Srimani Priyadarsini

Tragedy


4  

Srimani Priyadarsini

Tragedy


ଶାଗବାଲି ବୁଢ଼ୀ

ଶାଗବାଲି ବୁଢ଼ୀ

5 mins 17 5 mins 17

  ଚାରିଆଡେ ଭୟ କେବଳ ଭୟ ! ହଁ କରୋନା ଭୂତାଣୁ ଭୟ । ତଥାପି ସବୁଦିନ ପରି ସେ ତା'ର ଶାଗ ପସରା ଧରି ଘର ଘର ବୁଲୁଥାଏ । ରାଜ୍ୟରେ କରୋନା ରୋଗୀ ହୁ ହୁ ହୋଇ ବଢ଼ି ଚାଲିଥିବା ବେଳେ ତା'ର ତିଳେ ମାତ୍ର ଭୟ ନାହିଁ । ସବୁ ଜାଣି ବି ସେ ଅଜଣା । ଘର ଘର ବୁଲି ପହଞ୍ଚି ଗଲା ଏକ ଘର ନିକଟରେ, ସେଇ ଘରଟି ତା'ର ଅତିପ୍ରିୟ ଥିଲା । କାରଣ, ସେଇ ଘରର ବୋହୂ ସୁପ୍ରିୟାକୁ ସେ ତା'ର ଝିଅ ରୂପରେ ଦେଖି ଆସୁଥାଏ କେତେ ବର୍ଷରୁ !


ଘରର ଦ୍ୱାର ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚି ଡାକ ଛାଡ଼ିଲା, ଝିଅ ଆଲୋ ଏ ଝିଅ ଶାଗ ବିଡା ଦି'ଟା ରଖ ବା ! ଆଉ ତୋର ଦର୍ଶନ ଟିକିଏ ଦେ, ତେଣେ ମୁଁ ଯିବି ପରା । ସକାଳ ସାତଟାରୁ ଶାଗବାଲି ବୁଢ଼ୀର ଡାକ ଶୁଣି ପିଲାଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ରେକ୍ ପାଷ୍ଟ୍ ବନାଉଥିବା ସୁପ୍ରିୟା ତରତରରେ ଘରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ । ଏ ସମୟରେ ସମସ୍ତେ ଗୃହବନ୍ଦୀ, ଶାଗବାଲି ମାଉସୀଟା ବୁଝି ବି ଅବୁଝା ହେଉଛି । ଯିଏ ଯେତେ ବୁଝାଇଲେ ମଧ୍ୟ ଏଇ ଗୋଟିଏ କଥା କହି ଏଡାଇ ଦେବ ଯେ - " ଏ'ଟା ସାଧାରଣ ରୋଗ ହେଇଥିବ ମ', ଆଉ ମୁଁ ମରିଲେ ମରେ । କାହାର କ'ଣ ବା ଯାଉଛି ?"


ତା'ର ଏଇ କଥା ପଦୁଏ ଶୁଣି ଗାଁ ଲୋକ ମାନେ ଯେ ରାଗି ଯାଉଛନ୍ତି, ସେ କାହୁଁ ଜାଣିବ ! ଯାଏ ତାକୁ ଟିକେ ଭଲରେ ବୁଝେଇ ଦିଏ । ସୁପ୍ରିୟା ବୁଢ଼ୀ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ତାକୁ ବୁଝେଇ କହିଲେ - " ଏ ମାଉସୀ ! ତୋ ମୁଁହରେ ମାସ୍କ କାହିଁ ? ତୁ କ'ଣ ଜାଣିନୁ ସରକାର ପରା ଲକ୍ ଡାଉନ୍ ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି । ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ଘରେ ରହିବେ । ତୁ ସବୁ ଜାଣି କାହିଁ ଅଜଣା ଭଳି ହଉଛୁ କହିଲୁ ? ହଉ ହଉ ଦେ ଶାଗ ବିଡାଟା, ଆଉ ଶୁଣ କାଲିଠାରୁ ଆଉ କେଉଁଆଡେ ବି ଯିବୁ ନାହିଁ ବୁଝିଲୁ । ଯେତେ ଶୀଘ୍ର ହେବ ଚାଲି ଯା ଘରକୁ, ନହେଲେ ଶଶୁର ଦେଖିଲେ ଗରଗର ହେବେ । ଘରକୁ ବାହାର ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରବେଶ ମନା । ଆଉ ତୋର ପଇସା ଦରକାର ହେଲେ ନିଶ୍ଚୟ ଜଣାଇବୁ ହେଲା ।


