पारंबी

वेणीत तुझ्या त्या काळ्या

विणल्या असंख्य रात्री

सोड मोकळ्या गाठी

पसरू दे पारंब्यांचे दोर

एक एक गाठ

जशी जाईल सुटत

तशी एक एक पारंबी

राहील झुलत...

मग काय ?

झुलू दे

फुलू दे

वाऱ्या सोबत उडू दे

अंधारात सावल्यांना पहाटभर खेळू दे.

त्या कुणाला दिसणार नाहीत

कुणाला भुलणार नाहीत

तु ही तशीच रहा..