प्रेमरंग (भाग ३)

  'एकतर्फ़े प्रेमाचा जणू सुमितच्या मनात डोंब निर्माण झाला होता.' पण म्हणतात ना, प्रेमात अनेक रंग असतात.त्या रंगात रंगता आलं पाहिजे मग, ते प्रेम मिळो अथवा न मिळो. प्रेम हे केले पाहिजे. सुमितच्या आयुष्यात हाच एकतर्फे प्रेमाचा रंग आला होता. तो त्या रंगात रंगून प्रेमाच्या पावसात अक्षरशः ओला चिंब झाला होता. प्रेमाच्या पावसाची ढगफुटी होऊन त्याच्यावर जणू प्रेमाचा वर्षावच सुरू झाला होता. 

     मनात असंख्य दुःख, वेदना सुमित सहन करत होता. पण त्याला हेच कळाले नाही की, जर थोडं धाडस केले असते तर अशी ढगफुटी झाली नसती. काही दिवस सुमित एकटाच राहू लागला. त्या एकटेपणात तो खूप रडायचा. सिगारेट ओढन आता त्याच दैनंदिन झाल होत. 

     काही दिवस असेच गेले. एकेदिवशी त्याचे मित्र त्याला म्हणाले, "अरे ! काय हे सुमित". स्वतःला इतका त्रास नको करून घेऊस. प्रेम मिळेल नाही मिळेल हा तुज्या नशिबाचा भाग आहे. नशिबात असेल तर ते तुला नक्कीच मिळेल. पण त्याच्या वेदना होतात म्हणून व्यसन करून त्या वेदना दूर करणे हाच एक पर्याय तर नाहीये. तू तुज मन हलकं कर. आम्ही मित्र आहोत तुझे आणि आमच्याशी तू मनमोकळे पणाने बोल. किती दिवस अस एकटा राहणार..? आणि का..? तर, फक्त ती तुज्याकडे पाहत नाही म्हणुन..?, अरे! वेड्या तू तिच्याशी आता बोलण्याचा प्रयत्न तर कर ती नक्कीच बोलेल तुज्यासोबत.

       मित्रांचे बोल ऐकून, सुमित ला जरा धीर आला. सुमित म्हणाला, भावांनो! तुम्ही म्हणतात ते ही सत्यच आहे. पण माज्यात ते धाडस होत नाही पण तुम्ही जे बळ दिलंत मला. त्यामुळे आता मी नक्कीच धाडस करेन अन सिगारेटचे सेवन नाही करणार.

   1   हे ऐकून सुमितच्या मित्रांना ही खूप बरं वाटलं.ते म्हणाले, सुमित आता 'आर या पार' होऊन जाऊदे. सुमित म्हणाला, होय! आता नाही रडणार. त्यानंतर सुमित पुन्हा तिच्याकडे एकटक लावून बघू लागला.वैष्णवीच्या प्रेमात इतका हरवून गेला की , तो रोज वैष्णवीच्या घराबाहेरून फेऱ्या मारू लागला.

       बघता बघता डिसेंबरचा महिना आला. गुलाबी थंडी चे दिवस आले . आणि एकेदिवशी ट्युशन सरांनी सहलीचा बेत आखला. सरांनी सर्वांना विचारले की कोण कोण येणार आहे सहलीला. सहल कारला भजे लेणी, प्रतिशिर्डी आणि  नारायणी धामला जाणार आहे. सर्वांनी हात वर केला. पण वैष्णवी ने हाथ वर केला नव्हता . दीक्षा ने विचारले सुमितला, की अरे सुमित तू का नाही येत सहलीला .

      अग वैष्णवी ने हाथ वर नाही केला मग मी येऊन काय करू. सुमित उत्तरला.

    अरे येईल ती मी सांगते तिला . दिक्षा ने प्रत्युत्तर केले.

 @अखेर दीक्षा ने वैष्णविला सहलीसाठी येन्यास सांगितले . आणि वैष्णवी ही तयार झाली. हीच खबर सुमितने ऐकताच सुमीत आनंदून गेला. 

काय रे ! सुमित आता तरी खुश ना ती पण येणार आहे 

आकाश सुमीतला म्हणाला .

होय रे भावा मी नक्कीच येणार आता.

 २ दिवसांनी सहल निघाली सकाळी सर्वाना ५.३० वा. बोलावले . सर्व मुलंमुली ट्युशन मध्ये आले . सुमित आणि शशांक लवकरच आले होते . आणि सुमीतचे डोळे वैष्णवीला शोधत होते. तेवढ्यात वैष्णवी आली आणि सुमित हळूच सर्वांची नजर चुकवून तिच्या मागे मागे चालत होता . सरांनी सर्वांना बस मध्ये जाऊन बसण्यास सांगितले. 

          सुमित आणि सुमितचे मित्र बॅक बेंचर त्यामुळे त्यांना सवयच मागे बसण्याची तर ते जाऊन मागे बसले . मागची सीट सोडून मागून तीन नंबर च्या सीटवर आकाश आणि सुमित बसले . त्यांच्या पुढंच्या सीटवर दीक्षा आणि तिची मैत्रीण बसली होती. त्यापुढे वैष्णवी होती. 

           मागून आवाज येत होता. सुम्या आज काय ऐकत नाही तू भावा आज विचारतोय की काय.बिचारा सुमित लाजला. आणि नुसती एकमेकांची खेचाखेची चालू होती. सुमित संकेत आकाश मस्त गाण्यांवर नाचत होते . पण त्यांचा तो नाच पाहून सर्व हसत होते. वैष्णवी चोरनजरेने पाहत हसत होती . 

         सहलीचा पहिला मुक्काम कारला भजे लेणी होता . बस थांबली आणि सर्व वर लेणी पाहण्यास जात होते . सुमित वैष्णवीच्या मागे मागे चालत होता आणि सर्व त्याकडे पाहून हसत होते . पण सुमित ला हिम्मत होत नव्हती . तिच्यासोबत बोलण्याची. 

        @@@@   सुमित तिच्या बाजूला गेला की ती लांब जायची याची त्याला चीड आली आणि आणि आकाश व संकेतला म्हणाला भावा मला आता सिगारेट प्यायची आहे. संकेत म्हणाला अरे तू तर सोडलीस ना मग आता का प्यायची आहे . 

