पावसाचा दंश

आता रोज बघतो मी पाऊस 

फ्लॅटच्या मोकळ्या गॅलरीतून

तेव्हा आठवणींचे मोहळ

मनाला करतात नव्याने दंश 

असाच धुवांधार पाऊस लहानपणी सुद्धा पडायचा

दारातून हात बाहेर काढून आम्ही भावंडे

झेलायचो त्याला हातावर नंबरशीर

त्याच्या उडालेल्या कारंजाने

आमचा कळकट चेहरा साबण

लावल्या सारखा स्वच्छ निघायचा 

अशी लुटायचो आम्ही पावसाची मजा

चार भिंतींच्या कोनाड्यातून

जेव्हा व्हायचा पाऊस तरूण

तेव्हा त्यांच्या राक्षसी ताकदीपुढे

धाब्याची घर जायची त्याला शरण

तेव्हा पाऊस घरभर लंगडी खेळायचा

घरातील सगळी लहान मोठी पितळी भाडे

त्याच्या प्रत्येक धारेखाली आम्ही ठेवायचो

आपल्या गर्भात घ्यायची सामावून ती

पावसाला कडेलोट होई पर्यंत

आणि शेवटी घरात व्हायचं चिखलाच खळ 

गरीबी मळण्यासाठी

एक कोपरा कोरडा राहून द्यायचा आम्हाला

रात्रभर आसरा दयावान होऊन

आईच्या मांडीवर डोकं टेकवून झोपून जायचो आम्ही 

आई भिंतीला टेकवून काढायची रात्र तसा 

बाप बिडी पिण्यासाठी उगाळायचा काडी

व त्याच उजेडात आढ्याकडे बघत ठेवायचा जागता पहारा 

घरावरच्या पटाईवर आणि धाब्यावरील पेंढावर

कदाचित होऊ नये त्यांनीही पावसाचं गुलाम किंवा

नाईलाजाने शस्त्र टाकून मिळून जाऊ नये

शत्रूच्या गोटात माणसाचा चिखल करण्यासाठी

रात्रभर लावायचा समाधी पाऊस

तेव्हा भूकेच्या डोहाळ्याने आवडणारा पाऊस

नावडता व्हायचा कधी कधी पावसाचा हातावर

पडलेला थेंब गोल गरगरीत भाकरी सारखा दिसायचा

सकाळी आई चिखलाला तुडवत घ्यायची शपथ

पुढच्या वर्षी घरावर नवा पेंढ टाकायची नाहीतर पत्रे टाकायची

पण दिवसपाळी रात्रपाळी करूनही

गरीबीच्या धुरात तिचं स्वप्न जायचं कायमच हरवून

कधी डोळ्याला लागायचं कडू आणि आसवांचा

अडवलेला फुटायचा बांध पदराला ओले ठेवणारा

काल बायकोने घरातील जुनी पितळेची मोड

विकतांना आईने काढून ठेवली

जुनी पितळाची भांडी बायकोने तणतण करतांना सुद्धा

कारण तिच्या संसारावरचा पाऊस तिच्यासारखीच

शेवट पर्यंत झेलणारी जुनी जाणती पितळेची खोड आठवणीने जपण्यासाठी