💥ବିଦ୍ୟା ଅଟଇ ମହାଧନ💥

({ଆମ ଚାଟଶାଳୀ ବହିର ଆଉ ଏକ ଛୋଟ ପଂକ୍ତି ଉଦ୍ଧାର କରି ମୁଁ ଆଜି ଏକ ଗଳ୍ପ ମାଧ୍ୟମରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ଯାଉଛି। ଏ ଚିନ୍ତାଧାରା ମୋର ଅନେକ ଦିନର। ପିଲାଦିନେ ମୁଁ ଏହାକୁ ପଢ଼ିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଏତେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇ ନ ଥିଲି।})

ବର୍ଣ୍ଣବୋଧ ବହିରେ ଲେଖାଥିଲା :-
“ବିଦ୍ୟା ଅଟଇ ମହାଧନ,
ବାଳକେ କର ଉପାର୍ଜନ।”
ଦିନେ ବାଦଲ ଘର ଭିତରେ ବସି ବର୍ଣ୍ଣବୋଧ ବହିର ଏହି ଦୁଇ ପଦକୁ ବଡ଼ ପାଟିରେ ପଢ଼ୁଥିଲା। ପାଖରେ ବସିଥିବା ତା’ ଭଉଣୀ ଶ୍ରାବଣୀ ମନଦେଇ ଶୁଣୁଥିଲା। ହଠାତ୍ ତା’ ମନରେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା—
“ବିଦ୍ୟା ଯଦି ମହାଧନ, ତେବେ ଏହି ଧନ ଖାଲି ବାଳକମାନେ ଉପାର୍ଜନ କରିବେ କାହିଁକି? ବାଳିକାମାନଙ୍କର କ’ଣ ଅଧିକାର ନାହିଁ?”
ସେ ଦୌଡ଼ି ମା’ ପାଖକୁ ଗଲା।
—“ବୋଉ, ଭାଇ ଚାଟଶାଳୀ ଯାଉଛି, ମୁଁ କାହିଁକି ଯାଇପାରିବି ନାହିଁ?”
ମା’ ହସି କହିଲେ, “ତୁ ଝିଅଟିଏ। ପାଠ ପଢ଼ି କ’ଣ କରିବୁ? ରୋଷେଇବାସ ଶିଖ, ଭଲ ବ୍ୟବହାର ଶିଖ। ଦିନେ ଶାଶୁଘରକୁ ଯାଇ ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଜିଣିବୁ।”
ଶ୍ରାବଣୀ ଚୁପ୍ ହୋଇଗଲା। କିନ୍ତୁ ତା’ ମନର ପ୍ରଶ୍ନଟି ଚୁପ୍ ହେଲା ନାହିଁ।
ସେହି ସମୟର ସମାଜରେ ଝିଅମାନଙ୍କ ଶିକ୍ଷାକୁ ଅନେକେ ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବୁଥିଲେ। ବାଲ୍ୟବିବାହ ଯୋଗୁଁ ଅନେକ ଝିଅ ନିଜ ପିଲାଦିନ ଓ ସ୍ୱପ୍ନ ହରାଉଥିଲେ। ଶିକ୍ଷାର ଅଭାବ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଅଧିକାର ଓ ସମ୍ଭାବନା ବିଷୟରେ ଜାଣିବାରୁ ମଧ୍ୟ ବଞ୍ଚିତ କରୁଥିଲା।
ବର୍ଷ ପରେ ବର୍ଷ ବିତିଗଲା ।ଶ୍ରାବଣୀ ବଡ଼ ହେଲା।
ଶ୍ରାବଣୀର ବିବାହ ହେଲା। ସେ ଦିନେ ଏକ କନ୍ୟା ସନ୍ତାନର ଜନନୀ ହେଲା।ଦିନେ ତା’ ନିଜ ଝିଅ ତା’ ପାଖରେ ବସି ପଚାରିଲା—
“ମା’, ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଭାଇ ଭଳି ସ୍କୁଲ୍ ଯିବାକୁ ମିଳିବ ତ?”