अरे मी तिच्या जवळ जाऊन थांबण्याचा प्रयत्न करतोय पण ती माज्या पासून लांब जाऊन थांबते. सुमित म्हणाला. 

अरे पण त्यात काय झालं. लाजत असेल ती. संकेत म्हणाला.

ते काहीही असो मला आता सिगारेट ओढायची आहे तुम्ही येताय का जाऊ मी . सुमित म्हणाला

बर थांब येतो आम्ही दोघे. संकेत म्हणाला.

तिघे ही सिगारेट प्यायला डोंगराच्या खाली गेले.पण वैष्णवीचे डोळे मात्र सुमितला शोधत होते. तिने दीक्षाला येऊन विचारले कुठे गेले आहेत ते . आताच इथे होते आणि आता एका क्षणात कुठे गायब झाले

     अग पण तुला काय करायचे आहे त्यांचे . तुम्ही तर बोलत पण नाही . मग का एवढी काळजी . दीक्षा वैष्णवीला म्हणाली.

           माहीत नाही का असा घडतंय माज्यासोबत . पण तू काही सांगू नको त्यांना . वैष्णवी म्हणाली

बर बर बाई नाही सांगत . दीक्षा वैष्णवीस उत्तरली.

      तिघेही पुन्हा तिथे आले आणि सुमित वैष्णवीकडे दुरूनच पाहत होता. वैष्णवीच्या मनास बरे वाटले.

      @@    सरांनी सर्वांना गोळा केले आणि सांगितले आता आपण दुसऱ्या ठिकाणी म्हणजेच नारायनि धाम का निघायचे आहे . सर्वजण जाऊन पुन्हा बस मध्ये बसले आणि पुन्हा बस मध्ये गाणी आणि नाच चालु झाले. इथे मात्र सुमित शांतच बसला . संकेत म्हणाला त्याला की काय रे भावा आता का शांत झाला .

     नाही रे असच बसलोय शांत.  सुमित म्हणाला.

बस नारायणी धाम मध्ये आली सर्वजण खाली उतरले. आणि मंदिरात जाऊ लागले तर काही तिथल्या बागेत जाऊन फोटो काढू लागले . संकेत ,आकाश , सुमित आणि दीक्षा मंदिरा समोरच्या बागेत जाऊन बसले. एका बाजूला सुमित आणि दुसऱ्या बाजूला संकेत बसला होता आणि मध्ये आकाश आणि दीक्षा बसले होते.  गप्पा चालल्या होत्या . तेवढ्यात लखनने लपून त्यांचा एक फोटो काढला. आणि तेथून निघून गेला.

          @@@   सुमित आणि संकेत तिथून उठले आणि वैष्णवी आणि तिच्या मैत्रिणीच्या बाजूला जाऊन उभे राहिले. आणि तिथे शशांक आणि विक्रम आले आणि म्हणू लागले.

काय रे सुम्या भावा काय आम्हाला वडापाव खायला देतोय का नाय आता. शशांक म्हणाला.

बस का भावा तुलाच काय ह्या नववीच्या बॅचला पण सुम्या वडापाव देतोय.  संकेत शशांकला उत्तरला.

   सुमित मात्र लाजेन मान खाली घालून संकेतला खुणावू लागला. कारण सुमितकडे पैसेच नव्हते . संकेतने सुमितला इशारा केला. नको चिंता करू मी आहे मी देतो.

सुमितला पण मग जरा धीर आला.

      1@@@    वडापाव ऐकून वैष्णवीच्या सर्व मैत्रिणी आल्या आणि सुमितला म्हणाल्या , ओह सुमित हा वडापाव आमच्यासाठी तू मनापासून घेतोय का वैष्णवीला इंप्रेस करण्यासाठी घेतोय.

सुमित लाजला, त्यावर संकेत म्हंटला तुम्हाला जे वाटत आहे . मग तेच मनात ठेवून खा तुम्ही.

वैष्णवी लाजली आणि तिने तिच्या मैत्रिणीला सांगितले की, चल जाऊयात खूप लाज वाटत आहे यार इथे.

नाही जायचं इथेच थांब. बघ जर सुमित तुज्यासाठी सर्वांना वडापाव देतोय. बघ किती प्रेम करतोय तो. वैष्णवीची मैत्रीण वैष्णवीला म्हणाली.

वैष्णवीने लाजून  होकारार्थी मान हलवली.  

          सर्वांनी वडापाव खाल्ले.  आणि सुमितला धन्यवाद म्हणू लागले. पण सुमित हळूच जाऊन संकेतच्या कानात धन्यवाद भावा अस म्हंटला.

      2@@     सरांनी सर्वांना पुन्हा गोळा केले आणि बस मध्ये बसण्यास सांगितले. सायंकाळ होत होती . सर म्हंटले चला रे सर्व बस मध्ये बसा प्रतिशिर्डीला जायचे आहे . सर्वजण बसमध्ये जाऊ लागले . सुमित आणि वैष्णवी सोबत चालत होते . पावलाला पाऊल मिळत होते. पण दोघेही शांतच होते.

   सर्व बसमध्ये बसले . आणि प्रतिशिर्डीचा प्रवास सुरु झाला. आता मात्र सुमितच्या हृदयात वेगळेच वातावरण निर्माण झाले होते. सकाळपासून सायंकाळपर्यंत वैष्णवीच्या आजूबाजूस राहिल्याने त्याचे हृदय उड्या मारू लागले. रोमरोमांत शहारे येऊ लागले. त्याला राहावेनाच . तो बस मध्ये अचानक गाणे गाऊ लागला . सर्व मित्र त्याकडे पाहून हसू लागले. वैष्णवी मागे वळून पाहू लागली. आणि तेवढ्यात सुमितने एक शायरी म्हंटली.

" आजतक रातदिन मे उसे याद करता रहा,

तो कभी उसके आसपास जाता रहा....

पर आज उसकी छाया मे यह दिन बिताके,

मे आज अपना ना रहा, मे आज अपना ना रहा"....

सर्वमित्र टाळ्या व शिट्या वाजवू लागले . शशांक म्हंटला वाह वाह क्या बात हे.... वैष्णवी हसू लागली. तिच्या मैत्रिणीची तिची टिंगल करू लागल्या.

अग बघ ना किती प्रेम करतोय तो तुज्यावर . आमच्यावर असेल का कोण अस प्रेम करणारा. वैष्णवीच्या मैत्रिणी वैष्णवीस म्हणाल्या.

