Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!
Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!

Tankadhar Majhi

Tragedy Inspirational


5.0  

Tankadhar Majhi

Tragedy Inspirational


ତୃପ୍ତି

ତୃପ୍ତି

6 mins 290 6 mins 290


ଲୋହିତ ବଲୟ ଭିତରେ ଛନ୍ଦି ହୋଇ ଦିବସର ଅସ୍ତଗାମି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପଶ୍ଚିମ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଠିଆ ହୋଇ ଶେଷ ଦର୍ଶନ ଦେଉଥାଏ । ଚଢ଼େଇମାନେ କାଁଭାଁ ଶବ୍ଦରେ ନିଜନିଜ ବସାକୁ ଫେରିଯିବାକୁ ବ୍ୟଘ୍ର ହେଉଥିବା ବେଳେ ଶାନ୍ତ ହେବାକୁ ଯାଉଥାଏ ପୃଥିବୀର ଗୁଞ୍ଜରଣ । ଯୁଦ୍ଧକାଳୀନ ଭିତ୍ତିରେ ଦିବସକୁ ପରାସ୍ତ କରୁଥାଏ ଅନ୍ଧାରର ଶତବାହୁ ପରାକ୍ରମୀ । 


ସେହି ବେଳାରେ ଗାଁର ନଈ ବାଲି ଗରଡା ଉପରେ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ବସିଥାଏ ଝିଅଟିଏ । ଅପଳକ ନୟନରେ ଦେଖୁଥାଏ ଭଗବାନଙ୍କର ହାତ ତିଆରି ପୃଥିବୀକୁ । ସେଇ ଭଗବାନ ଯାହାର ଅଦେଖା ହାତରେ ଶିଳ୍ପୀଟିଏ ପରି ତା ଅବୟବକୁ ମଧ୍ୟ ଯେମିତି ନିଖୁଣ ଭାବରେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି । ତାକୁ ଏ ବିଚିତ୍ର ରଙ୍ଗବେରଙ୍ଗର ଧରାଧାମକୁ ଆଣିଥିବାରୁ ଇଶ୍ବରଙ୍କୁ ଅନେକ ଅନେକ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜ୍ଞାପନ ଜଣାଉଥାଏ । 


ଅନ୍ଧାରର କୃରତା ଦେଖି ତରତର ହୋଇ ବାଲି ଗରଡାରୁ ଘରକୁ ଫେରି ଆସି ଆଇନାରେ ନିଜ ମୁହଁକୁ ଅନେକ ଥର ଦେଖିଲା ।

ତା ମୁହଁ,ଦେହ କେଜାଣି କେତେଦିନରୁ କୋମଳ ଓ ସୁନ୍ଦର ଦେଖା ଗଲାଣି ସେ ବି ବୁଝି ପାରିଲା ନାହିଁ । ନିଜକୁ ବଗିଚାରେ ଫୁଟିଥିବା ଫୁଲ ସହ ତୁଳନା କଲା ଓ ସେ ସୁନ୍ଦର ଫୁଲ ମଧ୍ୟରୁ ସେ ମଧ୍ୟ ଜଣେ କୋମଳିନୀ । 


-ବୋଉ...ବୋଉ.....ପାଟି କରି ଡାକିଲା ।


-କ..ଣ ହେଲା..କେଉଁଠି ଥିଲୁ..ଏତେ ସମୟ ? 

            ରୋଷେଇ ଘରୁ ଗେହ୍ଲା ବସତଃ କହିଲା ବୋଉ ।


-"ଏଇ ଘର ପଛପଟ ନଇ କୂଳକୁ ଯାଇଥିଲି ବୋଉ ।" 

          ରୋଷେଇ ଘର ଭିତରକୁ ଆସୁ ଆସୁ କହିଲା ଝିଅ ।


-ଏ କ'ଣ ତୃପ୍ତି ? ସବୁଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସେଇ ନଇ କୂଳକୁ !!


- "ଜାଣିଛ ବୋଉ..., ସେଇ ନଈ କୂଳ ଆମ ଜୀବନର ଗୋଟିଏ ଅଂଶ ପରି । ନଈ ଓ ନାରୀ ଭିତରେ ଅନେକ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ବୋଉ । ଦେଖୁନ ତୁମ ଜନ୍ମଭୂମୀ କେଉଁଠି ପୁଣି ରହୁଚ କେଉଁଠି ? ନଈ ପାଣି ସଦୃଶ ! ନଈ ପାଣି ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଜାଗାରେ ସୃଷ୍ଟିହୁଏ ଓ ସମୂଦ୍ରକୁ ଯାଇ ବିଲୀନ ହୁଏ ।" 


- "ହଉ..ହେଲା..ଯିବୁ.. .

