🚉 ଆମ ଶୈଶବର ରେଳଗାଡ଼ି 🚉

ଆମ ଶୈଶବର ଅଜବ ରେଳଗାଡ଼ି !

ଏକ ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି, ଯେଉଁଠି ନଥିଲା ଇନ୍ଧନ, ନଥିଲା ପେଡାଲ୍—ଥିଲା କେବଳ ଆନନ୍ଦ ଓ ବନ୍ଧୁତ୍ୱର ଅସରନ୍ତି ଭଣ୍ଡାର।
ଆଜିକାଲି ପିଲାମାନଙ୍କ ହାତରେ ମୋବାଇଲ୍, ଟିଭି ଓ ବିଭିନ୍ନ ଖେଳନା ଦେଖିଲେ ମନଟା ଆପେ ଆପେ ଅତୀତକୁ ଫେରିଯାଏ। ମନେ ପଡ଼ିଯାଏ ଆମ ପିଲାଦିନର ସେହି ଅଭୁଲା ଦିନଗୁଡ଼ିକ, ଯେଉଁଠି ଅଳ୍ପରେ ବେଶି ଖୁସି ମିଳୁଥିଲା, ଛୋଟ ଛୋଟ ଜିନିଷରେ ଆମେ ବଡ଼ ବଡ଼ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିଲୁ।
ଆମ ଶୈଶବର ରେଳଗାଡ଼ିଟି ଥିଲା ସେମିତି ଏକ ଅଜବ ଗାଡ଼ି!
ସେ ଗାଡ଼ିରେ ନଥିଲା କୌଣସି ଇଞ୍ଜିନ, ନଥିଲା ଡିଜେଲ୍ କି ପେଟ୍ରୋଲ୍, ନଥିଲା ପେଡାଲ୍ କି ଷ୍ଟିଅରିଂ। ତଥାପି ତାର ଗତି ଦେଖିଲେ ଆଜିକାଲିର ଗାଡ଼ିକୁ ବି ଲାଜ ଲାଗିଯିବ! କାରଣ, ସେ ଗାଡ଼ି ଚାଲୁଥିଲା ଆମ ଇଚ୍ଛାରେ, ଆମ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ଆଉ ଆମ କୁନି କୁନି ପାଦର ଶକ୍ତିରେ।
ଗାଡ଼ି ତିଆରି କରିବା ପାଇଁ ଆମକୁ ଦରକାର ପଡ଼ୁଥିଲା ଘରୁ ମିଳିଯାଉଥିବା ଗୋଟିଏ ରସି କିମ୍ବା ପୁରୁଣା ଲୁଗାର ଧଡ଼ି। ସେହି ରସି ବା ଲୁଗା ଧଡ଼ିକୁ ଗୋଲ କରି ଗଣ୍ଠି ପକାଇ ଦେଲେ ତିଆରି ହୋଇଯାଉଥିଲା ଆମର ରେଳଗାଡ଼ି। ଅତି କମ୍‌ରେ ପାଞ୍ଚଜଣ ପିଲା ତାହା ଭିତରେ ପଶି ନିଜ ନିଜ ଜାଗାରେ ଠିଆ ହୋଇଯାଉଥିଲୁ। ହାତ ଦୁଇଟିକୁ ଲମ୍ବା କରି ରସିଟିକୁ ଧରି ରହୁଥିଲୁ। ବାସ୍, ଗାଡ଼ି ପ୍ରସ୍ତୁତ!
ଏବେ ଆସୁଥିଲା ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ— ଡ୍ରାଇଭର କିଏ ହେବ?
ଆଗରେ ଠିଆ ହେବାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କର ଇଚ୍ଛା। କାରଣ ଆଗରେ ଠିଆ ହେବା ଅର୍ଥ ଇଞ୍ଜିନ ହେବା, ଗାଡ଼ି ଚଳାଇବା ଆଉ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ନଚାଇବା! ସବା ପଛରେ ଠିଆ ହେଉଥିବା ପିଲାଟି ହେଉଥିଲା ଗାର୍ଡ। ମଝିରେ ଥିବା ପିଲାମାନେ ଥିଲେ ଯାତ୍ରୀ, ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ବଗି।

   ଡ୍ରାଇଭର ଜୋରରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲା, “ସମସ୍ତେ ପ୍ରସ୍ତୁତ? ଟ୍ରେନ୍ ଛାଡ଼ିବ!”