होका, पण फक्त शायरी बोलून तर प्रेम नाही ना होत, समोर येऊन प्रोपोझ ही करावा लागतो ना. वैष्णवी मैत्रिणींना सांगताना सुमितकडे बघून म्हंटली.

1 तेवढ्यात सुमित म्हंटला.....

' बात अगर लफ्जों से होती ,तो प्यार कैसे होता,

   चांद अगर चांदणी से बात करता , तो रात का असमान कैसे चमकता

   हमने तो देखा आपको , एक नजर मे प्यार हो गया ,

   नजरों का खेल हे ये , तो लफ्जों से कैसे बयां करता...

  सर्वजण ही शायरी ऐकून शांतच झाले. वैष्णवी लाजली , आणि मनातल्या मनात म्हणू लागली. देवा काय रे ! हे कसा तयार केला आहेस तू याला . ह्याच्याकडे तर माज्या सर्वच प्रशनाची उत्तरे आहेत . देवा याला माझा कर रे लवकर. ती मनात पुटपटू लागली.

     @#4     प्रतिशिर्डी जवळ गाडी आली आणि सर्वजण उतरू लागले. तेवढ्यात संकेत ने सुमितला सांगितले नंदीच्या कानात तुज्या मणात काय आहे ते सांगून नवस कर . म्हणजे ते तुला भेटेल हे नक्कीच.

     पण हे अस बोललं की खर पूर्ण होत का. सुमित म्हणाला.

      होय रे भावा अगदी खर होतं बघ. एकदा मागून तर बघ ना तू. संकेत सुमितला म्हणाला.

     #   सर्वजण मंदिराच्या दिशेने जात होते . सुमितच्या मागे आकाश आणि आकाशच्या मागे वैष्णवी आणि तिच्या मैत्रिणी होत्या. वाटेत नंदीचे दर्शन घेऊन सुमीत नंदीच्या कानात हळू आवाजात बोलु लागला.

   हे नंदी देवा , मी जिच्यावर मनापासून प्रेम करतोय ,जिला मी माझं सर्वस्व मानलय ती मला भेटुदे. देवा तू काहीही कर पण ती माझीच होऊ दे.

   सर्वजण सुमितकडे पाहत होते. सुमित आणि त्याचे मित्र आत मंदिरात गेले. दीक्षा ही नंदीच्या कानात पुटपुटू लागली.

Ak

७.०० वाजले होते. सरांनी सर्वांना गोळा केले. आणि सर म्हणाले की, सर्वजण आता इथे मंदिराच्या बाजूला जेवण करून घेतील. बाजूला टेबल आणि खुर्ची लावल्या होत्या.

सुमित ,संकेत,शशांक,आकाश,कुणाल एकसोबत बसले होते. त्यांच्या मागच्या बाजूस वैष्णवी आणि तिच्या मैत्रिणी बसल्या होत्या. आणि आजूबाजूस ट्युशनचे मूल मुली होत्या. १० वीच्या मुली आणि ९वी च्या मुली सुमितला चिडवत होत्या.

काय बाई एवढं प्रेम करून सुद्धा एकत्र जेवायला बसू नाही शकत. १०वीची मुलगी बोलत होती.

होय ना ग. काय फायदा तरी आहे का एवढं प्रेम करून फक्त एकमेकांना पहायचे आणि खुश राहायचे ,हे कोणतं प्रेम आहे . वैष्णवीच्या मैत्रीनी म्हणू लागल्या.

सुमित शांत बसला होता काहीच बोलला नाही.

' ए भाई चल तू , आता वैष्णवीच्या बाजूला बस‛. बघू आता कोण काय बोलत ते. संकेत सुमितला म्हंटला.

' नको रे संक्या , उगाच सर बघेल आणि काहीतरी होईल. त्यापेक्षा बोलणार्याना जे बोलायचं आहे ते बोलूदे. सुमित संकेतला म्हंटला.

तेवढ्यात वैष्णवी जाग्यावरून उठली आणि दिक्षाकडे गेली .

ताई ऐकणा , सुमितला सांगणा आमच्या टेबलजवळ बसायला.

अग काय झालं पण वैष्णवी तुला , अचानक अस मनात कस आलं तुज्या.

माहीत नाही. पण तू त्याला बोलावं ना इथे.

बर थांब तू बस तिथे . मी सांगते त्याला.दिक्षा म्हंटली.

दिक्षाने आकाशला कॉल केला. जवळच होते पण सर्व पाहत होते त्यामुळे.

अरे, आकाश सुमितला सांगना वैष्णवीच्या बाजूला जाऊन बसायला.

काग, काय झालं . आणि सुमित नाही जाणार . त्याला लाज वाटत आहे.

अरे , वैष्णविणे सांगितले आहे. त्याला जवळ बसायला म्ह्णून तुला कॉल केला मी.

बर . सांगतो मी सुमितला. आणि आकाशने कॉल ठेवून दिला.

आकाशने सुमितला सांगितले.

अरे पण कोण काहीही बोलेल जर मी तिच्या इथे जाऊन बसलो तर. सुमित उत्तरला.

ए भावा चल मी येतो तुज्यासोबत बघू कोण काय बोलत ते. मी आहे ना . चल. तू , मी आणि आकाश जाऊन बसूयात तिथे. संकेत सुमितला म्हटला.

बर भावा. चल जाऊयात. सुमित म्हंटला.

आणि तिघेही उठले.  वैष्णवीच्या टेबलला चिटकून आकाशने एक टेबल लावला.

तिघेही तिथे जाऊन बसले. आणि सर्व ट्युशनची मुलंमुली त्यांच्याकडे पाहून हसत होती. सुमित आणि वैष्णवी एकमेकांना चोरणजरेने पाहत बसली होती. सुमितला आता काय जेवण जात नव्हत त्याने त्याच्या ताटातील जेवण संकेतच्या ताटात दिल. आणि तो फक्त वैष्णवीकडे पाहू लागला.

सर्वांचं जेवण झालं. सर्वेजन बसमध्ये गेले. आणि आपापल्या सीटवर बसले . जेवल्यामुळे सगळ्यांना तुंद्री आली होती. काही जणांची झोप लागली होती. दिक्षा मोबाइलवर आज काढलेले फोटो पाहत बसली होती.

