હૂંફ

હું છું ને એટલે ભરોસો,
ને આપણે છીએ ને એટલે હિમ્મત.
બસ સંબંધોમાં આટલી જ હુંફની જરૂર છે,
બાકી બધું તો ઈશ્વરની યોજનાઓથી જ ચાલતું હોય છે.

જ્યાં શબ્દો ખૂટી જાય, ત્યાં હાજરી બોલે,
જ્યાં હાથ છૂટી જાય, ત્યાં વિશ્વાસ ડોલે નહીં.
સુખ–દુખના પડઘા સાથે ચાલે તો સમજાય,
કે સંબંધ માત્ર જોડાણ નથી — એ સહવાસ છે.

ક્યારેક મૌન પણ આશીર્વાદ બની રહે,
ક્યારેક એક નજર આખું દુઃખ ઉતારી લે.
સમય બદલાય, પરિસ્થિતિઓ ફરવે વળાંકો,
પણ સાચી હુંફ રહે તો રસ્તો પોતે જ મળે.

બાકી તો જીવન એક વહેતી નદી છે,
અપણે માત્ર હાથમાં હાથ રાખી ચાલવાનું,
વિશ્વાસના દીવા સાથે આગળ વધવાનું —
કારણ કે અંતે, યોજનાઓ એની જ છે,
અને સહારો… આપણો એકબીજાનો.
તો કોણ કોને અને ક્યાંથી છોડે...?