୁ ବଡ଼ ସ୍ୱପ୍ନ।

ମୁଁ ପଚାରିଥିଲି,
ବୋଉ,
ଏଇଟା ଏତେ ପୁରୁଣା ହେଲାଣି,
ବଦଳାଇ ନୂଆ କାହିଁକି କିଣୁନୁ?

ବୋଉ ହସି କହିଥିଲା,
କିଛି ଜିନିଷ ପୁରୁଣା ହେଲେ
ମୂଲ୍ୟ କମେନିରେ,
ବରଂ ,
ସେଥିରେ ଜମିଯାଏ
ଜୀବନର ଗନ୍ଧ।

ଆଜି ବୋଉ ନାହିଁ,
ଘରଟା ଅଛି,
ଆଲମାରୀ ଅଛି,
ତା’ର ପୁରୁଣା ଶାଢ଼ି ଅଛି,
କିନ୍ତୁ ନାହିଁ
ସେଇ ଡାକ,
“ପୁଅ, ଖାଇଲୁଣି?”

ହାତରେ ଲକେଟ୍‌ଟା ଧରିଲେ
ଆଜି ବି ଲାଗେ
ବୋଉ ମୋ ପାଖରେ ଅଛି,
ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ
ତା’ର ହାତଟା ରଖି
ଧୀରେ କହୁଛି,
“ଭୟ କରନି,
ମୁଁ ଅଛି…”

କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ ନା
ମାଆର ଭଲପାଇବା!

ମାଆ ଚାଲିଯାଏ,
ତା’ର ଛାୟା ରହିଯାଏ।
ମାଆର କଣ୍ଠ ଥମିଯାଏ,
ତା’ର କଥା ରହିଯାଏ।
ମାଆର ହାତ ଛାଡ଼ିଯାଏ,
ତା’ର ସ୍ପର୍ଶ ରହିଯାଏ।

ଆଉ କେବେ କେବେ
ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଲକେଟ୍‌ରେ
ସାରା ବୋଉ
ଲୁଚି ରହିଯାଏ।

ଆଜି ସେଇ ଲକେଟ୍‌ଟା
ମୋ ଗଳାରେ ଝୁଲୁଛି,
ଲାଗୁଛି ,
ବୋଉ ନୁହେଁ,
ତା’ର ଆଶୀର୍ବାଦଟା
ମୋ ଛାତି ଉପରେ
ଧୀରେ ଧୀରେ
ଶ୍ୱାସ ନେଉଛି।

ବୋଉର ଲକେଟ୍‌ଟା
ଆଜି ମୋ ପାଇଁ
ଗୋଟିଏ ଗହଣା ନୁହେଁ,
ସେଇଟା ମୋର ଶୈଶବ,
ମୋର ଘର,
ମୋର ସୁରକ୍ଷା,
ଆଉ…

ମୋତେ ଭଲପାଇଥିବା
ଜଣେ ମାଆର
ଅମର ସ୍ମୃତି  ।