ଆଲୋ, କି ଲକ୍ ଡାଉନ୍ ଆସିଲା ବା ? ମୋ ଅଲିଅଳି ଝିଅଟା'କୁ କ'ଣ ଦେଖି ପାରିବିନି କିଲୋ ! ତୋ'ର ଶାଗ ବଡ଼ ପସନ୍ଦ ବୋଲି କେଡେ ସରାଗରେ ତୋ' ପାଇଁ ଶାଗ ନେଇକି ଆସିଛି, ଆଉ ତୁ ମୋତେ ଚାଲିଯିବାକୁ କହୁଛୁ । ହେଉ ଲୋ ଝିଅ, ଆଉ କେବେ ତୋ ଘରକୁ ଆସିବି ନାହିଁ ହୁଁ ! କହି ବୁଢ଼ୀ ସକେଇ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲା ।


ଓଃ ମୋ ମାଉସୀଟା ପରା ! ତୁ କି ଜାଣିବୁ ଏ କରୋନାର କରୁଣ କାହାଣୀ ? ଏ କୌଣସି ସାଧାରଣ ରୋଗ ନୁହଁ, ସାରା ଦୁନିଆରେ ଲୋକ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେଣି । କେତେ ଲୋକ ମୃତ୍ୟୁ ମୁଖରେ ବି ପଡିଲେଣି । ଏ ରୋଗ ପାଇଁ କୌଣସି ଔଷଧ ନାହିଁ ଲୋ ମାଉସୀ, କେବଳ ସଚେତନତା ହିଁ ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ । ରୋଗ ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ଘରେ ରହୁଛନ୍ତି । ପ୍ରବାସୀ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଓଡ଼ିଶା ଫେରି ଆସୁଛନ୍ତି ।


ହଁ ହଁ ଜାଣେ ଲୋ ସବୁ । ତୋ ମୁଁହ ନ ଚାହିଁଲେ କେମିତି ରହିବି କହିଲୁ ? ମଲା ଝିଅର କଥା ତ ତୋ ମୁଁହ ଟିକେ ଦେଖିଲେ ଭୁଲି ଯାଏ । ବୁଢ଼ୀ ବେଳେ ଟିକେ ଦେଖା ଶୁଣା କରିବ ବୋଲି ଯାହାକୁ ଏତେ ଗେଲ ବସରରେ ବଢ଼େଇଲି, ସେ ତ ମୋତେ ପାଦରେ ଆଡେଇ ଦେଇ ଚାଲିଗଲା । ସ୍ତ୍ରୀ ପିଲାକୁ ନେଇ ବାହାର ରାଇଜେ ରହିଲା । ସେବେଠାରୁ ତୁ ହିଁ ମୋର ଗୋଟିଏ ବୋଲି ରତନ ଲୋ ! ପୁଅ କାଳେ ଗାଁକୁ ଆସିବ ବୋଲି ତା'ର ବନ୍ଧୁ ଜଣେ କହି ଯାଇଥିଲା । ଭାବିଥିଲି ଦୀର୍ଘ ୭ ବର୍ଷ ପରେ ପୁଅକୁ ଦେଖିବି, ଅପେକ୍ଷା କରି କରି ଆଖିରୁ ପାଣି ଶୁଖି ଗଲାଣି । କିନ୍ତୁ କରୋନା ସବୁ ବିଗଡି ଦେଲା ବୋଲି ଭାବୁଥିଲି, ହେଲେ ତୁ କହୁଛୁ ପ୍ରବାସୀ ମାନେ ବି ଓଡ଼ିଶା ଆସୁଛନ୍ତି । ମୋ ପୁଅ ବି ଫେରି ଆସନ୍ତା ନି !