ପଛରୁ ଗାର୍ଡର ସ୍ୱର ଶୁଭୁଥିଲା, “ସବୁଜ ସଙ୍କେତ ମିଳିଗଲା! ଚାଲ, ଚାଲ, ଚାଲ!”
ତାପରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଉଥିଲା ଆମର ରେଳଯାତ୍ରା। ଆଗରେ ଇଞ୍ଜିନ ଦୌଡ଼ୁଥିଲା, ପଛରେ ବଗିଗୁଡ଼ିକ ତାଳ ମିଳାଇ ଚାଲୁଥିଲା। ଦାଣ୍ଡରୁ ବାରି, ବାରିରୁ ଦାଣ୍ଡ—କେତେବେଳେ ଘର ଚାରିପାଖରେ, ତ କେତେବେଳେ ଗାଁ ରାସ୍ତାରେ। ଉଦୁଉଦିଆ ଦ୍ୱିପ୍ରହରର ଟାଣ ଖରା ହେଉ କି ଧୂଳିଭରା ରାସ୍ତା, ଆମ ମନରେ ନଥିଲା କ୍ଳାନ୍ତି, ନଥିଲା ଭୟ। ଆମ ପାଇଁ ସାରା ଗାଁଟା ହିଁ ଥିଲା ଗୋଟିଏ ବିରାଟ ରେଳଷ୍ଟେସନ!
ହେଲେ ଆମ ଗାଡ଼ିରେ ମଝିରେ ମଝିରେ କିଛି ଅଜବ ସମସ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଦେଖାଦେଉଥିଲା।
କୌଣସି ଗୋଟିଏ ବଗିର ଯାତ୍ରୀ ଯଦି ଦୌଡ଼ିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହୋଇଯାଉଥିଲା, ତେବେ ତାକୁ ଛାଡ଼ି ଗାଡ଼ି ଆଗକୁ ଯାଇପାରୁ ନଥିଲା। ସମସ୍ତେ ଅଟକି ଯାଉଥିଲୁ। ଯେତେ ଜରୁରୀ କାମ ଥାଉ ନା କାହିଁକି, ଦୁର୍ବଳ ବଗିକୁ ନେଇ ହିଁ ଯାତ୍ରା ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲା।
କିନ୍ତୁ ଅସୁବିଧା ହେଉଥିଲା ଯେତେବେଳେ ଆଗରେ ଥିବା ଡ୍ରାଇଭର ନିଜକୁ ସବୁଠାରୁ ଦ୍ରୁତଗାମୀ ଭାବି ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗୁଥିଲା। ପଛରେ ଥିବା ବଗିଗୁଡ଼ିକ ଟାଣି ହୋଇଯାଉଥିଲେ, କାହାର ଗୋଡ଼ ଛନ୍ଦି ହୋଇଯାଉଥିଲା, ଆଉ କେହି କେହି ଧଡ଼ାସ୍ କରି ରାସ୍ତାରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲୁ। ଖଣ୍ଡିଆ ଖାବୁଡ଼ା ହୋଇ କାନ୍ଦିବା ଅପେକ୍ଷା ଆମେ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖି ହସିବା ଆରମ୍ଭ କରୁଥିଲୁ। କିଛି ସମୟ ପରେ ପୁଣି ସେହି ରେଳଗାଡ଼ି, ସେହି ଦୌଡ଼, ସେହି ଆନନ୍ଦ!
ଆଉ କେତେବେଳେ ଆମ ଭିତରେ ଦୁଇଟି ଦଳ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିଲା ରେଳଗାଡ଼ି ପ୍ରତିଯୋଗିତା। ଦୁଇ ଦଳର ଡ୍ରାଇଭରମାନେ ନିଜ ନିଜ ଗାଡ଼ିକୁ ଦ୍ରୁତଗତିରେ ଚଳାଇବା ପାଇଁ ଜିଦ୍ ଧରୁଥିଲେ। ଗାର୍ଡମାନଙ୍କର ସିଟି ଶବ୍ଦ, ଯାତ୍ରୀମାନଙ୍କର ହୋହଲ୍ଲା ଆଉ ଦର୍ଶକମାନଙ୍କର ଉତ୍ସାହରେ ସାରା ପରିବେଶ ଫାଟି ପଡ଼ୁଥିଲା। ଆମ ପାଇଁ ସେହି ଥିଲା ବିଶ୍ୱକପ୍ ଫାଇନାଲ୍!
