💥 ଅମର ବନ୍ଧୁତ୍ୱ 💥

  ବହୁ ବର୍ଷ ତଳର କଥା। ଗୋଟିଏ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ କୈଳାସ ଖଟୁଆ ଓ ପ୍ରଶାନ୍ତ ଖଟୁଆ ନାମରେ ଦୁଇଜଣ ବନ୍ଧୁ ଗୋଟିଏ ସ୍କୁଲରେ ପଢ଼ୁଥିଲେ। ଉଭୟଙ୍କର ସାଙ୍ଗିଆ ଏକା—‘ଖଟୁଆ’। ତେଣୁ ସହପାଠୀମାନେ ସ୍ନେହରେ ସେମାନଙ୍କୁ ‘ଖଟୁଆ ଭାଇ’ ବୋଲି ଡାକୁଥିଲେ। କୈଳାସ ଓ ପ୍ରଶାନ୍ତ ଦୁହେଁ ଉଚ୍ଚତାରେ ଛୋଟ ଥିଲେ। ତେଣୁ ଶ୍ରେଣୀର ପ୍ରଥମ ଧାଡ଼ିରେ ବସିବାର ସୁଯୋଗ ସେମାନଙ୍କୁ ମିଳୁଥିଲା। ପାଖାପାଖି ବସି ସେମାନେ ପାଠ ପଢ଼ୁଥିଲେ, ହସଖୁସି କରୁଥିଲେ ଓ ପରସ୍ପରକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ ସେମାନଙ୍କର ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଦିନକୁ ଦିନ ଅଧିକ ଦୃଢ଼ ହୋଇଥିଲା।ସମୟ ଗଡ଼ି ଚାଲିଲା। ବିଦ୍ୟାଳୟ ଶିକ୍ଷା ଶେଷ ହେବା ପରେ ଦୁହେଁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିଗଲେ। ବାଲ୍ୟକାଳର ସେହି ନିବିଡ଼ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଧୀରେ ଧୀରେ ସ୍ମୃତିରେ ପରିଣତ ହେଲା। କଥାବାର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟ କ୍ୱଚିତ୍ ହେଉଥିଲା।
   
ଏହି ପରି ଚାଳିଶି ବର୍ଷ ବିତିଗଲା। ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଯୁଗ କହିଲେ ଅତ୍ୟୁକ୍ତି ହେବ ନାହିଁ....... ଏହି ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶାନ୍ତଙ୍କ ଚେହେରାରେ ଅଦ୍ଭୁତ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଥିଲା। ସେ ଶୈଶବ କାଳରେ ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ଯେ, ପୁରୁଣା ସହପାଠୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବା କଷ୍ଟକର ହୋଇପଡ଼ିଥିଲା। ନିଜର ବୁଦ୍ଧିମତ୍ତା ଓ ପରିଶ୍ରମ ବଳରେ ସେ ଜୀବନରେ ଜଣେ ସଫଳ ଓ ସମ୍ମାନିତ ବ୍ୟକ୍ତି ହୋଇପାରିଥିଲେ। ଠିକ ଚାଳିଶି ବର୍ଷ ପରେ ଦିନେ ହଠାତ୍ କୈଳାସ ଓ ପ୍ରଶାନ୍ତଙ୍କର ପୁଣି ଦେଖା ହେଲା। ଦୁହେଁ ପରସ୍ପରକୁ ବକ ବକ ହୋଇ ଚାହିଁଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୀର୍ଘ ବର୍ଷ ପରେ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖି ଦୁହେଁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ। କିଛି ସମୟ କଥାବାର୍ତ୍ତା ପରେ ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ନିଜର ପରିଚୟ ଜାଣିଲେ, ଆନନ୍ଦରେ ପରସ୍ପରକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତି ସତେଜ ହୋଇଉଠିଲା। ବିଦ୍ୟାଳୟର ପ୍ରଥମ ଧାଡ଼ି, ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କର ମଜାକ ଓ ବାଲ୍ୟକାଳର ହସଖୁସି—ସବୁକିଛି ପୁଣି ଥରେ ଜୀବନ୍ତ ହୋଇଗଲା। କୈଳାସ କହିଲେ, “ପ୍ରଶାନ୍ତ, ଆମେ ପୁଣି ଥରେ ସମସ୍ତ ସହପାଠୀଙ୍କୁ ଏକାଠି କରିପାରିବା ନାହିଁ?” ପ୍ରଶାନ୍ତ ହସି କହିଲେ, “କାହିଁକି ନୁହେଁ? ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡାକି ଜୟଦେବ ପୀଠରେ ଏକ ବଡ଼ ଭୋଜିର ଆୟୋଜନ କରିବା।”
 