ତାହେଲେ ତୋ ଭଉଣୀ ନହେଲେ ସାନ ଭାଇକୁ ନେଇକି ଯିବୁ । ନଚେତ୍ ଆଉ ଏକା ଏକା ଯିବୁନି !! ଆଉ ସନ୍ଧ୍ୟା ନ ହେଉଣୁ ସଅଳ ଫେରି ଆସିବୁ ଘରକୁ।" ତାଗିଦ୍ କରି କହିଲା ମାଆ ।


-ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇ ହଁ.. ହୁଁ...ରେ ଜବାବ ଦେଲା ଝିଅ । 


ବୋଉର ଆକଟ ସେ ବୁଝିପାରେ ପାରିଲା ନାହିଁ । ପ୍ରକୃତିର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦରତମ ଦୃଶ୍ୟ ଗୋଧୂଳି, ଯେଉଁ ସମୟକୁ ସେ ମନ ଭରି ଉପଭୋଗ କରିଥାଏ । ଗ୍ରାମ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟରାଜି ଦେଖି ମନକୁ ଆପ୍ୟାୟିତ କରିଥାଏ । ହେଲେ ବୋଉ ଏକଥା ସବୁ ବୁଝିପାରେ କି ନା ସେ ଜାଣେ ନାହିଁ । ବୋଉ କାହିଁକି ଆକଟ କରନ୍ତି, ବହୁତ ଥର ବୁଝିବାକୁ ଚାହିଁଛି ହେଲେ ବୁଝି ପାରେ ନାହିଁ । 


ବୋଉ କାଟୁଥିବା ପିଆଜର ରାଗରେ ତା ନୟନରୁ ଝରିଗଲା ଦୁଇ ବୁନ୍ଦା ଲୁହ । ବାହାରି ପଡ଼ିଲା ରୋଷେଇ ଘରୁ ବାପା ପାଖକୁ...ବାପା ତାଙ୍କ କୋଠରୀରେ ଥିବା ଟେବୁଲକୁ ଲାଗିଥିବା ଚୌକି ଉପରେ ବସି କ'ଣ ଗୋଟିଏ ପଢୁଥିଲେ...ତୃପ୍ତିର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି କହିଲେ-


-ତୃପ୍ତି...ଆଜି ପାଠ ପଢିବୁନି ? 


-"ପଢିବାକୁ ଯାଉଛି ବାପା...।" ଡରି କି କହିଲା ତୃପ୍ତି । 


ବାପା ସ୍ନେହରେ ଅଧିକ ଡର ଥିଲା । ଚୁପଚାପ ବହି ଖୋଲି ବସି ପଡ଼ିଲା ଷ୍ଟଡି଼ ରୁମରେ । ଭାଇ,ଭଉଣୀ ଦୁହେଁ ଅନ୍ୟ କୋଠରୀରେ ବସି ପଢୁଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଆଜି ତାର ପାଠ ପଢିବାରେ ମୋଟେ ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ । ସେ ଚୁପଚାପ ବସିରହିଲା ।


ରୋଷେଇ ଘରୁ ବୋଉ ଖାଇବାକୁ ଡାକିଲେ । ବୋଉ ହାତ ରନ୍ଧାରେ କି ଯାଦୁ ଅଛି କେଜାଣି କାହା ପାଟିରୁ ଆଜି ଯାଏଁ କୌଣସି ଅଭିଯୋଗ ଆସିନାହିଁ । ସମସ୍ତେ ଏକା ସାଙ୍ଗରେ ବସି ଖାଇବା ସମୟରେ ଆଜି ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ତୃପ୍ତି ବୋଉକୁ କହିଲା ।


-"ବୋଉ ମତେ ବି ରୋଷେଇ ଶିଖାଇ ଦଉନୁ, ବାପା ପରି ମୁଁ ବି ତମକୁ ସାହାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବି ।"


-"ନା ଏବେ ନୁହେଁ ତୃପ୍ତି...ତୁ ଆଉ ଟିକେ ବଡ଼ ହୋଇ ଯା । ସବୁ ଜାଣିଯିବୁ ।"


-ଛୋଟ ଭଉଣୀ ଥଟାରେ କହିଲା- "ନା..ନୀ...ଭେଣେଇ ଘରକୁ ଗଲେ ସବୁ ଜାଣିଯିବ ଯେ ।"