तेवढ्यात सुमितने पाहिले.

अरे आकाश दिक्षाचा मोबाइल घेणा.

कारे , कशासाठी.

अरे, तिच्या फोन मध्ये वैष्णवीचे फोटो असतील . ते माज्या फोन मध्ये घेईल की मी.

बर भाई घेतो मोबाइल. आकाश म्हंटला.

आकाशने दिक्षाचा फोन घेतला. आणि सुमितकडे दिला. सुमितने तिच्या फोन ची गलरी उघडली आणि सर्व फोटो पाहू लागला. वैैष्णवीचे लहानपणीचे फोटो सुद्धा होते त्यात.त्याने ते सर्व फोटो त्याच्या फोन मध्ये घेतले. आणि फोन परत केला. फोन परत करताना वैष्णविणे पाहिले. आणि दिक्षाला म्हंटली . का दिला होतास फोन सुमितला.

अग आकाश ला दिला होता. त्याला फोटो पाहायचे होते म्हणून. दिक्षा उत्तरली.

बर ठीक आहे.

वैष्णविला कळले होते सुमितने तिचे फोटो घेतले आहेत ते.पण ती काहीच बोलली नाही.

@suru

बस आता ट्युशन च्या इथे आली आणि सर्व बसमधून उतरू लागले. पण सुमीतचा डोळ्यांत पाणी होते. आज दिवसभर सोबत होतो आणि आता पुन्हा दुरावा होणार होता. त्यामुळे तो जरा नाराजच होता. वैष्णवीचे आई वडील दिक्षाला आणि वैष्णविला घेण्यास आले होते. सर्व आपापल्या घरी जात होते. वैष्णवी आणि दिक्षा सुद्धा घरी गेल्या. शशांक आणि सुमित दोघे शशांकच्या वडिलांच्या रिक्षातुन गेले.

दुसऱ्या दिवशी सुमित आणि वैष्णवीच्या मनात कालचे सोबतींचे क्षण हे मनात दिवसभर बिंबून बसले होते. दिवसभर फक्त सायंकाळ होण्याची वाट पाहत होते.

सायंकाळ झाली आणि सर्वजण ट्युशनला आले. वैष्णवी सुमितच्या येण्याची वाट पाहत होती.

सुमित त्याचे मित्र आणि १० वीचे त्यांचे सर्व मित्र आले.

तेवढयात सर म्हंटले , आज अभ्यास नाही करायचा. काल सर्वाना कस वाटलं ते सर्वजण सांगायचं.

सर्वांना सर विचारू लागले. सर्वांनी मनातल्या भावना सांगितल्या. तेवढ्यात सर बोलले , आपण या महिन्याच्या शेवटीला वार्षिक स्नेह संमेलन ठेवत आहोत. तुमच्याकडे फक्त १५ दिवस आहेत . तुम्ही जोडीने किंवा एक एक गटाने मिळून डांस किंवा नाटक करायचे आहे.

सर्वजनांनी होकार दिला. आणि तेवढ्यात सरांनी सुमित ,संकेत, आकाश आणि दिक्षाला उभे राहण्यास सांगितले. सर्वजण घाबरले होते काय झालं , काय केलं यांनी. सर्वजण आपापसात चर्चा करू लागले.

काय रे सुमित आणि संकेत. काल नारायणीधाम मध्ये तुम्ही बागेत बसला होता चौघे. पण संकेत आणि सुमित तुम्ही काय लग्न लावत होता का दिक्षा आणि आकाशचे. संकेत आणि सुमित दोघे काल वाटत पंडित झाले होते. सर म्हंटले.

सर्व मुलंमुली हसत होते. वैष्णवी घाबरली होती. कारण सर सुमितला मारतील म्हणून.

     पण सरांनी काहीच केलं नाही आणि खाली बसण्यास सांगितले. आणि म्हंटले यापुढे अस काही चालणार नाही मला. चौघेही हो म्हंटले आणि खाली बसले.

       कोणी फोटो काढून दाखवला असेल सरांना . याचा शोध लावला पाहिजे. संकेत आकाशला आणि सुमितला म्हंटला.

अरे हा फोटो काल लखनने काढला होता. मी पण पाहिला होता त्याला.पण मला माहित नव्हतं की तो तुमचा फोटो काढतोय ते. शशांक उद्गारला.

थांब. बघतोच आता त्याला. सुमित. शशांक आणि संकेतला म्हटला.

हा सुम्या आज ट्युशन सुटल्यावर देऊ त्याला चांगलेच फटके. संकेत म्हंटला

ट्युशन सुटली. आकाश संकेत आणि सुमित ने लखन ला अडवले आणि चांगलीच अद्दल घडवली.

त्याच दुसऱ्या दिवशी स्नेह समेलनासाठी कोण कोण भाग घेणार ठरावाचे होते. तेवढ्यात वैष्णवीच्या मैत्रिणी उठल्या आणि सरांना म्हंटला. की , सर आम्ही ९वीच्या मुली डांस करणार आहोत. हे ऐकून सुमित संकेतला म्हंटला की, संकेत आपण सुद्धा करूयात की .

कारण वैष्णवी ने सुद्धा भाग घेतला होता. आणि एकाच ठिकाणी सराव करायचा होता.

ज्यांनी भाग घेतला आहे त्या मुलामुलींनी व्यासपीठाच्या डाव्या बाजूला जाऊन सराव करा. तेवढ्यात सुमितचे मित्र आणि वैष्णवीच्या मैत्रिणी उठल्या आणि तिकडे जाऊ लागले.

वैष्णवीच्या मंत्रिणींकडे डांस सरावासाठी मोबाइल नव्हता. कारण गाणी तर त्यातूनच वाजणार होती सरावासाठी. म्हणून वैष्णवीच्या एका मैत्रीनेने सरांना सांगितले की, सर आमच्याकडे सरावासाठी मोबाईल नाहीये. तर तुम्ही सुमितला सांगता का द्यायला.

होय ठीक आहे मी सांगतो त्याला. सर वृत्तिका ला म्हंटले ( वैष्णवीची मैत्रीण)

अरे, सुमित जर इकडे ये. सरांनी हाक दिली.

होय. आलोच सर . सुमित उद्गारला.

अरे , तुझा मोबाईल जर नववीच्या मुलींकडे दे. त्यांच्याकडे सरावासाठी गाणी नाहीत आणि गाणी वाजवायला मोबाईल नाही. सर म्हंटले.

