മധുരം മരണം

 മാനം തെളിഞ്ഞിട്ടുമെന്തെ

മാറുന്നില്ലീ മനസ്സിന്റെ ഇരുൾ മൂടൽ..

പൊയ്പ്പോയ കാലത്തിൻ മധുരമാമോർമ്മകളൊരു

ശരം പോലെയെൻ ഹൃദയത്തിൽ പതിക്കുമ്പോൾ..

വേദനകൾ നുകരുവാൻ മാത്രമോ ജീവിതം

വസന്തമെന്നതെന്നിലേക്കിനിയും വിദൂരമോ?

ചിരിക്കാൻ മറന്നുപോയി മനസ്സോ തളർന്നുപോയി

കണ്ണുനീരൊക്കെയും വറ്റിവരണ്ടുപോയി

ജീവിക്കുവാനായി ഹൃദയം തുടിക്കുമ്പോൾ..

മനസ്സോകൊതിക്കുന്നു മരണത്തിൻ സാമീപ്യം.

ജീവിതം നാൾതോറും കയ്പ്പേകീടുമെങ്കിലോ

മരണമല്ലയോ മർത്യനു മധുരം..

മരണം നുണഞ്ഞു നാം മണ്ണോടു ചേരവേ

നമുക്കു കൂട്ടിനായി നാം ചെയ്ത നന്മകൾ

എന്നെന്നും ഓർമ്മകൾ...