Best summer trip for children is with a good book! Click & use coupon code SUMM100 for Rs.100 off on StoryMirror children books.
Best summer trip for children is with a good book! Click & use coupon code SUMM100 for Rs.100 off on StoryMirror children books.

Lopamudra Mishra

Tragedy


2.5  

Lopamudra Mishra

Tragedy


ସେହି ଦୁଇ ଗୋଇଠି

ସେହି ଦୁଇ ଗୋଇଠି

14 mins 196 14 mins 196

     

ଗାଁର ପୁରୁଣା ଏକତାଲା କୋଠାଘରର ଛୋଟିଆ ଛାତ ଉପରେ ଶୀତ ସକାଳର କଅଁଳ ଖରା ବିଛାଡ଼ି ହେଇ ପଡିଛି l ମାଆ ଆଗଭଳି ଆଉ ଉପରକୁ ଏତେ ଆସିପାରନ୍ତିନାହିଁ ତଥାପି ଛାତ ଉପରଟାକୁ ବେଶ୍ ପରିଷ୍କାର ପରିଚ୍ଛନ ରଖିଛନ୍ତି ଠିକ୍ ତାଙ୍କ ନିଜ ସଫା ହୃଦୟ ପରି l ଛାତର ଆଗ ପଟକୁ ଛୋଟ ଛୋଟ ମାଟିର କୁଣ୍ଡରେ ବାପା ଗେଣ୍ଡୁ ଓ ଗୋଲାପ ଫୁଲ ଫୁଟେଇଛନ୍ତି l ମାଆ ବି ଛାତ ଉପରେ ଇଟା ଆଡ଼ ଦେଇ, ମାଟି ଭର୍ତ୍ତି କରି ସେଥିରେ ଧାନୁଆଁ ଲଙ୍କା ଓ ବାଇଗଣ, ଭେଣ୍ଡି ଗଛ କେତୋଟି ଲଗେଇଛନ୍ତି l "ମାଆ ହାତରେ ଗଛ ଭଲ ହୁଏ", ବାପା ସବୁବେଳେ କହନ୍ତି l


  ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଓ ପ୍ରାଚୀ ପିଲାଦିନେ ଏଇ ଘର ତିଆରି ବେଳେ ବାପା ଓ ମିସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ କହି ବାଘଛେଳି ଓ ଲୁଡୁ ଖେଳର ଘର ଛାତ ଉପରେ ଠିକ ସେହି ପୁଣ୍ଟିଆ ଗଛର ଛାଇ ତଳକୁ ତିଆରି କରେଇଥିଲେ l ସିମେଣ୍ଟରେ ଗାର ପକା ସେହି ଘରଗୁଡିକ ଲିଭି ଲିଭି ଆସିଲାଣି l ପୁଣ୍ଟିଆ ଗଛଟା କେବେଠୁଁ କଟା ହେଇସାରିଲାଣି, ପ୍ରାଚୀର ବାହାଘର ପୂର୍ବରୁ l ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଚା' କପ୍ ଧରି ଛାତ ମଝିରେ ପଡ଼ିଥିବା ସପ ଉପରେ ଆସି ବସିଲା l ବାପା ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଯୋଗ କରିବାକୁ ଆସି ସପଟା ପକେଇ ଦେଇଯାଇଛନ୍ତି l ମାଆ ବି ଗାଧୋଇ ସାରି ତାଙ୍କ ସୂତାଶାଢ଼ିଟାକୁ ତାର ଉପରେ ଶୁଖେଇ ଦେଇଯାଇଛନ୍ତି l 


  ଚା' ରୁ ଢୋକେ ଢୋକେ ପାଟିକୁ ନେଉ ନେଉ ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଭାବୁଥିଲା ପୁରୁଣା କଥା l କେମିତି ଶୀତଦିନେ ଏଇ ତାଙ୍କରି ଛାତଟି ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଭାରି ବ୍ୟସ୍ତମୟ ହୋଇଉଠେ l ଛାତ ଉପରେ ଖରାଟିଆ ଜାଗା ଦେଖି ସପ ବିଛେଇ ଦିଆଯାଏ l ଗୋଟେ ପାଖରେ ବାପା ଖବର କାଗଜ ଓ ଚା' କପ୍ ଧରି ବସନ୍ତି l ଆର ପାଖରେ ପ୍ରାଚୀ ଓ ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ବହି ଖାତା ଖୋଲି ପାଠ ପଢିବାକୁ ବସିଯାଆନ୍ତି l ମାଆ ମଝିରେ ମଝିରେ ଆସୁଥାନ୍ତି ଲୁଗା ଶୁଖେଇବାକୁ, ଆଚାର ଡବା ଖରାରେ ରଖିବାକୁ, ବଡ଼ି ଶୁଖେଇବାକୁ, ବାପାଙ୍କ ପାଖରୁ କପ୍, ଗ୍ଲାସ୍ ଉଠେଇ ନେବାକୁ ଓ ତଳେ ବାପାଙ୍କୁ କେହି ଖୋଜୁଛନ୍ତି କହିଯିବାକୁ l 

  ଜେଜେଙ୍କ ସମୟରୁ ଜାଗା ବାଡ଼ି ବାଣ୍ଟ ହେଲାବେଳେ ପ୍ରତ୍ୟୁଷର ବାପାଙ୍କୁ ଘରଢିହ ହିସାବରେ ଖୁବ୍ କମ୍ ଜାଗା ମିଳିଥିଲା l ସେଥିପାଇଁ ଶୀତଦିନେ ଖରାରେ ବସା ଉଠା କରିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ଛାତ ଉପରଟା ଉପରେ ହିଁ ନିର୍ଭର କରୁଥିଲେ l


    ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ପିଲାବେଳୁ ଦେଖିଛି ଯେତେ ଶୀତ ପଡିଲେ ବି ମାଆ କେବେ ଛାତ ଉପରେ ଖରାରେ ବସି ଖରା ପୁଅଁନ୍ତି ନାହିଁ,ବାପାଙ୍କ ସହ ଗପନ୍ତି ନାହିଁ l ସେ ସବୁବେଳେ ତାଙ୍କ କାମରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି l ଖୁବ୍ ସକାଳୁ ଗାଧୋଇ ପଡ଼ନ୍ତି,ଠାକୁର ପୂଜା କରନ୍ତି, ଚା' ବସାନ୍ତି, ଜଳଖିଆ ତିଆରି କରନ୍ତି,ସମସ୍ତଙ୍କ ଲୁଗାପଟା ସଫାକରି ଧୋଇ ଛାତ ଉପରେ ନେଇ ଶୁଖାନ୍ତି l ସକାଳର ସବୁ କାମ ସରିଲେ ପୁଣି ରୋଷେଇ ଘରେ ରୋଷେଇ କାମରେ ଲାଗିପଡନ୍ତି l ମାଆଙ୍କୁ ଫୁରସତ୍ ନଥାଏ l ସେ ଉପରୁ ତଳ, ତଳୁ ଉପର ହେଉଥାନ୍ତି l ଶୀତଦିନେ ମାଆଙ୍କ ପାଦ ତଳ ଓ ଗୋଇଠି ଫାଟେ l ହାତକୁ ଆଞ୍ଛୁଆଞ୍ଛୁଡ଼ିଆ ଲାଗେ l ବାପା କହନ୍ତି, "ସେ ଫଟା ଗୋଇଠିରେ କେତେ ଏପଟ ସେପଟ ହେଉଛ ? ମନେ କରିକି ରାତିରେ ଟିକେ ମଲମ ଲଗାଅ ସେଥିରେ" l ମାଆ ହସିଦେଇ, "ହଁ ଲଗେଇବି " କହି ଚାଲିଯାଆନ୍ତି l 


       ଶୀତଋତୁ ଆରମ୍ଭ ହେଉଣୁ ମାଆ ପୁରୁଣା କମ୍ବଳ, ଚଦର,ସାଲ୍,ସ୍ଵେଟର୍, ଉଲ୍ ର ମଙ୍କି ଟୋପି, ମଫ୍ଲର୍, ସ୍କାର୍ଫ୍ ସବୁ ଶୀତ ଦିନିଆଁ ଲୁଗାପଟା ଟ୍ରଙ୍କ୍, ଆଲମିରାରୁ କାଢିଆଣି ସଫାକରି ଖରାରେ ପକେଇ ଆଲଣା ଓ ଶୋଇବାଘର ଭିତରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲଙ୍ଗବେଞ୍ଚ୍ ଉପରେ ଥାକକରି ରଖନ୍ତି l ମାଆ ଶୀତଲୁଗା ସବୁ ସଫା କରିବାକୁ କାଢୁଥିଲା ବେଳେ ସବୁଥିରୁ ଗନ୍ଧକର୍ପୁରର ବାସ୍ନା ବାହାରୁଥାଏ l ମାଆ ଭଲକରି ସଫାକରି ସେଥିରେ ଗନ୍ଧକର୍ପୁର ଦେଇ ରଖିଥାନ୍ତି, ବାହାର କଲାପରେ ଆଉଥରେ ସଫାକରନ୍ତି l ସମସ୍ତେ କହନ୍ତି ଶୀତଦିନ ଶୋଇବାକୁ ଭଲ l ଶୀତ କାଳେ ସଭିଙ୍କୁ ଅଳସୁଆ କରିଦିଏ l କିନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଦେଖିଛି ତା' ମାଆ ସବୁ ଋତୁ ପରି ଶୀତରେ ବି ଡେରିରେ ଶୁଅନ୍ତି ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଉଠନ୍ତି l ମାଆମାନଙ୍କୁ ବୋଧେ ଅଳସେଇ ଯାଇ ଟିକେ ନିଜ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିଯିବା ମନା l ପ୍ରତ୍ୟୁଷକୁ ସେମିତି ହିଁ ଲାଗେ ତା' ମାଆଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ l


     ଗୋଟେ ଥର ଶୀତରେ ପ୍ରତ୍ୟୁଷର ସାନ ପିଉସୀ ବୁନିନାନୀ ଆସିଥିଲେ l ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହ ଦିଲ୍ଲୀରେ ରହନ୍ତି l ଦିଲ୍ଲୀରୁ ଆସିଲାବେଳେ ପ୍ରତ୍ୟୁଷର ବାପାଙ୍କ ପାଇଁ ସୁନ୍ଦର ଜ୍ୟାକେଟ୍ ଟିଏ ଓ ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଓ ପ୍ରାଚୀଙ୍କ ପାଇଁ ଉଲେନ୍ ସ୍ଵେଟର୍ ଦୁଇଟି କିଣିଆଣିଥିଲେ l ସେଠି ସବୁ ଉଲ୍ ଜିନିଷ ଶସ୍ତାରେ ମିଳେ ବୋଲି ସେ କହୁଥିଲେ l ବୁନିନାନୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସବୁ ଜିନିଷ ଦେଇସାରିଲା ପରେ ବ୍ୟାଗ୍ ଭିତରୁ ଫିକା ଗୋଲାପି ରଙ୍ଗର ହଳେ ମୋଜା ବାହାରକରି ପ୍ରତ୍ୟୁଷର ମାଆଙ୍କୁ ଡାକି ସେଇଟି ଦେଖେଇ କହିଥିଲେ, "ଭାଉଜ ଏଇ ହଳକ ତୁମେ ରଖ l ତୁମ ତଳିପା ଫାଟି ଆଁ କରିଛି l ୟାକୁ ପିନ୍ଧି ଚଲାବୁଲା କଲେ ଟିକେ ଆରାମ ଲାଗିବ" l ମାଆ ରଖିଲେ l ପିନ୍ଧିନଥିଲେ, ପ୍ରାଚୀ ଦିନେ ଥାକ ଉପରେ ସେଇଟି ଦେଖିନେଇ ମାଆଙ୍କୁ ପଚାରିଲା, "ମାଆ ଏ ଲେଡ଼ିଜ୍ ସକ୍ସ୍ କାହାର ? ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ହେଇଛି ତ ! ମୁଁ ଏଇଟା ନେଉଛି ପିନ୍ଧିବି ? " l ମାଆ ହସିଦେଇ କହିଥିଲେ, "ନେ ପିଇନ୍ଧେ l ମୋତେ ତୋ ବୁନିନାନୀ ଦେଇଯାଇଥିଲା l ମୋର ତ ସବୁବେଳେ ପାଣିରେ କାମ l ଗୋଡ଼ ଶୁଖିଲା ରହୁଛି କେତେବେଳେ ଯେ ପିନ୍ଧିବି ? ତୁ ନେଇଯାଆ ପିନ୍ଧିବୁ l ଏ ଯୋଉ ଶୀତ ପଡିଛି,ଚଟାଣ ପା ବରଫ ଭଳି ଥଣ୍ଡା ହେଇଯାଉଛି l ତୁ ଘରେ ଏବେ ଏଇ ମୋଜା ପିନ୍ଧିକି ଚାଲବୁଲ କର "l