ଶେଷରେ ସେହି ଦିନ ଆସିଲା। ପୁରୁଣା ସହପାଠୀ—ପୁଅ ଓ ଝିଅ—ସମସ୍ତେ ଜୟଦେବ ପୀଠରେ ଏକାଠି ହେଲେ। ଦୀର୍ଘ ବର୍ଷ ପରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟିଉଠିଲା। କିନ୍ତୁ ପାଖରୁ ହଜି ଯାଇଥିବା ସାଙ୍ଗଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଶୋକ ଶୋଭା ହେଲା।କିନ୍ତୁ ସେହି ସମୟରେ ଅଧିକାଂଶ ସହପାଠୀ ପ୍ରଶାନ୍ତଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଖାଲି ପ୍ରଶାନ୍ତ ନୁହଁ କେହି କାହାରିକୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ, କିଏ ପାଚିଲା ଚୁଟିଆ ତ କିଏ ଚନ୍ଦା। ହଜି ଯାଇଥିବା ପିଲାଦିନକୁ ସମସ୍ତେ ଖୋଜୁଥିଲେ. ସେ ଦିନ କେବଳ ପ୍ରଶାନ୍ତର ପୁରୁଣା ବନ୍ଧୁ କୈଳାସ ହିଁ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଥିଲେ। ସେହି ଦିନର ମିଳନ କେବଳ ଏକ ଭୋଜି ନଥିଲା; ଏହା ଥିଲା ହଜିଯାଇଥିବା ବନ୍ଧୁତ୍ୱକୁ ପୁଣି ଫେରାଇ ଆଣିବାର ଏକ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରୟାସ। ଏହି ପ୍ରଥମ ବନ୍ଧୁମିଳନ ଥିଲା ପ୍ରଶାନ୍ତଙ୍କ ଧର୍ମ ପତ୍ନୀ ପଦ୍ମିନୀ ଦେବୀଙ୍କର ସ୍ନେହ ଓ କୈଳାସଙ୍କ ବନ୍ଧୁତ୍ୱର ପ୍ରୟାସ ଆହୁରି ମଜବୁତ କରି ଦେଇ ଥିଲା। ଭୋଜି ଭାତ ହସ ଖୁସିରେ ସରିଲା।
     
   ସବୁ ସାଙ୍ଗ ବିଦାୟ ନେବା ଆଗରୁ କୈଳାଶ ତାର ଅନ୍ତର କଥା କହିବାକୁ ଚାହିଁଲା। ସମସ୍ତଙ୍କ ଅନୁମତି ମାଗିଲା। ଭାଇ ଆଜି ଏ ବିଦାୟ ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ କିଛି କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛି । ସମସ୍ତେ ସାଙ୍ଗ ଏକ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ କଣ ତୋ ଅନ୍ତରରେ ଅଛି କହ ? ଆଜି ମୁଁ ପ୍ରଶାନ୍ତ ଠାରୁ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି । ସ୍କୁଲରେ ସାଙ୍ଗମାନେ ମୋତେ “ଢେଙ୍ଗା ଖଟୁଆ” କହୁଥିଲେ, ଆଜି ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ନଜରରେ “ଗେଡ଼ା ଖଟୁଆ ”। ଏହାର ରହସ୍ୟ କଣ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ଏହି ସମୟରେ ସୁବାସ ମହାପାତ୍ର ବଡ଼ ପାଟିରେ କହି ଚାଲିଲା ସବୁ ମେଡ଼ିସିନ ପଦ୍ମିନୀ ଭାଉଜଙ୍କ ପାଖରେ । ଆଉ ବୁଢାକାଳେ ରହସ୍ୟ ଖୋଜ ନା... ଆଜିଠାରୁ ତୁ ଗେଡ଼ ଖଟୁଆ...। ଏହା ଶୁଣି ପରିବେଶ ହସ ଖୁସିରେ ଫାଟି ଉଠିଲା । ଏହି ସୁନ୍ଦର ମୁହୂର୍ତ୍ତର ହସଖୁସି ସନ୍ଧ୍ୟାର ଆଗମନରେ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଘନ ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ଲୁଚିଗଲା .....💐

💥ଆଜିର ନୀତିଶିକ୍ଷା :💥

•     ସତ୍ୟ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ସମୟ, ଦୂରତା ଓ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ କେବେ ମଳିନ ହୁଏ ନାହିଁ। 

• ସ୍ମୃତିରେ ଥିବା ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ସୁଯୋଗ ପାଇଲେ ପୁଣି ଥରେ ଫୁଲ ଭଳି ଫୁଟିଉଠେ।

• ୨୦୨୫ମସିହାରେ ଏହି ଫୁଲ ଫୁଟିଥିଲା କେବଳ ପ୍ରଶାନ୍ତ ପଦ୍ମିନୀ ପ୍ରେମ ଯୁଗଳ ବନ୍ଦୀ ପାଇଁ....।ଫୁଲର ପାରିଜାତ ଆଉ କେବେ ଫୁଟିବ କାହିଁ କିଛି ଜଣା ପଡୁନାହିଁ.... 

𝓖𝓸𝓫𝓲𝓷𝓭𝓪 𝓒𝓱. 𝓢𝓮𝓽𝓱𝓲,

𝓒𝓮𝓵𝓵 𝓷𝓸. 9438987898