ଟିକିଏ ଲାଜେଇ ଗଲା ତୃପ୍ତି । ସମସ୍ତେ ହସିଲେ...କିଛି ସମୟ କଥା ବାର୍ତ୍ତାରେ ସମୟ ଅତିବାହିତ ହେଲା ପରେ ନିଜନିଜ କୋଠରୀକୁ ଚାଲି ଗଲେ । ବାପା ସହ ସାନ ଭାଇ ଓ ବୋଉ ସାଥିରେ ଦୁଇ ଭଉଣୀ । ତୃପ୍ତି କ'ଣ ଗୋଟେ ଭାବୁ ଭାବୁ କେତେବେଳେ ଶୋଇପଡିଲା ଜାଣି ପାରିଲା ନାହିଁ । 


ସକାଳର ସୁର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ଚାରିଆଡକୁ ବିଚ୍ଛୁରିତ ହେଲା । ପୁଣି ନୂତନ ଦିନଟିଏ ଆରମ୍ଭ ହେଲା କିଛି ନୁଆ ଓ ପୁରୁଣା ସ୍ବପ୍ନକୁ ନେଇ । ତୃପ୍ତି ସବୁଦିନ ପରି ଶିଘ୍ର ଉଠିପଡି ପାହାଚରେ ଘର ଉପରକୁ ଦମଦମ ଚଢିଗଲା । 

ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଥିବା ସବୁଜ ବନରେ ଭର୍ତ୍ତି ପାହାଡ଼କୁ କିଛି ସମୟ ଦେଖିଲା । ପରେ ଘର ଅଗଣାରେ ଥିବା ବଡ଼ ବଡ଼ ବୃକ୍ଷରେ ବସା କରିଥିବା ଛୋଟ ଛୋଟ ଚଢେଇମାନଙ୍କର କିଚିରିମିଚିରି ଶବ୍ଦକୁ ସବୁଦିନ ପରି ଶୁଣିଲା । ଚଢେଇ ଛୁଆ ସବୁକୁ ଦୂରରୁ ସ୍ନେହ କଲା । 


 ଚଢେଇମାନଙ୍କ ସହ ସ୍ନେହ,ଶ୍ରଦ୍ଧା,ପ୍ରେମ ଓ ଘନିଷ୍ଠତା ଆଗ ଅପେକ୍ଷା ତା ପାଇଁ ଅଧିକ ବଢିଛି । ଚଢେଇମାନେ ମଧ୍ୟ ହୋଇସାରିଥିଲେ ଘରର ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ସଦସ୍ୟ ସଦସ୍ୟା । ବେଳେବେଳେ ଭାବେ, ସେ ଯଦି ଉଡ଼ି ପାରୁଥାନ୍ତା ତେବେ ଡେଣାମେଲି ସ୍ବାଧୀନରେ ଘୁରିବୁଲୁଥାନ୍ତା ପରୀ ରାଇଜର ଛୋଟ ଛୋଟ ରାଜକୁମାରୀ ଚଢେଇ ପରୀ । 


ଏଥର ବୋଉ ଡାକ ଶୁଣି ଓହ୍ଲାଇ ଆସିଲା ତଲକୁ । ନିତ୍ୟକର୍ମ ସାରି, ଶିଘ୍ର କିଛି ଖାଇ ଦେଇ ତରତର ହୋଇ ବାପାର ସ୍କୁଟିରେ କଲେଜକୁ ବାହାରିପଡିଲା । ସେଦିନରୁ ଆଉ ବାପା ସହ ନଯାଇ ସବୁଦିନ ସାଙ୍ଗମେଳରେ ଗଲା । 


କଲେଜ ଯିବା ଆସିବା ସମୟରେ କେତେ ଯେ ଲୋଲୁପ ଦୃଷ୍ଟି ତା ଶରୀର ଉପରେ ପଡିଛି ସେ କେବେ ହିସାବ କରିଛି ନା କେବେ ହିସାବ କରିବ । କେତେ ଝଡ,ଝଞ୍ଜା, ଜଞ୍ଜାଳ ଓ ଅସହ୍ୟ ପରିସ୍ଥିତି ଭିତରୁ ମୁକୁଳି ସେ ଗ୍ରାଜୁଏଟ୍ ହୋଇସାରିଥିଲା । ସରକାରୀ ଚାକିରୀ ଖଣ୍ଡେ ପାଇବା ପାଇଁ କେତେ ଅଫିସ୍ ଧାଇଁଲା । କେତେ ପରୀକ୍ଷାରେ ଭାଗ ନେଲା, ପାଇଲା ନାହିଁ । ଶେଷରେ ଚିନ୍ତାକଲା ସହରକୁ ଯାଇ କମ୍ପାନୀ ଚାକିରୀ ଖଣ୍ଡେ କରିବ ସେଇଠି ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲା ନାରୀ ଲୋଭୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ତା ଉପରକୁ ନଜର ନିକ୍ଷେପ କରୁଥିଲେ ।