    ମାଆଙ୍କ ପାଦ ତଳିପା ଫାଟେ ବୋଲିକି କ'ଣ ମାଆ କେବେ ପାଦରେ ଅଳତା ଲଗାନ୍ତିନି l ଶୀତ ଦିନେ ବିଛଣାକୁ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ମାଆ ଗରମ ପାଣିରେ ପାଦକୁ ଭଲକରି ଧୋଇକି ତାଙ୍କ ଶୋଇବା ଘରକୁ ଯାଆନ୍ତି l ବାପା ଗୋଟେ ଗୋଡ଼ଫଟା ମଲମ ଆଣିଦେଇଥିଲେ, ମାଆ ଗୋଡ଼ ଧୋଇକରି ମଲମ ଲଗେଇ ଶୁଅନ୍ତି l ମଲମ ନଲଗେଇ ଶୋଇଲେ ବାପା ରାଗନ୍ତି l ତଥାପି କାହଁକି କେଜାଣି ମାଆଙ୍କର ତଳିପା ଫାଟିବା ଟିକେ ବି କମେନାହିଁ !


    କେତେ କେତେ ଶୀତ, ଖରା ଓ ବର୍ଷା ଆସିଛି ଆଉ ଯାଇଛି, ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ମାଟ୍ରିକ୍ ସାରି କଟକ ଯାଇଛି ପଢିବା ପାଇଁ l ପ୍ରାଚୀ ଗାଁ ସ୍କୁଲରୁ ପାଠ ଶେଷକରି ବିରଜା ଓମେନ୍ସ୍ କଲେଜରେ ନାଁ ଲେଖେଇଛି l ପ୍ରତ୍ୟୁଷର ଏହି ବ୍ୟାଙ୍କ୍ ଚାକିରୀଟା ହେବାର ଛଅମାସ ଆଗରୁ ଓ ପ୍ରାଚୀର ଗ୍ରାଜୁଏସନ୍ ଦ୍ୱିତୀୟ ବର୍ଷର ପ୍ରଥମ ସେମିଷ୍ଟାର୍ ପରୀକ୍ଷା ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ଅଂଶୁମାନ ତାଙ୍କ ପରିବାର ଲୋକଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ଧରି ଆସିଛନ୍ତି ପ୍ରାଚୀର ହାତ ମାଗିବାକୁ l ବାପା ଓ ମାଆ ପ୍ରାଚୀର ଭୟମିଶା ଲାଜୁଆ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ସେହି ମାର୍ଗଶୀରକୁ ହିଁ ବିବାହ ପାଇଁ ସମ୍ମତି ଜଣେଇଛନ୍ତି l 


 ପ୍ରାଚୀ ବାହାଘରକୁ ଏପଟ ସେପଟ ହେଇ ମାଆଙ୍କର ଗୋଡ଼ ତଳିପା ସେ ବର୍ଷ ଶୀତରେ ବହୁତ ଫାଟିଥିଲା l ପ୍ରାଚୀ ଶାଶୂଘରକୁ ଚାଲିଗଲା ପରେ ମାଆ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ରୋଷେଇଘର ଆଗରେ ଏକା ବସି ପାଦ ତଳିପାକୁ ଆଉଁସୁ ଆଉଁସୁ କାନ୍ଦୁଥିଲେ l ବାପା ମଲମଟେ ଧରି ଚୁପଚାପ୍ ଯାଇ ମାଆଙ୍କ ପାଦରେ ମାଲିସ୍ କରୁଥିବା ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଦେଖିନେଇ ରୋଷେଇ ଘର ବାରଣ୍ଡା ପାଖରୁ ଫେରିଆସିଲା l ଆଉ କହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲାନି ଯେ ସେହି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ମାଆଙ୍କ ହାତ ତିଆରି ମସଲା ଚା' ରୁ ଗୋଟେ କପ୍ ତା'ର ଦର୍କାର ଥିଲା l 


     ପ୍ରତ୍ୟୁଷର ଚାକିରୀ, ପ୍ରାଚୀର ବାହାଘର, ବାପାଙ୍କ ରିଟାଏର୍ଡମେଣ୍ଟ୍,ଟିଭିରେ ଓଡ଼ିଆ ସିରିଏଲ 'ତାସର ଘର' ର ଶେଷ ଅଧ୍ୟାୟ, ଓଡିଶାରେ ନୂଆ ସର୍କାର ସବୁକିଛି ସମୟ ସହ ତାଳଦେଇ ସମୟ ଅନୁସାରେ ନୂଆରୁ ପୁରୁଣା ହେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଗାଁ ଘରେ ଶୀତଦିନ ସେମିତି ହିଁ ଆଗପରି ଆସୁଥିଲା ମେଞ୍ଚାଏ ଗେଣ୍ଡୁ ଓ ହରଗୋୖରା ଫୁଲ, ଛାତ ଉପରେ କିଛି ଶୀତଦିନିଆଁ ପରିବା ଗଛ, ଛାତ ମଝିରେ ବାପାଙ୍କ ଖବର କାଗଜ ସହ ଚା' ର ଆସର ଓ ମାଆଙ୍କର ସେହି ଚିରାଚରିତ ଗୋଡ଼ ତଳିପା ଫଟାକୁ ସାଙ୍ଗରେ ଧରି l


     ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ତା' ଚାକିରୀର ପ୍ରଥମ ଦରମା ପାଇଲା ପରେ ଗାଁକୁ ଆସିଥିଲା ବାପା, ମାଆଙ୍କ ପାଇଁ ନୂଆ କପଡା ନେଇ l ଶ୍ରୁତିର ସୁନ୍ଦର ଫୋଟୋଟେ ବି ମୋବାଇଲ୍ ରୁ କାଢି ମାଆଙ୍କୁ ଦେଖେଇ ଅଳି କରିଥିଲା ବାପାଙ୍କୁ ଯେମିତି ହେଲେ ରାଜି କରେଇନେବାକୁ l ସେହିଥର ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଗଲାପରେ ପୁଣି ଯାଇ ଫେରିଥିଲା ନୂଆବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ଡିସେମ୍ବର୍ ପଚିଶରେ l ସକାଳୁ ଚା' ପାଇଁ ମାଆଙ୍କୁ ଖୋଜି ଖୋଜି ରୋଷେଇ ଘର ଆଡ଼କୁ ଗଲାବେଳେ ଦେଖିଲା, ସେ ପୂର୍ବଥର ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିବା ତା'ର ପୁରୁଣା ମୋଜାଟାକୁ ମାଆ ଗୋଡ଼ରେ ଗଳେଇ ତାହାର ଢିଲା ହେଇଯାଇଥିବା ଉପରି ଭାଗରେ ଇଲାସ୍ଟିକ୍ ରବର୍ ଗୁଡାଉଛନ୍ତି l ପ୍ରତ୍ୟୁଷକୁ ଟିକେ ଖରାପ ଲାଗିଲା l ମାଆଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲା, "କ'ଣ ମାଆ ଏ ପୁରୁଣା ଢିଲା ସକ୍ସ୍ ଟାକୁ ଏମିତି ପିନ୍ଧୁଛୁ ଯେ ? ବାପାଙ୍କୁ କହିଲୁନି ବଜାରରୁ ହଳେ କି ଦୁଇହଳ ନୂଆ କିଣିଆଣିବାକୁ ? ରହ ଆଜି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ମୁଁ ତୋ ପାଇଁ ନୂଆ ମୋଜା ଦୁଇ,ତିନି ହଳ କିଣି ଆଣୁଛି l ତୁ ସେ ପୁରୁଣା ଜେଣ୍ଟ୍ସ୍ ସକ୍ସ୍ ପିନ୍ଧ୍ ନାହିଁ l 


-- ଆରେ ମୋଜା ତ ମୋଜା ସେଥିରେ ପୁଣି ଜେଣ୍ଟ୍ସ୍ ଲେଡିଜ୍ କ'ଣ କିରେ ? ଏଇ ତଳିପାଟା ଫାଟିକି ବଥା ଲାଗୁଛି ତ ସେଥିପାଇଁ ଏଇଟା ସକାଳୁ ଟିକେ ଗୋଡ଼ରେ ଗଳେଇ କାମ କଲେ ଆରମ୍ ଲାଗୁଛି l ମୋର ନୂଆ ମୋଜା କ'ଣ ହେବ ? ଏଇ ଆଉ ଟିକେ ପରେ ଖରା ପଡିଆସିଲେ ପାଣିରେ କେତେ କାମ, ମୋ ପାଦ କ'ଣ ଆଉ ଶୁଖିଲା ରହିପାରିବ ଯେ ପିନ୍ଧିବି ? ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଟିକେ ବେଶି ଥଣ୍ଡା ପଡୁଛି ତ ତୋରି ପୁରୁଣା ମୋଜା ଟିକେ ପିନ୍ଧି ପକାଉଛି l ହଉ ତୁ ଯାଇ ଦେଖେ ଛାତ ଉପରେ ଖରା ପଡ଼ିଲାଣି କି ନାହିଁ, ମୁଁ ଚା' ନେଇକି ଯାଉଛି l


    ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ସେଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ବଜାର ଗଲା l ସ୍କୁଲ୍ ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ସହ ଦେଖା କଲା ଓ ଫେରିଲା ବେଳକୁ ମାଆଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଇହଳ ସୁନ୍ଦର ଲେଡିଜ୍ ସକ୍ସ୍ ନେଇକରି ଆସିଲା l ମାଆ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ ସାମାନ୍ୟ ମୋଜା ଦୁଇହଳ ପାଇ l ମାଆଙ୍କ ପାଦରେ ନୂଆ ମୋଜା ଦେଖି ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ବି ଖୁସି ହେଲା l ଛୁଟି ସରିଗଲା, ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଫେରିଗଲା l ପୁଣି ଛୁଟି ଦେଖି ଆସିଲାବେଳକୁ ଛାତ ଉପରେ ଆଉ ଶୀତଦିନିଆଁ କଅଁଳ ଖରା ନାହିଁ, ତା' ବଦଳରେ ମୁଣ୍ଡ ଫଟା ଗ୍ରୀଷ୍ମର ରୌଦ୍ର l


  ସେହିଥର ଯେଉଁ ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଘରକୁ ଆସିଥିଲା, ଦିନେ ଖରାଦିନିଆଁ ସଞ୍ଜବେଳେ ଶ୍ରୁତିର ବାପା ଓ ମଉସା ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ ପ୍ରତ୍ୟୁଷଙ୍କ ବାପା, ମାଆଙ୍କ ସହ ବିବାହ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିବାପାଇଁ l ଜ୍ୟେଷ୍ଠରେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ସନ୍ତାନର ବିବାହ କରିବାକୁ ପ୍ରତ୍ୟୁଷର ବାପା ରାଜିହେଲେନାହିଁ l ବର୍ଷାରେ ବାହାଘର କରେଇବାକୁ ବି କେହି ସମ୍ମତି ଦେଲେନାହିଁ l ଲଗ୍ନ କରି ମାର୍ଗଶୀର ଯାଏଁ ବାହାଘର ଘୁଞ୍ଚେଇ ରଖିଦେବାକୁ ସମସ୍ତେ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲେ l ସଭିଙ୍କ ମନକୁ କଥାଟା ପାଇଲା l ପ୍ରତ୍ୟୁଷ କିନ୍ତୁ ଟିକେ ଉଦାସ ଉଦାସ ଦିଶିଲା l ସେ ବୋଧେ ଶ୍ରୁତିକୁ ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ନିଜ ପାଖରେ ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା l  


    ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ବାହା ହେଲା ଶୀତର ଆରମ୍ଭରେ l ଶୀତଳ ପଡିଆସୁଥିବା ପୃଥିବୀରେ ଦୁହିଁଙ୍କ ନୂଆ ସମ୍ପର୍କର ଉଷ୍ମତା ଦୁହିଁଙ୍କୁ ନୂଆ ଏକ ମନୋରମ ଦୁନିଆଁକୁ ନେଇଯାଉଥିଲା l ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏ ଋତୁ,ଏ କାକର ବିନ୍ଦୁ,ଏ କୁହୁଡ଼ିଆ ସକାଳର ଦୃଶ୍ୟ ସବୁକିଛି ଥିଲା ସୁନ୍ଦର l ଏମିତିକି ରାତିର ହାଡ଼ଭଙ୍ଗା ଶୀତ ଓ ପରସ୍ପରଙ୍କ ରୁକ୍ଷ ତ୍ୱଚା ବି ସେମାନଙ୍କୁ ସୁକୋମଳ ମନେ ହେଉଥିଲା l 


  ଶ୍ରୁତି ଓ ପ୍ରତ୍ୟୁଷଙ୍କ ପାଇଁ ସେହି ବର୍ଷ ଶୀତର ସବୁକିଛି ଜିନିଷ କୋମଳ ହେଇଉଠିଥିବା ବେଳେ ମାଆଙ୍କର ପାଦଫଟାର ରୁକ୍ଷତା ସେଥର ବେଶି ବଢିଯାଇଥିଲା l ମାଆ ଖାଲି ପାଦରେ ବାହାଘରର ଯାବତୀୟ କାମ କରିବା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ହାତ ଓ ପାଦ ଉଭୟ ସେ ବର୍ଷର ଥଣ୍ଡା ଓ ଶୀତରେ ଭୀଷଣଭାବେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥିଲେ l ମାଆଙ୍କ ପାଦ ତଳ ଛିଣ୍ଡିଯାଇ ରକ୍ତ ବି ବାହାରିଥିଲା l ସେ କିନ୍ତୁ ବେଶ୍ ଖୁସି ଥିଲେ ଶ୍ରୁତି ପରି ସୁନାନାକୀ ନୂଆବୋହୂକୁ ପାଇ l 


    ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ବାହାହେଲା ପରେ ବି ଛୁଟି ଦେଖି ଶ୍ରୁତିକୁ ସାଙ୍ଗରେ ଧରି ଗାଁକୁ ପ୍ରାୟ ଆସେ l ପ୍ରାଚୀ ମଧ୍ୟ ତା' ପୁଅ ରୋନକ୍ ସାଙ୍ଗରେ ବେଳେ ବେଳେ ବୁଲିଆସେ ବାପା ମାଆଙ୍କୁ ଦେଖା କରିବାକୁ l କିନ୍ତୁ ଏହି କିଛି ବର୍ଷ ହେବ ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଆଉ ଶ୍ରୁତିକୁ ସବୁଥର ସାଙ୍ଗରେ ଧରି ଆସିପାରୁନି l ଶ୍ରୁତି ନୂଆକରି ଚାକିରୀରେ ଜଏନ୍ କରିଛି, ଗୋଟେ ବେସରକାରୀ ସଂସ୍ଥାରେ l ତା'କୁ ବେଶି ଛୁଟି ମିଳୁନି l ଲମ୍ବା ଛୁଟି ମିଳିଲେ ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଓଡିଶା ବାହାରକୁ ଭଲ ଗୋଟେ ଟୁର୍ ରେ ବାହାରି ଯାଉଛନ୍ତି l ପ୍ରାଚୀ ବି ବାପଘରକୁ ଆଉ ଏତେଟା ଆସିପାରୁନି l ରୋନକ୍ ର ପଢାପଢି ଚିନ୍ତାରେ ସେ ଆଉ କୁଆଡେ ବୁଲିଯିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ କରୁଛି l


   ଶୀତରେ ଗୁଡ଼ାଏ ପର୍ବ ପର୍ବାଣୀ ପଡ଼େ l ମାଆ ସବୁ ପର୍ବରେ ସୁଆଦିଆ ପିଠା ପଣା କରନ୍ତି l ପିଲାମାନେ ଆସୁନଥିବାରୁ ଏବେ ମାଆଙ୍କର ବି ଆଉ ସେସବୁ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହୁଏନି l ଏଥର ଶୀତରେ ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଏକା ଆସିଛି, ଶ୍ରୁତି ଯାଇଛି ତା'ର ବାପଘରକୁ l ସେ ବିଚାରୀ ବି ତା' ଘରକୁ ଯିବାକୁ ସମୟ ପାଉନି l ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ସମୟ ବାହାର କରି ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କ ଜନ୍ମସ୍ଥାନକୁ ଆସିଛନ୍ତି l 

  

  ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଏକା ଏକା ଶୀତଋତୁରେ ତା ସୁନ୍ଦର ଗାଁର ମନୋରମ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଏଇ ତାଙ୍କ ପୁରୁଣା ଛାତଘରର ଛାତ ଉପରେ ପୁରୁଣା କଥା ମନେପକେଇ ଉପଭୋଗ କରୁଛି l 


    ପ୍ରତ୍ୟୁଷର ଚା' ପିଆ ସରିନି ମାଆ ଗୋଟେ ଥାଳିଆରେ ଗତରାତିରେ ପୋଡି ରଖିଥିବା ପୋଡ଼ପିଠାରୁ କେଇଖଣ୍ଡ ଆଣି ରଖିଦେଇଗଲେ l ମାଆ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ପଛରୁ ଡାକିଲା, " ମାଆ ତଳେ ଭାରି ଶୀତ, ଆସୁନୁ ଟିକେ ଏଇଠି ମୋ ପାଖରେ ବସିବୁ " l


--ଆରେ ଆଉ ବସିବି କ'ଣ ? ତଳେ ପା କେତେ କାମ l ରାତି ପାହିଲେ ପଢୁଆଁ ଅଷ୍ଟମୀ ଆଉ ମାଣବସା ଗୁରୁବାର l ବସି ରହିଲେ କାମ ହେବନା ? 