ସୁପ୍ରିୟା କିଛି କହୁ କହୁ ଅଟକି ଗଲେ । କାରଣ ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ଶଶୁର ସାମ୍ନାରେ ଆସି ଠିଆ 

ହୋଇଗଲେ । ଶାଗବାଲି ବୁଢ଼ୀକୁ ଦେଖି ରାଗରେ କେତେ କ'ଣ କହି ଚାଲିଲେ - " ଘର ଘର ବୁଲି ରୋଗ ଆଣିବ, ନିଜେ ମରିବ ତ ଆମକୁ ମାରିବ । ରୋଗ ବାଣ୍ଟିଲେ ଆସି, ଖବର ଦାର କାଲିଠାରୁ ଏଠାକୁ ଯେମିତି ନ ଆସୁ !


ସୁପ୍ରିୟା ଶଶୁରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବୁଢ଼ୀ ଟିକେ ସୁପ୍ରିୟା ମୁହଁକୁ ଚାହିଁ ଦେଇ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଚାଲିଗଲା । ପଛରୁ ସୁପ୍ରିୟା ଡାକୁଥାନ୍ତି ମାଉସୀ ଏ ମାଉସୀ ! ତା' ପରଦିନ ବୁଢ଼ୀ ଆଉ ଆସି ନଥିଲା । ସୁପ୍ରିୟା ମନେମନେ ଭାବୁଥାନ୍ତି " ଯା ହେଉ, ଡେରିରେ ହେଉ ପଛେ ଶଶୁରଙ୍କ କଡ଼ା କଥାରେ ଟିକେ ମାଉସୀ ବୁଝିଲା । ପୁଅଟା ତା'ର ଟିକେ ହେଲେ ପଚାରେନି, ଥରେ ଏମିତି ଶାଶୁ - ବୋହୂ କଜିଆ ଲାଗିଲା ଯେ ସ୍ତ୍ରୀ କଥାରେ ପଡି ମାଆକୁ ଛାଡି ବିହାର ଚାଲିଗଲା । କେଜାଣି ଏ ଭୟଙ୍କର ସମୟରେ କେମିତି ଥିବ ସେ ! ଏତିକି ବେଳେ କେହି ଜଣେ ଫୋନ କରିବାରୁ ସୁପ୍ରିୟା ତାଙ୍କ ଭାବନା ରାଇଜରୁ ଫେରି ଆସି ଫୋନ ରିସିଭ୍ କଲେ । ସେପଟୁ ଶାଗବାଲି ବୁଢ଼ୀର ପୁଅ କହୁଥିଲା - " ସୁପ୍ରିୟା ଦିଦି ବୋଉକୁ ଜଣାଇ ଦେବେ । ସେଠାରେ ଅବସ୍ଥା ବହୁତ୍ ସାଙ୍ଘାତିକ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲା, ପିଲାର ପେଟକୁ ଦାନା ଦେବା ବି ଅସମ୍ଭବ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲା । ଚାଲି ଚାଲି ଆସି ଯା ହେଉ ଓଡିଶା ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚି ଗଲୁଣି । ହେଉ ହେଉ ମୁଁ ରଖିଲି ଦିଦି, ଗାଁକୁ ଗଲେ ଦେଖା ହେବ ।"