ସେତେବେଳେ ଆମ ପିତାମାତାଙ୍କର ଆଜିକାଲି ଭଳି ଅଧିକ ଆକଟ ନଥିଲା। ସେମାନେ ଦୂରରୁ ଆମ ଖେଳ ଦେଖି ଖୁସି ହେଉଥିଲେ। ପିଲାମାନେ ଖେଳୁଛନ୍ତି, ହସୁଛନ୍ତି, ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି, ପରସ୍ପର ସହ ମିଶୁଛନ୍ତି—ଏହା ହିଁ ଥିଲା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ।
ଆଜି ସମୟ ବଦଳିଯାଇଛି। ପିଲାମାନଙ୍କ ଖେଳ ବଦଳିଛି, ଖେଳିବାର ମାଧ୍ୟମ ବଦଳିଛି, ଗାଁ ଦାଣ୍ଡରେ ପିଲାମାନଙ୍କର କୋଳାହଳ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ କମିଯାଇଛି। ଆମର ସେହି ରସି ଧରା ରେଳଗାଡ଼ି ଆଉ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ। ହେଲେ ତାର ସ୍ମୃତି ଆଜି ବି ମନର ଗୋଟିଏ କୋଣରେ ସତେଜ ହୋଇ ରହିଛି।
କେତେ ସରଳ ଥିଲା ଆମ ଜୀବନ! ଗୋଟିଏ ରସିରେ ଆମେ ଗାଡ଼ି ତିଆରି କରୁଥିଲୁ, କିନ୍ତୁ ସେହି ରସି ଆମକୁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ ବାନ୍ଧି ରଖୁଥିଲା। ଆମ ଗାଡ଼ିରେ ନଥିଲା ପ୍ରକୃତ ଇଞ୍ଜିନ, ତଥାପି ତାହାର ଗତି ଆମ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଡେଣା ଦେଉଥିଲା। ନଥିଲା କୌଣସି ଟିକେଟ୍, ନଥିଲା ଭଡ଼ା, ନଥିଲା ଗନ୍ତବ୍ୟସ୍ଥଳର ଚିନ୍ତା—କେବଳ ଥିଲା ନିର୍ମଳ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅସରନ୍ତି ହସ।
ଆଜି ପଛକୁ ଫେରି ଚାହିଁଲେ ମନେ ହୁଏ, ସେହି ରେଳଗାଡ଼ି କେବଳ ଏକ ଖେଳ ନଥିଲା। ତାହା ଆମକୁ ଶିଖାଇଥିଲା ଏକାଠି ଚାଲିବା, ପଛରେ ପଡ଼ିଥିବା ସାଥୀକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବା, ପରସ୍ପରର ହାତ ଧରିବା ଓ ମିଳିମିଶି ଆନନ୍ଦ ବାଣ୍ଟିବା।
ସତରେ, ଆମ ପିଲାଦିନର ସେହି ରେଳଗାଡ଼ିର ଚକ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତାହାର ସ୍ମୃତିର ଚକ ଆଜି ବି ମନ ଭିତରେ ଘୂରି ଚାଲିଛି।
ଧନ୍ୟ ସେହି ଶୈଶବ, ଧନ୍ୟ ସେହି ସାଙ୍ଗସାଥୀ,
ସ୍ମୃତିର ରେଳଗାଡ଼ି ଚାଲୁଥାଉ ଜୀବନର ଶେଷ ଯାଏଁ!

ଆହା! ପୁଣି ଯଦି ଫେରି ଆସନ୍ତା ସେହି ଦିନ, ଆଉ ଥରେ ଶୁଭନ୍ତା— “ଛୁକ୍‌ ଛୁକ୍‌ ଛୁକ୍‌… ଆମ ରେଳଗାଡ଼ି ଚାଲିଲା!” 
𝓔𝓻. 𝓖𝓸𝓫𝓲𝓷𝓭𝓪 𝓒𝓱. 𝓢𝓮𝓽𝓱𝓲, 𝓚𝓪𝓷𝓽𝓪𝓹𝓪𝓭𝓪,𝓞𝓵𝓪𝓽𝓹𝓾𝓻, 𝓚𝓪𝓽𝓪𝓴,
𝓒𝓮𝓵𝓵 𝓷𝓸.9438907898