--ତୁ କାହିଁକି ଏତେ ସବୁ କଷ୍ଟିଆ ଓଷା ବାର କରୁଛୁ କହିଲୁ ? ତୋ ଦେହ ପା ଭଲ ରହୁନି ! ଦେଖେଇଲୁ ତୋ ପାଦ ? 


--ମୋ ଦେହ କିଛି ହେଇନି l ଅଷ୍ଟମୀ ଟାରେ ପିଠା ଦିଇଟା କରିବିନି ନା ? ତୁ, ମୋ ପଢୁଆଁ ପୁଅ ଘରେ ଅଛୁ, ଘରେ ମୋର ପିଠା ହେବନି ? ଆହୁରି ପୁଣି ପ୍ରାଚୀ ଘରକୁ ବି ଦିଇଟା ନପଠେଇଲେ ସେ ରୋନକ୍ ଟା ପରା ରୁଷିବ l ହଉ ମୁଁ ଯାଏଁ, ତୁ ପୋଡ଼ପିଠା ଖାଇସାରି ତଳକୁ ଆସେ ବାପା ଡ୍ରଇଂ ରୁମ୍ ରେ ତୋତେ ଖୋଜୁଥିଲେ l 


   ମାଆ ତରବର ହେଇ ଚାଲିଗଲେ l ତାଙ୍କ ପାଦକୁ ଫୁରସତ ନାହିଁ l ପ୍ରଥମା ଅଷ୍ଟମୀ ପରଦିନ ଶୁକ୍ରବାର,ସେଦିନ ବି ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଛୁଟି ନେଇଛି, ଶ୍ରୁତି ବି ଛୁଟିରେ l ଶନିବାର, ରବିବାର ବି ଛୁଟି l ସେମାନେ ଦୁହେଁ ସୋମବାର ସକାଳୁ ଯିବେ l ଶ୍ରୁତି ଶୁକ୍ରବାର ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ତା' ବାପଘରୁ ଶାଶୂଘରକୁ ଆସିଲା l ଦୁଇଦିନ ଶାଶୂଘରେ ବେଶ୍ ଖୁସି ମଜାରେ କାଟିଲା l ଶ୍ରୁତିର ଥଣ୍ଡା ଦେହ l ଶୀତ ଦିନକୁ ତା'ର ବେଶି ଡର l ଟିକେ ଏପଟ ସେପଟ ହେଇଗଲେ ତା'କୁ ସର୍ଦି, କାଶ ଲାଗିଯାଏ l ସେଥିପାଇଁ ସେ ଶୀତଦିନରେ ସବୁବେଳେ ସତର୍କ ରହେ l ଦେହରୁ ସ୍ଵେଟର୍ ଆଉ ପାଦରୁ ମୋଜା ପ୍ରାୟ ତ ଖୋଲେନାହିଁ l 


      ଶ୍ରୁତିର ହଳେ ମୋଜା ତା' ପାଦର ଝୁଣ୍ଟିଆ ଲାଗି ଉପର ଆଡୁ ଛିଡ଼ି ଯାଇଥିଲା l ଶ୍ରୁତିକୁ ଚିରା ଫଟା ପିନ୍ଧିବା ଆଦୌ ଭଲ ଲାଗେନି l ସେ ସେଇଟିକୁ ଖୋଲି ଶାଶୂଘର ଛାତ ଉପରେ ପକେଇ ଦେଇଥିଲା l ଶ୍ରୁତି ଓ ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଚାଲିଗଲା ପରେ ମାଆ ସେମାନଙ୍କ ରୁମ୍ ଓ ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିବା ସବୁ ଜିନିଷକୁ ସଜାଡ଼ି ରଖିଦିଅନ୍ତି l ସେଇ ଛିଣ୍ଡା ମୋଜାକୁ ବି ସାଇତି ରଖି ଦେଇଥିଲେ l 


    ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ଶୀତଋତୁ ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଆସୁଥିଲା l ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ବାପା ହେଲା ଗୋଟେ ହାଡ଼ଥରା ଶୀତରାତିରେ l ଝିଅର ନାଁ ସେମାନେ ଦେଲେ ଶୀତଲ୍ l ପ୍ରତ୍ୟୁଷର ବଦଳି ହେଇଗଲା ବାରିପଦା l ଶ୍ରୁତି ଚାକିରୀ ଛାଡିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲା, ଶୀତଲ୍ ର ଯତ୍ନନେବାକୁ କେହି ନଥିବାରୁ l ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଏବେ ବହୁତ ବ୍ୟସ୍ତ ରହେ l ଘରକୁ ଯାଇପାରେନାହିଁ l ଶ୍ରୁତି କହେ, "ପ୍ରାଚୀ ଘର ପାଖେ ରହୁଛନ୍ତି ସେ ଯାଇ ବାପା, ମାଆଙ୍କ ଦେଖା ଶୁଣା କରୁଥିବେ l ତୁମେ କାହିଁକି ଏତେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଉଛ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ? " l କିନ୍ତୁ ପ୍ରାଚୀ ଘର ପାଖେ ରହି ବି ଯାଇପାରେନାହିଁ l ଶାଶୂ, ଶ୍ୱଶୁର, ଦେଢ଼ଶୂର, ଜାଆଙ୍କୁ ନେଇ ତା'ର ବଡ ପରିବାର l ସେଥିରେ ପୁଣି ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସ୍କୁଲ୍ ଚାକିରୀ l ତା'କୁ ବି ସମୟ ମିଳେନି l 


    ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ମାଆଙ୍କ ସହ କଥା ହୁଏ ଫୋନରେ l ସେମାନେ ଭଲ ଅଛନ୍ତି କୁହନ୍ତି l ଶୀତଲ୍ କୁ ଦେଖିବାକୁ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣ ଛଟପଟ୍ ହେଉଥାଏ l ପଡିଶା ଘର ସୁରକକାଙ୍କ ପୁଅ କୁନାର ମୋବାଇଲକୁ ଭିଡିଓ କଲ୍ କରି ପ୍ରତ୍ୟୁଷ, ଶ୍ରୁତି ଓ ଶୀତଲ୍ ଙ୍କ ସହ ବାପା, ମାଆଙ୍କର ସାମ୍ନା ସାମ୍ନି କଥା କରେଇଦିଏ l 


    ଦିନ ଗଡ଼ିଯାଏ l ପ୍ରାଚୀର ପୁଅ ମାଟ୍ରିକ୍ ପରୀକ୍ଷା ଦେଇସାରି କଲେଜ୍ ରେ ଆଡ଼ମିଶନ୍ ନିଏ l ସେ କାଳେ ହଷ୍ଟେଲରେ ରହି କୁସଙ୍ଗରେ ପଡି ଖରାପ ହେଇଯିବ ସେହିକଥା ଭାବି ପ୍ରାଚୀ ଓ ଅଂଶୁମାନ ପୁଅକୁ ଭଡ଼ାଘରେ ରଖିବାକୁ ସ୍ଥିର କଲେ l ରୋନକ୍ ର କଲେଜ୍ ପାଖରେ ଗୋଟେ ଛୋଟଘର ଭଡ଼ା ନେଇ ପ୍ରାଚୀ ଓ ରୋନକ୍ ସେଇଠି ରହିଲେ l


ପ୍ରାଚୀ ଓ ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ନିଜ ନିଜ ପରିବାରରେ ଏତେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହୁଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ଦୁହେଁ ବେଳେ ବେଳେ ଭୁଲିଯାଉଥିଲେ ପୂର୍ବରୁ ଦୁହିଁଙ୍କ ଭିତରେ କିଛି ସମ୍ପର୍କ ଥିଲା l ଯୋଉ ଦୁଇଜଣ ଲୋକ ଏବେ ଗାଁ ଘରେ ପରଷ୍ପରର ସାହାରା ହେଇ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଏମାନେ ଦୁହେଁ ଦିନରାତି ବାପା, ମାଆ ଡାକରେ ବ୍ୟତିବ୍ୟସ୍ତ କରିପକାଉଥିଲେ l ସେ ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧୁର ସମ୍ପର୍କର ସେତୁବନ୍ଧ ହୋଇ ରହିଥିଲେ ଏ ଭାଇ ଭଉଣୀ ଦୁଇଜଣ l ଏସବୁ କଥା ସତରେ ଭୁଲିଯାଉଛନ୍ତି ଏବେ ପ୍ରାଚୀ ଓ ପ୍ରତ୍ୟୁଷ l ସେମାନଙ୍କ ବ୍ୟସ୍ତମୟ ସାଂସାରିକ ଜୀବନ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅତୀତକୁ ଅନେକ ସମୟରେ ଭୁଲିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରୁଛି l


    ବୟସର ପ୍ରହାର ମାଆଙ୍କ ଅଣ୍ଟାକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲାଣି l ବାପାଙ୍କ ପାଦକୁ ଧିର କରିଦେଲାଣି l ଗାଁର ସେ ବୟସ୍କ ପୁରୁଣା କୋଠାରୁ ବି ରଙ୍ଗ ଛାଡ଼ିଗଲାଣି l ଛାତ ଉପରେ ବି ଆଉ ଜାତିଜାତିକା ଫୁଲ ଫୁଟୁନି l ଶୀତ ଦିନ ରାତିସାରା ବାପା ଏବେ ଖୁଁ ଖୁଁ କାଶନ୍ତି, ମାଆ ଚଷମା ପିନ୍ଧି ଔଷଧ ଖୋଜି ଅଣ୍ଡାଳି ବାପାଙ୍କୁ ପିଆନ୍ତି l 


    ବାପାଙ୍କ ଦେହ ବେଶି ଖରାପ ହେଉଛି, ମାଆ ଫୋନ୍ କରିଥିଲେ l ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଏକା ଆସି ବାପା ଓ ମାଆ ଉଭୟଙ୍କୁ ନିଜ ପାଖକୁ ନେଇଯାଇଥିଲା l ବାରିପଦାରେ ବହୁତ ବେଶି ଥଣ୍ଡା l ମାଆର ଗୋଇଠିରୁ ରକ୍ତ ଝରିଲା l ଥଣ୍ଡାରେ ବାପା ବେଶି କଷ୍ଟ ପାଇଲେ l ସେମାନେ ସେଠି ଚଳିପାରିଲେନି l ଦୁହେଁ ଯାକ ଗାଁକୁ ଫେରିଆସିବାକୁ ବ୍ୟାକୁଳ ହେଲେ l ବାପାଙ୍କ ଦେହ ଟିକେ ସୁସ୍ଥ ହେବାପରେ ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ପୁଣିଥରେ ଆସି ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଗଲା l ପ୍ରାଚୀ ବି ଏବେ କେବେ କେବେ ଆସି ଦୁହିଁଙ୍କ ଭଲ ମନ୍ଦ ବୁଝିଯାଏ l 