ତୃପ୍ତିକୁ ଲଜ୍ଜାହୀନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଥିବା ମୁଖ୍ୟ କର୍ମଚାରୀ ଜଣେ ତଳ କର୍ମଚାରୀକୁ ଖବର ଦେଲା । ତଳ ଶ୍ରେଣୀର କର୍ମଚାରୀ ତୃପ୍ତି ନିକଟକୁ ଆସି ଧିରେ ଧିରେ କହିଲା- "ଚାକିରି ସୁନିଶ୍ଚିତ, ଯଦି ଗୋଟିଏ ରାତି ସାରଙ୍କ ସହ ବିତାଇବ ।"


ଅଦିନିଆ ଲୁହ ହଠାତ୍ ତା ଆଖିରୁ ନଈ ବଢ଼ି ପରି ଆଖିପତା ହିଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ବହିଗଲା । ସେଠାରୁ ସିଧା ଚାଲି ଯାଇଥିଲା ବସଷ୍ଟାଣ୍ଡକୁ । ବସଷ୍ଟାଣ୍ଡରେ ଏକା ବସି ସବୁ ସହରୀ ଘଟଣାକୁ ମନେ ପକାଉଥିଲା । 

ଏମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଅନେକାଂଶରେ ରାବଣ ହିଁ ଠିକ୍ ଥିଲା । ଯିଏ ସୀତା ମାତାର ବିନା ଇଚ୍ଛାରେ ସ୍ପର୍ଶ ମଧ୍ୟ କରିନଥିଲା ।


ଏହିପରି ଅନେକ ଅସହିଷ୍ଣୁ କର୍ମଚାରୀର ହାବୁଡରୁ ମୁକୁଳି ଗାଁକୁ ଫେରି ଆସିଥିଲା । ଚାକିରୀ ପଛରେ ଦୌଡ଼ି ଦୌଡ଼ି ତା ବୟସ ବି ତାକୁ ନିସ୍ତେଜଭରା କରି ଦେଇଥିଲା । 


ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲା । ରାତିରେ ନିଦ ନାହିଁ । ଦୁଃଖ ବେଳର ସାଥୀ ଜହ୍ନ ସହ ଟିକିଏ ଦୁଃଖସୁଖ ହେବ ବୋଲି ନିଚ୍ଛଟ ରଜନୀରେ ଏକା ଛାତ ଉପରକୁ ଚଢିଗଲା । ହେଲେ ସେଦିନ ଅହଂକାରୀ ମେଘ ବି ଜହ୍ନକୁ ଲୁଚେଇଦେଲା । ଚଢେଇମାନେ ବି ନିଜ ବସାରେ ଶୋଇ ପଡିଥିଲେ । କାହାକୁ କହି ପାରିଲାନି ବୋଲି, ତା ସବୁ ଦୁଃଖ ଛାତି ଭିତରେ ସିଝି ତରଳି ଗଲା । 

 

ସମୟ କହା ସହିତ ବେଶି ସମୟ ବିତାଇବାକୁ ପସନ୍ଦ କରେ ନାହିଁ । 

ଠିକ୍ ଯେମିତି ତୃପ୍ତି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଘଟୁଛି । ଏମିତି ଆଉ କେତେ ବର୍ଷ ବିତାଇବ । ସେ କେତେ ଥର ଆଉ ଘର ଲୋକଙ୍କୁ ମନା କରିବ ।  

ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ନିଷ୍ପତି ନେଲା । ସେ ଘର ଲୋକଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ବିବାହ କରିବ ! 


ବିଧାତାର ବିଧାନ ବଡ଼ ବିଚିତ୍ର । ତୃପ୍ତିର ବିବାହ ଲଗ୍ନ ସ୍ଥିର ହେଲା ଜଣେ ଅପରିଚିତ ଯୁବକ ସହିତ । ଯାହାର ହାତଧରି ସେ ବାକି ଶେଷ ଜୀବନ ଗୋଟିଏ ଛାତ ତଳେ ବିତାଇବ । 


