💥ଯାତ୍ରାଟା ତ ଖୁବ୍ ଛୋଟ💥

ଏକ ସବୁଜ-ସୁନ୍ଦର ଗାଁରେ ରହୁଥିଲେ ହରିହର ନାମକ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି । ସରଳ, ନିରୀହ ଓ ମିଷ୍ଟଭାଷୀ ମଣିଷଟିଏ। ନିଜର ଅଭାବ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟର ଅସୁବିଧା ଦେଖିଲେ ସାହାଯ୍ୟର ହାତ ବଢ଼ାଇ ଦେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ସବୁବେଳେ ଲାଖି ରହୁଥିଲା ଏକ ନିର୍ମଳ ହସ।
କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ କ'ଣ ଭଲ ଥିଲେ?
ଗାଁର କିଛି ଲୋକ ହରିହରଙ୍କ ସରଳତାକୁ ଦୁର୍ବଳତା ଭାବୁଥିଲେ। କେହି ତାଙ୍କୁ ଠକୁଥିଲେ, କେହି ମିଛ କଥା କହୁଥିଲେ, କେହି ଅଯଥାରେ ଅପମାନ କରୁଥିଲେ। କେହି କେହି ତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇ ନିଜ କାମ ହାସଲ କରୁଥିଲେ।
କିନ୍ତୁ ହରିହର କେବେ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଦେଉନଥିଲେ।
କେହି କଟୁ କଥା କହିଲେ—ସେ ହସି ଦେଉଥିଲେ।
କେହି ଅପମାନ କଲେ—ସେ ଚୁପ୍ ରହୁଥିଲେ।
କେହି ଧୋକା ଦେଲେ—ସେ କହୁଥିଲେ, “ଛାଡ଼, ତାଙ୍କର ବିବେକ ତାଙ୍କୁ ଦିନେ ନା ଦିନେ ଉତ୍ତର ଦେବ।”
ଦିନେ ତାଙ୍କର ଜଣେ ଘନିଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁ ଆଉ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ହରିହରଙ୍କୁ କହିଲେ—
“ହରିହର! ତୁମେ ଏତେ ସରଳ କାହିଁକି? ଲୋକେ ତୁମକୁ ଠକୁଛନ୍ତି, ବିଶ୍ୱାସଘାତ କରୁଛନ୍ତି, ଭୟ ଦେଉଛନ୍ତି, ଅପମାନ କରୁଛନ୍ତି। ତଥାପି ତୁମ ମୁହଁରେ ସେଇ ହସ! ତୁମର କାହିଁକି କିଛି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ନାହିଁ?”
ହରିହର କିଛି ସମୟ ନିରବ ରହିଲେ। ତା'ପରେ ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ ଧୀରେ ହସି କହିଲେ—
“ବନ୍ଧୁ, ଏ ଜୀବନ ଯାତ୍ରା ତ ଖୁବ୍ ଛୋଟ।
କିଛି ଦିନର ଏହି ଆସିବା,
କିଛି ଦିନର ଏହି ରହିବା,
ତା'ପରେ ଦିନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚାଲିଯିବା।
ତେବେ ଏତେ ଛୋଟ ଯାତ୍ରାରେ ରାଗ, ଅଭିମାନ ଓ ପ୍ରତିଶୋଧର ଭାର କାହିଁକି ବୋହିବି?
କେହି ମୋତେ ଠକିଲେ—ସେ ତାଙ୍କର କର୍ମ।
କେହି ମୋତେ ଅପମାନ କଲେ—ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ।
ମୁଁ କିନ୍ତୁ ମୋ ମନର ଶାନ୍ତି କାହିଁକି ହରାଇବି?”
ବନ୍ଧୁ ନିରବ ହୋଇଗଲେ।
ହରିହର ପୁଣି କହିଲେ—
“ଦିନେ ସମୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଇନା ଦେଖାଇବ।
ଆଜି ଯିଏ ଅନ୍ୟକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି,
କାଲି ସେ ନିଜ କର୍ମକୁ ବୁଝିବ।
ସେଦିନ ହୁଏତ ମୋ କଥା ମନେ ପଡ଼ିବ।
କିନ୍ତୁ ସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ମୋର ଛୋଟ ଯାତ୍ରାଟିକୁ
ହସିହସି, ଶାନ୍ତିରେ ଓ ଭଲପାଇବାରେ କାଟିବାକୁ ଚାହେଁ।”
   ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଗଲା। ସେଦିନ ସେ ବୁଝିଲେ—ଚୁପ୍ ରହିବା ସବୁବେଳେ ଦୁର୍ବଳତା ନୁହେଁ; କେବେ କେବେ ଏହା ନିଜ ମନର ଶାନ୍ତିକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି।
ହରିହର ତାଙ୍କ ବାଟରେ ଚାଲିଗଲେ—ମୁହଁରେ ସେଇ ଚିରପରିଚିତ ହସ।
ଜୀବନର ଯାତ୍ରା ଛୋଟ,
ପଥରେ ଅନେକ ଲୋକ ମିଳନ୍ତି;
କେହି ଫୁଲ ଦିଅନ୍ତି, କେହି କଣ୍ଟା।
କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ଆମ ସାଥୀ ହୁଏ
କେବଳ ଆମ କର୍ମ ଓ ଆମ ମନର ଶାନ୍ତି।

𝓖𝓸𝓫𝓲𝓷𝓭𝓪 𝓒𝓱. 𝓢𝓮𝓽𝓱𝓲
𝓒𝓮𝓵𝓵 𝓷𝓸. 9438907898