લાગણીનો સ્ટેથોસ્કોપ

 અદિરા અને મોહકની આજે એકબીજા સાથેની પહેલી મુલાકાત હતી. ફોન પર ઈન્સ્ટાગ્રામ પરની ત્રણ વર્ષની મૈત્રી આજે સંબંધમાં પરિણમવા જઈ રહી હતી. મળ્યા વગરની લાગણીઓ કેમ સમજવી ? એ વિમાસણમાં તેઓ મળ્યા તો ખરા. પણ, એકબીજાને પરખવા કઈ રીતે ? એ વિચારમાં તે મૌન રહ્યાં પણ મોહકના મીઠા હાસ્યથી એ ચૂપકીદી તૂટી ગઈ.

       એ મળ્યા ત્યારે મોહક પાસે એક નાનકડી બૅગ હતી. થોડા ઔપચારિક સંવાદો પછી મોહકે એ બૅગ અદિરાના હાથમાં મૂકી દીધી. એક આશ્ચર્યના ભાવ સાથે અદિરાએ બૅગ ખોલીને જોયું તો તેમાં એક કાવ્ય સંગ્રહ હતો જેનું નામ હતું "અદ્રશ્ય પ્રણય". એ પાના ઉથલાવી જોવા લાગી તો એમાં એ બંનેના અત્યાર સુધીના સંવાદો કાવ્ય સ્વરૂપે લખાયેલ હતા. અને એ પણ, લાગણીના સાચા સચોટ ભાવ સાથે.. આદિરાની આંખોમાં પ્રણયના પમરાટ સાથે ચમકતાં ઝાકળબિંદુ હતાં ને મોહકના હૃદયમાં એ સંતુષ્ટિ હતી કે તે અદિરા માટે લાગણીનો સ્ટેથોસ્કોપ બની શક્યો. અદિરાને પણ કોઈ સાચા હૃદયનાં ધબકારને પરખનાર મળી ગયાનો સંતોષ અવર્ણનીય હતો.