होय सर. देतो मी जाऊन त्यांना मोबाईल. सुमित म्हंटला.

सुमित ने जाऊन वृत्तिका कडे मोबाईल दिला .

धन्यवाद सुमित. वृत्तिका, सुमितला म्हंटली.

होय होय ठीक आहे . सुमित लाजत म्हंटला.

तो मोबाईल वृत्तिका कडून घेऊन वैष्णविणे स्वतःकडे ठेवला. आणि त्यातके एक गाणे निवडून चालु केले.आणि सुमीतच्या मोबाईलची गॅलरी उघडून त्याचे फोटो पाहू लागली. तिला ठाऊक होते, सुमितने दिक्षाच्या मोबाईल मधून तिचे फोटो घेतले होते ते. ती पाहू लागली . पण तिने ते फोटो डिलिट नाही केले.

संकेत ने वैष्णवीच्या हातात सुमीतचा मोबाइल पाहिला. आणि सुमितला येऊन सांगितले. सुमीतच्या चेहऱ्यावर घाम फुटू लागला. भीतीने त्याला घेरलं होत. हृदयाची धडधड जोरात चालू होती. कारण सुमितने तिचे फोटो लपवून नव्हते ठेवले. आणि तिला न विचारता तिचे फोटो सुद्धा त्याने लपुन काढले होते. त्याला वाटत होते की ती चिडेल किंवा सरांना जाऊन सांगेल. याच भीतीने त्याचे काळीज सुंन पडले होते.

तो गेला वैष्णवीकडे आणि मोबाईल हिसकावून घेतला. आणि लगेच तिचे फोटो त्याने लपवून ठेवले.

कारे! सुमित का मोबाईल हिसकावून घेतलास. वृत्तिका आणि सानिका सुमितला म्हंटली.

नाही असेच घेतला होता. जरा काम होत म्हणून. सुमित त्यांना समजावू लागला.

बर ठीक आहे. आता देतोयस ना मोबाईल आम्हाला सराव करायचा आहे . वृत्तिका म्हंटली .

होय .हा घ्या. सुमित म्हंटला.

असेच तीन दिवस निघून गेले.

सराव चालू होता. सुमितचा मोबाईल वैष्णवीकडेच असायचा. सुमित आणि त्याच्या मित्रांच्या एक स्टंट डांस निवडला होता आणि ते त्या प्रकारे स्टंट करत होते. पण सुमितला नाचत येत नव्हते. म्हणून तो स्टंट शिकत होता.वैष्णवीच्या मैत्रिणी ते पाहत होत्या.

हा बघ . जमीन चाटत आहे का स्टंट करत आहे. सानिका सुमित बद्दल वैष्णवी आणि त्यांच्या मंत्रिणींना बोलु लागली.

तुला काय करायचे आहे ग सानिका. तू तुझं बघ ना तुज्या डांस कडे लक्ष दे. वैष्णवी रागाने सानिकाला बोलू लागली.

तुला काय एवढा राग येतोय सुमितला बोललं तर. वृत्तिका वैष्णवीला हसत म्हनाली.

माहीत नाही .पण तुम्ही त्याला काहीच नाही बोलायचे. बाकी कोणाला काय बोलायचे आहे तुम्हाला बोला पण सुमितला नाही बोलाचे काही. वैष्णवी सर्व मुलींना म्हंटली.

हे संकेत ने ऐकलं.आणि सुमितला जाऊन सांगितले. सुमित खूप खुश झाला आणि त्याला कळले की, वैष्णवी सुद्धा त्याच्यावर प्रेम करते ते. पण त्याला तिच्यासोबत बोलायांची हिम्मतच होत नव्हती.

त्याच काही दिवसांत सुमीतचा वाढदिवस होता. रोज ट्युशन मध्ये सरावाच्या वेळेस सुमीतचा मोबाइल वैष्णवीकडेच असायचा.

एकेदिवशी सायंकाळी सरावाच्याया वेळेस सुमीतचा मोबाईल वर काही संदेश आले होते . त्याच्या वाढदिवसाचे हे वैष्णवी ने पाहिले. आणि तिला कळले की सुमीतचा आज वाढदिवस आहे. पण तिच्यासुद्धा हिम्मत नव्हती. सुमितला वाढदिवसाच्या शुभेच्छा देण्याची. त्याचा वाढदिवस आहे हे फक्त त्याच्या मित्रांना आणि आता वैष्णवीला माहीत होतं. आणि दुसऱ्या दिवशी नाताळ होता. शाळेला सुट्टी होती पण ट्युशनला बोलावलं होतं.

ट्युशनला गेल्यावर सुमित दरवेळेस सारखा वैष्णवी कडे पाहू लागला. पण वैष्णवी त्याकडे आज पाहत नव्हती. त्याचे मन तुटले. आणि तो संकेतला म्हणू लागले यार संक्या आजचा दिवस असच वाया जाणार वाटत .

नाहिरे नाय जाणार वाया. बघ काहीतरी नक्कीच होईल. संकेत म्हंटला.

अरे सुमित आज ट्युशन सुटल्यावर मला भेट जरा काम आहे तुज्याकडे. दिक्षा सुमितला म्हंटली.

होय. होकारार्थी मान हलवत सुमिटने इशारा दिला.

सुमित आता याच विचारात होता की, आता दिक्षाला काय काम आहे माज्याकडे ह्याच विचारांचं सत्र सुमीतच्या मनात घर करून बसलं होत.

ट्युशन सुटली आणि आकाश सुमितला म्हणू लागला . अरे येतोयस ना दिक्षा ने तुला बोलावल आहे . जरा काम आहे तीच तुज्याकडे.

होय चल जाऊन येऊ. बघू काय काम आहे ते. सुमित उत्तरला.

दोघेही दिक्षा कडे गेले.ती एक गल्लीत त्यांची वाट पाहत उभी होती. तेवढ्यात ते पोहचले. सुमित म्हणू लागला काय काम आहे ते सांग लवकर मला उशीर होत आहे. शशांक कुणाल सोबत थांबलाय तिकडे माजी वाट पाहत.

अरे होय जर दम काढ. अरे वैष्णवी ने तुज्यासाठी एक भेटवस्तू दिली आहे. दिक्षा सुमीत ला म्हणू लागली.

