సృష్టి స్వరూపం – ప్రకృతి కౌగిలి

శబ్దం లేని బ్రహ్మాండ కాన్వాస్‌పై
సృష్టికర్త వేసిన వర్ణచిత్రం ఈ ప్రకృతి!

ఆకాశం అంచులు తాకే మేఘాల పయనంలో,
పొద్దుపొడుపు పసిడి వెలుగుల చిరునవ్వులో...
కంటికి కనిపించని ఒక పరమ సత్యం నిండి ఉంది.

చిన్న విత్తనం చీకటి మట్టిలో నలిగిపోతూ,
తన ఉనికిని తానే చెరిపేసుకుంటూ...
లోకానికి మహావృక్షమై నీడనిచ్చే త్యాగం చూడూ!

తన కోసం ఏదీ దాచుకోని ఆ పచ్చని చెట్టు,
మనిషికి నేర్పుతుంది నిస్వార్థమైన జీవన రహస్యం.
రాత్రి నిశ్శబ్దంలో జారే మంచుచుక్క,
ఉదయాన్నే పువ్వు పెదవులపై ముత్యమై మెరిసే వింత!

తన్ను తాను కరిగించుకుంటూ పరమేశ్వరునికి నమస్కరించే పూవులా,
ప్రకృతిలోని ప్రతి అణువూ ప్రేమకి ప్రతిరూపమై నిలుస్తోంది.
ఎండిపోయి కొమ్మను వీడే ఎండుటాకు కూడా
మళ్లీ మట్టిలో కలసి ఆ చెట్టుకే బలమవుతుంది!

తన అంతంలోనూ మరొక కొత్త జీవితానికి ఊపిరి పోసే ఆ ఓర్పు,
మానవ మదిలోని ప్రతీ వేదనకూ ఉపశమన మార్గం.
వీచే గాలి గమనాన్ని ఎవరూ ఆపలేరు,
పారే నది ప్రవాహం ఆగిపోదు...
వాటికి తెలిసిన ఏకైక ధర్మం – "ముందుకు సాగిపోవడమే జీవితం"!

కష్టాల సుడిగుండంలో చిక్కుకున్న మనిషికి
ధైర్యాన్ని ఇచ్చే నిశ్శబ్ద వేదం ఈ ప్రకృతి.
ఈ బ్రహ్మాండపు కౌగిలిలో మనమంతా ఒక చిన్న నీటిబొట్టులమే!

అహంకారాన్ని వీడి ఆ ప్రకృతి ఒడిలో తలవాల్చితే...
ప్రతి కోయిల పాటలోనూ ఒక ఓదార్పు వినబడుతుంది,
ప్రతి గాలుల స్పర్శలోనూ జగన్మాత వాత్సల్యం అనుభవమవుతుంది.
సృష్టిని ఆరాధిద్దాం... ప్రకృతిలో మమేకమై జీవిద్దాం!;;;