ବୁଢ଼ୀର ପୁଅଠାରୁ ଏତିକ କଥା ଶୁଣି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ ସୁପ୍ରିୟା, ଯେଉଁ ପୁଅ ଦିନ କାଳେ ଫୋନ୍ ଟିଏ ବି କରୁ ନଥିଲା । ଯଦିଓ ତା' ମାଆ ମୋ ଫୋନରୁ ବହୁତ ଥର ଫୋନ କରିଛି ତା ପୁଅ ନିକଟକୁ କଥା ଟିକେ ହେବା ପାଇଁ ! ଯେଉଁ ପୁଅର ମାଆ ଦେହ ପା' କଥା ବୁଝିବାକୁ ସମୟ ନଥିଲା । ସେ ପୁଅ ଆଜି ପରିସ୍ଥିତିରେ ପଡି ମାଆକୁ ମନେ ପକାଉଛି । ପୁଣି ତା'ର ନିଜ ଘର କଥା ମନେ ପଡୁଛି । ଏମାନେ ଯଦି ଗାଁକୁ ଆସିବେ ତାହାଲେ କ୍ବାରେଣ୍ଟାଇନ ସେଣ୍ଟରରେ ରହିବାକୁ ବାଧ୍ୟ, କିଏ ଜାଣେ ତାଙ୍କ ଦେହରେ ରୋଗ ଥିବ କି ନାହିଁ ।"


ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଗାଁ ସାରା ହୁରି ପଡ଼ିଛି । " ଶାଗବାଲି ବୁଢ଼ୀର ପୁଅ ଆସିଛି, ତା ସହ ବି ରୋଗ ନେଇକି ଆସିଥିବ । ସିଧା କ୍ବାରେଣ୍ଟାଇନ ସେଣ୍ଟର ନଯାଇ ତା'ର ମାଆ ପାଖକୁ ଯାଇ ମିଳାମିଶା । କାଇଁ ବାହାରେ ଥିବା ବେଳେ ମାଆ ତୋ'ର ମନେ ପଡୁ ନଥିଲା ତ ! ଆରେ ସେ ପୁରା ପରିବାରକୁ କ୍ବାରେଣ୍ଟାଇନରେ ରଖ ହେ, କିଏ ଜାଣେ ଏ ଅବୁଝା ବୁଢ଼ୀ ଦେହରେ ରୋଗ ବି ଥିବ । ଶାଗ ବିକିବାକୁ ଆସି ଘରେ ଘରେ ରୋଗ ବି ବାଣ୍ଟିବ ।"


ଲୋକଙ୍କ କଥା ସେଇଆ ହେଲା, ସପରିବାର କ୍ବାରେଣ୍ଟାଇନରେ ରହିଲେ । ଦୁଇ ଦିନ ଯାଇନି ବୁଢ଼ୀକୁ ଛାଡି ତା' ପୁଅ ବୋହୂ ଓ ନାତିକୁ କରୋନା । କାଳ ବିଳମ୍ବ ନକରି ଗାଁ ଲୋକ କୋଭିଡ୍ ହସ୍ପିଟାଲ୍ ପଠାଇଦେଲେ । କିନ୍ତୁ, ବୁଢ଼ୀ ତାର ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲା ।


କିଛିଦିନ ପରେ ପୁଅବୋହୁ ଓ ନାତି ଭଲ ହୋଇ ଫେରିଲେ । ବୁଢ଼ୀ ଘରେ ଖେଳି ଗଲା ଖୁସିର ଲହରୀ । ସୁପ୍ରିୟା ମଧ୍ୟ ଖୁସି ଥିଲେ, ଯା ହେଉ ବୁଢ଼ୀ ଟିକେ ଖୁସିରେ ରହିବ । କରୋନା ଆସିଲା ତ ପୁରା ପରିବାରକୁ ଏକାଠି କରିଦେଲା । ଦୁଇ ଚାରି ଦିନ ଯାଇନି ଗାଁ ଲୋକ ଶୁଣିଲେ ବୁଢ଼ୀ କୁଆଡେ ମରିଗଲା । ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ " କିଛି ତ ହେଇନଥିଲା, ସବୁ ଠିକ୍ ଠାକ୍ ଥିଲା । ହେଲେ ମଲା କେମିତି ?"