काय मस्करी करतेस यार तू. तिने आज माज्याकडे ढुंकूनही पाहिले नाही . सुमित दिक्षाला चिंताजनक बोलू लागला.

अरे, खरच तिने तुज्यासाठी एक भेटवस्तू दिली आहे , माज्याकडे. पण तिला हिम्मत होत नव्हती म्हणून ती मला म्हंटली ताई तू दे सुमित कडे. दिक्षा सुमितला म्हंटली.

बर बघू काय आहे ते. दिक्षा ने सुमित कडे ती भेटवस्तू दिली. हृद्यासारख्या प्रकारचे एक किचन होते . ते पाहून सुमीतचा आनंद गगनात मावला.आणि दिक्षा म्हणू लागली की, अरे तिची तुला खूप भेटायची इच्छा आहे. पण ती सुद्धा अस भेटण्यास घाबरते.

त्यादिवशी सुमित तिच्या घराबाहेर फेऱ्या मारू लागला.त्यासोबत आकाश आणि संकेत होते. पण वैष्णवी काही भेटली नाही. वर्ष संपत आला होता. पण येणाऱ्या नवीन वर्षापर्यंत सुमितला वैष्णवी त्याच्या आयुष्यात पाहिजे होती.

     एकेदिवशी,  २९ डिसेंबर ला सुमितचा चुलत भाऊ गावाकडून आला होता. दोघांचे नाते फक्त भाऊच नाही तर मित्राचेच होते. सुमितने त्याला घडलेली सर्वी हकीकत सांगितली. सुमितचा भाऊ म्हणाला, अरे !मग तू प्रयत्न का नाही केलास. मुर्खा. वेडा आहेस का ? एकदा बोलायच तरी तिच्यासोबत. आता काळजी करू नकोस मी आलो आहे ना. उद्याच सकाळी आपण तिच्या शाळेत जाऊन तिला विचारू. सुमित म्हणाला, अरे ! दादा नको मला भीती वाटते. सुमितचा भाऊ म्हणाला, 'आता काहीही नाही हा.' उद्या बोलायचं म्हणजे बोलायचंच. सुमित म्हणाला बर ठीक आहे बोलूयात.

     दुसऱ्या दिवशी सकाळी सुमित व त्याचा भाऊ लवकर उठले. अन आवरून तिच्या घराच्या दिशेने निघाले. सुमितने त्याच्या भावाला विचारले, अरे ! दादा तिला कस विचारायच? मला तर काही समजत नाहीये! मला भीती वाटत आहे. त्याचा भाऊ म्हणाला, अरे सुमित घाबरू नकोस ती तुज्याकडे बघते ना? मग नक्कीच ती तुला होकार देईन. सुमितला ही जरा धीर भेटला. 

      दोघेही तिच्या गल्लीच्या बाहेर उभे होते. तेवढ्यात ती शाळेत जाण्यासाठी निघाली. अन त्या दिवशी ती एकटीच होती. सुमित म्हणाला, दादा आली बघ ती. तेवढ्यात त्याचा भाऊ म्हणाला, हीच आहे का माजी वहिनी. होय. दादा हीच आहे तुजी वहिनी. ' सुमित लाजून म्हणाला'. वैष्णवीने सुमीतकडे बघितले अन विचार केला, हा अचानक आज सकाळी कसा आला आणि त्याच्यासोबत हा कोण...?  वैष्णवी शाळेच्या दिशेनं निघाली आणि हे दोघेही तिच्या मागे मागे जाऊ लागले. अरे!सुमित विचार तिला हीच वेळ आहे आणि कोणी सोबत सुद्धा नाहीये तिच्या. सुमितचा भाऊ घाईघाईत बोलू लागला. अरे ! दादा भीती वाटत आहे मला आता नको. "सुमित म्हणाला".

    वैष्णवीला अंदाज आलाच होता. आज सुमित विचारेन म्हणून अन ती पण हळूहळू चालत होती. सुमितने अस काही विचारलेच नाही. वैष्णवी शाळेत गेली. पण हे दोघेही शाळेच्या बाहेरच उभे राहिले. शाळेची मधली सुट्टी झाली अन वैष्णवी बाहेर आली अन तिने सुमितला पाहिले. अरे! हा अजून इथेच आहे.' वैष्णवी गुणगुनू लागली'.

      वैष्णवी तिच्या मैत्रिणींसोबत शाळेच्या बाहेर आली. सुमितचा भाऊ सुमितला म्हणाला, आता तू आवाज देतोस तिला...? की, मी आवाज देऊ सांग लवकर. सुमितच्या भावाने तिला आवाज देण्याचा प्रयत्न केला. तेवढ्यात सुमितनेच आवाज दिला. अगं ! वैष्णवी ऐक ना. वैष्णवीने मागे वळून पाहिले. तेवढ्यात सुमितच्या भावाने आवाज दिला. अगं वैष्णवी, सुमितला तुज्याशी काही बोलायचं आहे. वैष्णवी अन तिच्या मैत्रिणी 'सुमित' जवळ आल्या. सुमीतच्यात अचानक कुठून हिम्मत आली हे तर 'देवच जाणे'. ती जवळ आली. सुमितचा भाऊ म्हणाला, तुम्ही दोघे बोला मी आहे बाजूला आणि तो तेथून निघून गेला.

 वैष्णवीच्या मैत्रिणींनी विचारले, काय काम आहे तुज वैष्णवीकडे.  

"सुमित म्हणाला, माज काम तिच्याकडे आहे. तुमच्याकडे नाही". 

तुम्ही जरा जाता का मला तिच्याशी एकांतात बोलायचे आहे. वैष्णवीच्या मैत्रिणींनी वैष्णविला विचारले. जाऊ का आम्ही..? का थांबू इथे..? वैष्णवी म्हणाली तुम्ही जावा मी येते नंतर. तिच्या मैत्रिणी तेथून निघून गेल्या. सुमित वैष्णवीच्या डोळ्यात पाहू लागला.

" तेवढ्यात वैष्णवीने दबक्या आवाजात विचारले, काय काम आहे...?".

" मी तुज्याकडे पाहतो,तू पण माज्याकडे पाहतेस", मला खूप आवडतेस तू. 'सुमित घाबरत म्हणाला'.

