शाहिदाच्या पत्नीच मनोगत

घट्ट होता हात हाती

सप्तपदी चालताना

अभिमानाने भरला ऊर 

फौजीशी लग्न करताना

 दूर सीमेवर होता तैनात 

 देशसेवेची घेऊन आण 

 युद्धात आला कामी नाथ

 देशासाठी सोडले प्राण

आठवांच्या प्रचंड लाटा

उसळती माझ्या अंतर्मनात 

मी अभागन नाहत राही 

विरहाच्या अग्नि वर्षावात

 कुटुंबाच्या जबाबदारीचा

 एकटीने कसा गाडा ओढू 

 मुलांच्या भविष्याची चिंता

 करणे सांगा कशी मी सोडू 

शहिदाची मी पत्नी जरी

मन माझे ही समजून घ्यावे 

देशसेवेसाठी मला सरकारी  

नोकरीत एखाद्या रुजू करावे 

 

सैनिक माझा गौरवाने 

तिरंग्याच्या कुशीत नीजला

जपेन मीही निष्ठेने राजसा 

सैनिकाचा वारसा आपला