ବିବାହ ସ୍ଥିର ହେବା ଦିନରୁ ସେ ଆଉ ନଈକୁ ଗଲାନାହିଁ । କେବେ କେବେ ବାପା ବୋଉର କୋଳରେ ଶୋଇ ଛୋଟ ଶିଶୁଟିଏ ପରି କାନ୍ଦିଲା । ସେମାନଙ୍କର ଋଣ ଶୁଝି ନ ପାରି ନଈ ପାଣି ପରି ସବୁ ଦିନ ପାଇଁ ଋଣୀ ହୋଇ ଚାଲିଯିବ ବୋଲି ଦୁଃଖ ଜଣାଇଲା ।


- ହଳଦୀ ଲାଗିଥିବା ନିମନ୍ତ୍ରଣପତ୍ର ବଣ୍ଟାଗଲା । 


ବିବାହ ଦିନରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ବନ୍ଧୁପରିଜନ ଓ ସାଙ୍ଗ ସାଥି । ତୃପ୍ତିକୁ ରାଣୀ ବେଶରେ ସଜାଗଲା । ବିଭିନ୍ନ ବ୍ୟଞ୍ଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଚାଲିଲା । ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତୃପ୍ତି ତୃପ୍ତ ତ କରିପାରିବ ନାହିଁ, ତଥାପି ଓଠର ପରିସୀମା ବ୍ୟାପ୍ତ କରି ଛୋଟିଆ ସହଟେ ମାରି ତୃପ୍ତି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା । ସେ କେବଳ ଲୁହ ଓ କୋହକୁ ଲୁଚାଇ ପାରିବ ନିଜ ଭିତରେ । ଝରକା ଆଡରୁ ଅନେକ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିଲା, ବାପା ଓ ବୋଉକୁ ଛାଡି ସମସ୍ତେ ଖୁସିରେ ଥିଲେ । 


ବର ପହଞ୍ଚିଲା । ସେପଟେ ବାଦ୍ୟ ଘୁମୁରି ଯାଉଥିବା ବେଳେ ଏପଟେ ହୃଦୟ ଗହ୍ବରରେ ପରିବାର ବିଚ୍ଛେଦରେ ତୃପ୍ତି ଘୁମୁରି କାନ୍ଦିଲା । ଯେଉଁ ବାଦଳ ଆଖିରୁ ଦୁଃଖରେ ବର୍ଷା ଝରି ନଈ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା, ତାହା ଆଜି ଶୁଖି ଶୁଖି ଯିବାର ଅନୁଭବ କଲା ତୃପ୍ତି ।


ତା ପଦ୍ମ ପାଖୁଡ଼ା ପରି ମୁଖମଣ୍ଡଳ, ନିମ୍ବଫୁଲ ପରି ନାକ ସତେ ଯେମିତି ଝାଉଁଳି ଯାଉଥିଲା ବିବାହ ହୋମ ଶିଖାର ଝାସରେ । ତୃପ୍ତି ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା ବ୍ରାହ୍ମଣର ମନ୍ତ୍ର ଓ ସାଂସାରିକ ମୟାକୁ, ଯାହା ତାରି ମନରେ ସମାନ ମନେ ହେଉଥିଲା । ନଈ ପାଣି ସମୁଦ୍ରରେ ମିଶିବାକୁ ଆଉ ବେଶି ଦୂର ନଥିଲା । ସେ ଯୁବକର ପାଞ୍ଚ ଅଙ୍ଗୁଳି ଭିତରେ ନିଜ ଜୀବନ ଓ ହାତ ରଖି ଚାଲିଯାଉଥିଲା ଅନ୍ଧାର ରାସ୍ତାରେ ଦୂରଦୂରାନ୍ତରକୁ...ଶେଷରେ ବରଯାତ୍ରୀ ଗାଡ଼ିର ପଛ ଲାଲ ଲାଇଟ୍ ସବୁ ଦିପ୍ ଦିପ୍ ଦେଖା ଯାଉଥିଲା....।


- "ଅଧୁରା ଅତୃପ୍ତି ସ୍ବପ୍ନ ନେଇ ତୃପ୍ତି ଚାଲାଗଲା..."

ବାପାର କାନ୍ଧରେ ବୋଉ ମୁଣ୍ଡ ଥୋଇ କାନ୍ଦ କାନ୍ଦ ହୋଇ କହୁଥିଲେ । 


-ଦେଇଥିବା ପରିକ୍ଷାର ଫଳାଫଳ ପାଞ୍ଚ ମାସ ପରେ ବାହାରିଲା । ତୃପ୍ତି ହୋଇ ସାରିଥିଲା ଜଣେ ଦକ୍ଷ ଓ ନିର୍ଭୀକ ଲେଡି ଅଫିସର୍ । 



Rate this content
Log in

More oriya story from Tankadhar Majhi

Similar oriya story from Tragedy