अन मला तुला गमवायच नाहीये. 'वैष्णवी लाजली'. अन म्हणाली मी तुला ह्याच उत्तर संध्याकाळी ट्युशन सुटल्यानंतर देईन. होय. पण नक्की देशील ना? मला नाही रहावत तुज्याशीवाय. सुमितने एका आशेनं विचारले. होय मी नक्की सांगेन तुला संध्याकाळी. वैष्णवी म्हणाली. आता तू जा, तुला शाळेत जायचं असेल असे सांगून वैष्णवी वर्गात निघून गेली. सुमितला त्याच्या भावाने विचारले, कायरे! काय म्हणाली ती?. सुमित म्हणाला, सांगितलं मी तिला. ती म्हणाली ट्युशन सुटल्यानंतर सांगेन. 

'बर झाल तू तुज्या मनातला तिला सर्व सांगितलं नाहीतर कोणी दुसरा घेऊन गेला असता तिला'. "सुमितचा भाऊ त्याची खिल्ली उडवत म्हणाला".

'गपरे! दादा काहीही काय..? चल आता आपण घरी जाऊयात शाळेत पण जायचं आहे'. "सुमित हलक्या स्वरात म्हणाला".  आणि दोघेही घरी गेले.

    मनात एक वेगळाच आनंद सुमितला झाला होता. घरी जाताना ही तो हाच विचार करू लागला की, ती आता काय बोलेल अन काय उत्तर देईल...? सुमित आणि त्याचा भाऊ घरी गेले. घरी जाताच सुमित शाळेत जाण्यासाठी आवराआवर करू लागला. मित्रांना ही खबर कधी सांगतोय ह्याच उत्साहात तो घाईघाईत आवरू लागला.

    शाळेत जाताच त्याचे मित्र खो-खोच्या मैदानात टेनिसच्या चेंडूने खांब उडवाउडव खेळत होते. सुमित धावत आला आणि म्हणाला, 'भावांनो आज मी तिला विचारलेच'. संकेत म्हणाला, अरे पण काय विचारले. सुमित ने जाहलेली हकीकत सांगितली. संकेत आणि शशांक म्हणू लागले भावा आम्ही बोललो होतो ना तुला. तू घाबरू नकोस अन तिला विचार म्हणून. बघ ती तुला नक्कीच होकार देईल. 

होय भावा. आता फक्त तिच्या होकाराची वाट पाहतोय. त्यादिवशी सुमित संध्याकाळ होण्याची वाट पाहू लागला. 

     शाळा सुटली अन सुमित म्हणाला, अरे! संकेत चल लवकर. आज लवकर जाऊयात ट्युशन मध्ये. होय भावा चल जाऊयात मी लवकर आवरतो तू ये घरी माज्या.'संकेत उत्कंठाणे म्हणाला. 

    सुमित ने लवकर आवरले अन संकेत ला घेण्यास त्याच्या घरी गेला. दोघेही ट्युशन मध्ये गेले आणि आपल्या जाग्यावर जाऊन बसले. सुमितच्या हृदयात उत्सुकता वाढू लागली होती. तो वैष्णवीकडे एकटक लावून बघू लागला. वैष्णवीही सुमीतकडे पाहू लागली. अखेर तो क्षण आला. आज नियतीने ही, सुमितच्या बाजूने घट्ट पकड बसवली होती. नववीची ट्युशन सुटण्याची वेळ झाली होती. सरांनी नववीच्या विदयार्थ्यांना घरी सोडले. वैष्णवी जात असताना सुमितने थांबण्याचा तिला इशारा दिला. पण ती निघून गेली . यार आता कस तीच उत्तर ऐकणार मी. ती थांबेन का...? सुमित मनात विचार करू लागला.

    सुमितचा जीव मात्र कासावीस झाला होता. नववीच्या विदयार्थ्यांना घरी सोडल्यानंतर सर म्हणाले, आज मला जरा काम आहे मला बाहेर जायचं आहे म्हणून आज तुम्हा दहावीच्या विदयार्थ्यांना लवकर सोडतोय. 

'सुमितलाही भासू लागके की, आज दैव आपल्या बाजूने भक्कम पणे उभे आहे'.

नवविची ट्युशन सोडून पाच मिनिटांनी दहावीच्या विद्यार्थ्यांना सरांनी घरी जाण्यास सांगितले. सर जा म्हणताच, सुमित उठला आणि घाईघाईत बाहेर गेला. त्यामागे संकेत पण धावत होता. सुमितने त्याची अटलास सायकल काढली. 

'अन संकेतला म्हंटला, भावा बस मागे लवकर आपल्याला घाई करावी लागेल'.  

'संकेत मागे बसला अन म्हणाला भावा ती अजून घरी नसेल गेली दत्त मंदिराजवळून चल म्हणजे तिच्याआधी आपण त्या जागेवर पोहचू'. "सुमितने होय म्हणून इशारा दिला". 

     सुमित आणि संकेत एका गल्लीत थांबले होते. ही खबर त्यांच्या बाकी मित्रांना समजली होती. वैष्णवी हो बोलेल की नाही याची उत्सुकता त्यांना होती. हेच पाहण्यासाठी तेही तिथे आले. सुमितला त्याचे बाकी मित्र म्हणाले, आम्हाला पण ऐकायचं आहे तीच उत्तर.. आणि कोणी मध्ये आलंच तुमच्या तर आम्ही आहोतच. त्यावर सुमित म्हणाला, होय बर ठीक आहे पण तुम्ही सर्वे तिच्यासमोर येऊ नका लपा कुठेतरी.

 'तेवढ्यात संकेतनी सुमितला आवाज दिला'. "भावा वहिनी आली रे". 

'तुम्ही सर्वेजन कुठेतरी लपा नाहीतर ती नाराज होईल'. सुमित म्हंटला.

   सर्वेजन लपण्यासाठी जागा शोधत होते पण गल्ली छोटी असल्याने तिथे लपून जरा मुश्किलच होत. पण लखन ने एक शक्कल लढवली अन मित्रांना म्हणाला, अरे !ऐका रे, इथे ड्रम आहेत ते पलटी करा पाण्याच पातेलं सुद्धा आणि लपा त्यात. असा हा फाजील पणा यांनी केला. सर्वांनी ते ड्रम पलटी केले आणि त्यात २-२ जण लपलीत. तर काही पातेलं डोक्यावर घेऊन तर काही जिन्यात लपलीत. सुमित गल्लीच्या बाहेर गेला अन वैष्णवीची वाट पाहू लागला. तेवढ्यात वैष्णवी आली तिने सुमितला पाहून नजर खाली केली. वैष्णवी जरा घाबरलीच होती. कारण, तिचे घर जवळ होते तिथून आणि त्या गल्लीतील लोक तिचे ओळखीचे होते म्हणून, तिने न थांबता सुमितला वळसा मारून ती जरा पुढे गेली. 