ଶ୍ରାବଣୀ ଝିଅକୁ କୋଳେଇ ନେଇ କହିଲା—
“ତୁ କେବଳ ଭାଇ ଭଳି ନୁହେଁ, ତୋ’ ସ୍ୱପ୍ନ ଯେତେ ଦୂର, ସେତେ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଢ଼ିବୁ। କାରଣ ବିଦ୍ୟା କେବଳ ପୁଅର ଧନ ନୁହେଁ, ଝିଅର ମଧ୍ୟ ଅଧିକାର।”
ବହୁ ବର୍ଷ ପରେ ନୂତନ ବର୍ଣ୍ଣବୋଧ ବହିଟି ଶ୍ରାବଣୀର ହାତକୁ ଆସିଲା ବହିର ନାମ ବର୍ଣ୍ଣବୋଧରୁ 🐱ଛବିଳ ବର୍ଣ୍ଣବୋଧ 🐂 ହୋଇଯାଇଛି । ସେ ଦେଖିଲା—ସେହି ପୁରୁଣା ଦୁଇ ଧାଡ଼ି ବଦଳି ଯାଇଛି—ନୂତନ ଭାବରେ ଲେଖାଅଛି :-
“ବିଦ୍ୟା ଅଟଇ ମହାଧନ,
ଆଳସ୍ୟ ଦୁଃଖର କାରଣ।”
ଶ୍ରାବଣୀର ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଗଲା। ସେ ମନେମନେ କହିଲା—
“ବହିର ଦୁଇଟି ଧାଡ଼ି ବଦଳିଛି, କିନ୍ତୁ ତା’ଠାରୁ ବଡ଼ କଥା—ସମାଜର ଚିନ୍ତାଧାରା ବଦଳିବା ଦରକାର।”
ସେଦିନ ଶ୍ରାବଣୀ ନିଜ ଝିଅର ହାତ ଧରି ସ୍କୁଲ୍ ଦୁଆର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଗଲା। ଝିଅଟି ହାତରେ ବହି ଧରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲା।
ଶ୍ରାବଣୀ ଦୂରରୁ ତାକୁ ଦେଖୁଥିଲା। ତା’ ମୁହଁରେ ଥିଲା ତୃପ୍ତିର ହସ।
ସେ ବୁଝିଥିଲା—
ଝିଅକୁ ପାଠ ପଢ଼ାଇବା କେବଳ ଜଣେ ଝିଅର ଜୀବନକୁ ଆଲୋକିତ କରିବା ନୁହେଁ;
ଏହା ସମାଜର ଅର୍ଦ୍ଧ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ଆଲୋକିତ କରିବା।
କାରଣ—
“ବିଦ୍ୟା କାହାରି ଏକାଧିକାର ନୁହେଁ,
ଏହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷର ଅଧିକାର।”

    ବିଦ୍ୟାର କୌଣସି ଲିଙ୍ଗ ନାହିଁ। ପୁଅ ହେଉ କି ଝିଅ—ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶିଶୁର ଶିକ୍ଷା ହେଉଛି ତା’ର ଅଧିକାର। ଯେଉଁ ସମାଜ ଝିଅର ହାତରୁ ବହି ଛଡ଼ାଇ ନିଏ , ସେ ସମାଜ ନିଜର ଅର୍ଦ୍ଧ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଠେଲିଦିଏ।
ବାସ୍ତବରେ ବିଦ୍ୟା ମାନବ ଜାତିପାଇଁ ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ଧନ ।
𝓔𝓻.𝓖𝓸𝓫𝓲𝓷𝓭 𝓢𝓮𝓽𝓱𝓲, 𝓴𝓪𝓷𝓽𝓪𝓹𝓪𝓭𝓪, 𝓸𝓵𝓪𝓽𝓹𝓾𝓻, 𝓚𝓪𝓽𝓪𝓴