ବୁଢ଼ୀ ଘର ଆଗରେ ଲୋକଙ୍କ ଭିଡ଼ । ପୋଲିସ ଆସି ବାନ୍ଧି ନଉଛି ପୁଅ ବୋହୂଙ୍କୁ । ବୁଢ଼ୀକୁ ତା'ର ପୁଅ ବୋହୂ ହିଁ ହତ୍ୟା କରିଛନ୍ତି । ସୁପ୍ରିୟା ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ " ପୁଅ ବୋହୂ ସହ ସେ ଏତେ ଖୁସିରେ ଥିଲା । ପୁଅ ବୋହୂ ମାରିଲେ କାହିଁକି ? ପ୍ରକୃତ କାରଣ ଜାଣିବା ପରେ ସୁପ୍ରିୟାଙ୍କ ପାଦ ତଳୁ ମାଟି ଖସିଯିବା ପରି ଲାଗିଲା ।


ବୋହୂ କେବେ ତା'ର ଶାଶୁକୁ ନେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନଥିଲା । ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର କାମ କରାଉଥିଲା । କିଛି ମହିଳା ବିରୋଧ କରୁଥିବାରୁ, ସେ ଚାହୁଁ ଥିଲା ଅଲଗା ରହିବାକୁ । ବୁଢ଼ୀ ତା ପାଖରେ ରହିଲେ ଖର୍ଚ୍ଚ ବଢୁଥିଲା । ଲକ୍ ଡାଉନ୍ରେ ବେରୋଜଗାର ହୋଇ ପଡିଥିବା ପୁଅ ମଧ୍ୟ ପଇସା ଓ ଖାଦ୍ୟ ଚିନ୍ତାରେ ଥିଲା । ସେତିକି ବେଳେ ହିଁ ମୁଣ୍ଡକୁ ବୃଦ୍ଧି ଜୁଟିଲା, ମାଆ ତା'ର ଶାଗ ବିକି ଯେଉଁ ପଇସା ରଖିଛି ସେତିକିରେ ଚଳିବାକୁ ଭାବିଲା । କିନ୍ତୁ ଘରେ ଚାରି ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ କାଳେ ନିଅଣ୍ଟ ପଡ଼ିବ ବୋଲି, ପୁଅ ବୋହୂ ମିଶି ରାତ୍ରଭୋଜନରେ ବିଷ ଦେଇ ବୁଢ଼ୀର ହତ୍ୟା କଲେ ।


ସୁପ୍ରିୟାଙ୍କ ଆଖି ଛଳ ଛଳ ହୋଇ ଆସିଲା । ସେଇ ହସ ହସ ଓ ସୁନ୍ଦର ଡାକଟି ଏହି ଲକ୍ ଡାଉନ୍ ଭିତରେ ଅଫେରା ରାଇଜକୁ ଚାଲିଗଲା । ସେତିକିବେଳେ ତା କାନ ପାଖେ କେହି ଜଣେ କହି ଦେଇ ଗଲା " ଏ ଝିଅ ତୁ କାନ୍ଦୁଛୁ କାହିଁକି ? ଯା ଯା ମୋ ବାରି ପଟଟା ଆଗ ଦେଖି ଆସେ ।" ସୁପ୍ରିୟା ବୁଢ଼ୀ ଘରର ବାରିପଟକୁ ଯାଇ ଯାହା ଦେଖିଲେ ନିଜ କୋହ ସମ୍ଭାଳି ପାରିଲେନି । ବାରି ପଟରେ କେବଳ ଥିଲା ଶାଗବାଲି ବୁଢ଼ୀ ପ୍ରତିଦିନ ଆଣି ଦେଉଥିବା ତା ପସନ୍ଦ ଶାଗର ବଡ଼ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶାଗ କିଆରୀ ଟେ...!



Rate this content
Log in

More oriya story from Srimani Priyadarsini

Similar oriya story from Tragedy