"अग! वैष्णवी थांबना".   

उत्तर सांगणार होतीस ना..? 'सुमितने तिला हाक मारली'. 

दैव हे सुमितच्या बाजूने होते. अन ही दैवी कृपाच होय. एक अनोळखी मुलगी मागच्या बाजूने येत होती . सुमितने वैष्णविला हाक दिल्याचं तिने ऐकलं. अन ऐकताच वैष्णविला म्हणाली. 'अग! तुला तो बोलावतोय'. वैष्णवीने होय म्हणून इशारा केला. अन ती अनोळखी मुलगी तेथून निघून गेली. 

    त्याच गल्लीत मागच्या बाजूला त्याचे मित्र लपून बसले होते आणि तिथेच वैष्णवीची मोठी बहीण दीक्षा आणि आकाश बोलत थांबले होते. त्यांचं बोलणं ऐकून ड्रम मध्ये लपून बसलेली मंडळी त्यांचं सर्व बोलणं ऐकून हळूच हसू लागली होती. 

   वैष्णवी सुमितच्या जवळ आली. सुमित म्हणाला काय झालं का निघून चालली होतीस..? 

'अरे! सुमित मला भीती वाटतेय'. कारण माज घर इथेच पुढे आहे. "वैष्णवी घाबरत म्हणाली". 

'अगं! मला तू खुप आवडतेस'. मी जाम प्रेम करतो तुज्यावर "मी नाही जगू शकत तुज्याशीवाय" अन हे तुला पण माहीत आहे वैष्णवी. मला उत्तर सांग तुज काय आहे ते. "सुमित एका श्वासात बोलला".

'वैष्णवी ने खाली नजर केली अन लाजत म्हणाली .होय. 

'काय होय..? मला उत्तर सांगना वैष्णवी'. होय. हे काय उत्तर आहे का..? सुमितने लगेच प्रतिउत्तर केले.

' अरे सुमित होय. म्हणजे माजा होकार आहे तुला'. पण मला कधी सोडणार नाहीस ना. "वैष्णवी लाजत म्हणाली".

त्यावर सुमित म्हणाला कित्येक वर्षे मी एकटा असल्याचं भासत होत मला पण आज नाही. मी तुला कधीच सोडणार नाही. मी खूप प्रेम करेन तुज्यावर. हे ऐकताच सुमितच्या मित्रांनी ताकदीने ड्रम उचलून फेकले तर काहींनी ज्या पातेल्यात लपली होती ती जोरात आदळली. जोरात म्हणू लागलीत भावाला वहिनी पटली रे नुसता हल्लाबोल झाला. त्याच गल्लीत आकाश अन दीक्षा बोलत थांबली होती त्यांनी मात्र तिथून पळ काढली त्यांना वाटलं की कोणी आपल्याला ओरडत आहे. एवढ्यात सुमित म्हणाला तू जा घरी ही पोर ओरडायला लागली आहेत.

"अरे! पण ही इथे काय करत आहेत". वैष्णवी सुमितला विचारू लागली.

'अग! तू होकार देतेस की नाही हेच ऐकायला आली होतील'. सुमित म्हणाला.

अरे! पण तू यांना का इथे बोलावलं. बघ किती गोंधळ करत आहेत. वैष्णवी घाबरत म्हणाली.

होय. मी बघतो त्यांच्याकडे तू घरी जा. गल्लीतील लोक घरातून बाहेर येतील त्याआधी इथून निघावं लागले. चल बाय. "आय लव्ह यू". सुमित प्रेमाने म्हणाला.

होय निघते मी. पण तू यांना घेऊन जा. नाहीतर गोंधळ घालतील. वैष्णवी हसत म्हणाली.

"आय लव्ह यू .२". सावकाश जा घरी. वैष्णवी लाजत म्हणाली.

     वैष्णवी घरी जाताच, सुमितने सर्वांना शांत राहायला सांगितले. त्या गल्लीतील लोकही बाहेर आलीत आणि म्हणालीत, ये.... कोण आहे रे. "बेशिस्त पणाचा कळस नुसता". आपापल्या घरी जाऊन दंगा करा इथे आमच्या दारात काय जेवण वाढलाय का....? हे ऐकताच तेथून सर्वेजन पळून गेलीत. पुढे जाऊन नाक्यावर सर्वेजन भेटलीत अन सुमितचे मित्र म्हणू लागले, भावा शेवटी वैष्णवी तुजीच झाली. आता कर लग्न लवकर. ह्यावर शशांक म्हंटला तुम्ही काय वेडे झालात का..? आधी त्यांचं वय तर होउदे लग्नाचं. सुमित मात्र लाजत होता अन मनातच हसत होता. 'अरे काय लाजतोय नव्या नवरी सारखा'. संकेत हसत म्हणाला.

    अरे तस नाही, मला खूप अस वेगळं वाटतय रे. म्हणजेच सर्व काही बदललं आहे. मी जणू काही स्वर्गात आहे असं मला भासत आहे.सुमित गडबडत म्हणाला.

 'भावा तू पार गेलास लका'. काही खर नाही आता तुज मग आता पार्टी कधी देतोयस. शशांक म्हणाला.

'देऊ नक्कीच'. सुमित छाती फुगवून म्हणाला. 

    चला आता घरी निघुयात खूप उशीर झाला आहे. भूक सुद्धा लागली आहे. उद्या लवकर उठून अभ्यास पण करायचा आहे. लखन घाईघाईत बोलू लागला.

    प्रेमरंगाचा रंग आता जणू सुमितच्या मनात खोलवर बिंबला होता. प्रेमाचा हा सर्वात महत्वाचा रंग त्याच्या आयुष्यात आला होता. पण अजूनही काही रंग यायचे होते, प्रेमरंग तेव्हाच संपूर्ण होतो जेव्हा त्यात आपुलकीचे रंग भरले जातात. सुमित त्याच विचारांत रमला होता की आता पुढे काय होईल.