        "କାର୍ତ୍ତିକ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ପରେ ପରେ ତୋ ମାଆ କାହିଁକି ଆଉ ବେଶି ଚଳଚଞ୍ଚଳ ରହୁନି l ଓଷା ବ୍ରତ କରି ବୁଢ଼ୀ ମଣିଷଟା ଭାରି ଦୂର୍ବଳ ହେଇଗଲାଣି l ତୁମେମାନେ ଟିକେ ଆସ l ମାଆକୁ ନେଇ ଟିକେ ଡାକ୍ତର ଦେଖାଅ l ବେଳେ ବେଳେ ସେ କାହିଁକି ରୋଷେଇ କରୁ କରୁ ଯାଇ ବିଛଣାରେ ଗଡି ପଡୁଛି, ପଚାରିଲେ କହୁଛି ମୁଣ୍ଡ ବୁଲେଇଦେଲା", ଫୋନରେ ବାପାଙ୍କ ଠୁ ଏମିତି କଥା ଶୁଣି ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଭାବିଲା, "ମାଆର ଦେହତ ବାପାଙ୍କ ଠାରୁ ଭଲ ଥାଏ l ହଠାତ୍ ଏମିତି କାହିଁକି ହେଉଛି ? ହଁ କାର୍ତ୍ତିକରେ ବ୍ରତ, ଓଷା କରି ସେମିତି ଉଇକ୍ ଫିଲ୍ କରୁଥିବ l ହଉ ସମୟ ବାହାର କରି ଯିବି " l 


       ଡିସେମ୍ବର୍ ପଚିଶରୁ ଜାନୁଆରୀ ଦୁଇ ଯାଏଁ ଶୀତଲ୍ ର ସ୍କୁଲ୍ ଛୁଟି, ପ୍ରତ୍ୟୁଷର ବି ଛୁଟି l ସେମାନେ ଏଥର କୁଆଡ଼େ ଟୁର୍ ପ୍ଲାନ୍ ନକରି ଗାଁକୁ ଆସିବାକୁ ସ୍ଥିର କଲେ l ପ୍ରାଚୀ ଓ ରୋନକ୍ ବି ଆସିଥିଲେ l ଅଂଶୁମାନ ଶ୍ୱଶୁର ଘରକୁ ଆସିବାକୁ ବିଲକୁଲ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତିନି l ମାଆ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାଠି ଦେଖି ଖୁସିରେ କୁରୁଳି ଉଠିଲେ l ତାଙ୍କ ଦୂର୍ବଳ ଶରୀରରେ ଯେମିତି ନୂଆ ପ୍ରାଣ ସଞ୍ଚରିତ ହେଇଗଲା l କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ମାଆଙ୍କୁ  ଦେଖି ଉଦାସ ହେଇଗଲେ l ମାଆ ଆଉ ଆଗଭଳି ସତେଜ୍ ଦିଶୁନଥିଲେ l ତାଙ୍କ ଦେହ, ମୁହଁ ସବୁ ଶୁଖିଲା କାଠ ପରି ଦିଶୁଥିଲା l 


  ଅନେକ ଦିନପରେ ଘର ପୁରି ଉଠିଥିଲା ଆଉ ତା ସହ ବାପାମାଆଙ୍କ ମନ ବି l ଡିସେମ୍ବର୍ ଏକତିରିଶ ରାତିରେ ପିଲାମାନେ ମିଶି ରନ୍ଧାରନ୍ଧି କଲେ l ସମସ୍ତେ ସାଙ୍ଗରେ ଖାଇଲେ l ଡେରି ରାତିରେ ସମସ୍ତେ ଶୋଇବାକୁ ଗଲେ l ପୃଥିବୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚାରିପାଖରେ ପରିକ୍ରମା କରିବାର ଆଉ ଗୋଟେ ୩୬୫ ଦିନ ଶେଷ କଲା l ପରଦିନ ସକାଳୁ ନୂଆ ବର୍ଷର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ନୂଆ ଏକ ସୁନେଲି କିରଣ ଢାଳୁଥିଲେ l ବିଳମ୍ବରେ ଶୋଇଥିବାରୁ ସକାଳୁ କାହାରି ନିଦ ଭାଙ୍ଗୁନଥିଲା l ଘରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ଯିଏ ନୂଆ ସକାଳକୁ ପ୍ରଥମେ ସ୍ୱାଗତକରେ, ସେ ମାଆ ଆଜି ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟରେ l ତା' ନିଦ ବି ଭାଙ୍ଗୁନି l ସମସ୍ତେ ଉଠିଲେ l ବିଳମ୍ୱରେ ହେଉପଛେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଖି ନୂଆ ଉଦ୍ଦୀପନାର ସହ ନୂଆସକାଳକୁ ଦେଖିଲା l କିନ୍ତୁ ଜଣଙ୍କ ଆଖି ଆଜି ଖୋଲୁନି l ସେ ତ ଏତେ ଡେରି ଯାଏଁ ବିଛଣାରେ ପଡିରହେ ନାହିଁ ! ସ୍ୱାମୀ, ପୁଅ, ଝିଅ, ବୋହୂ ସମସ୍ତଙ୍କର ସନ୍ଦେହ ହେଲା l ପୁଅର 'ମାଆ ମାଆ' ଡାକ ବି ଆଜି ତା କାନକୁ ଶୁଭୁନି l ଯୋଉ ନାତି,ନାତୁଣୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଦିନେ ସେ ଛଟପଟ୍ ହେଉଥିଲା ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ସେ ଆଖି ଖୋଲୁନି l ଗେହ୍ଲା ଝିଅ 'ମାଆ ଲୋ.. ' କହି କାନ୍ଦି ଉଠିଲା l ତା' କାନ୍ଦ ଚୁପ୍ କରିବାକୁ ବି ଆଜି ସେ ଉଠିଯାଇ ତା'କୁ ଛାତିରେ ଜାକି କୋଳେଇ ନେଉନି l 


   ଘରେ ଶୋକାକୁଳ ପରିବେଶ l ମାଆ ରାତିରୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଖୁସିକୁ ମନରେ ଭରିନେଇ ଓ ନିଜର ସବୁ କଷ୍ଟକୁ ଛାତିରେ ଚାପିଦେଇ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି ଅଫେରା ଜଗତକୁ l ସମସ୍ତେ ଆସିଥିଲେ ଦଶଟି ଦିନର ଛୁଟିନେଇ l ରହିବାକୁ ପଡ଼ିଲା ଆହୁରି ଅଧିକା ତେରଦିନ l ମାଆ ସବୁବେଳେ ବାପାଙ୍କୁ କହୁଥିଲେ, "ହେଇଟି ଶୁଣୁଛ, ଦେଖିବ ମୁଁ ମଲାବେଳକୁ ମୋ ପୁଅ, ଝିଅ, ନାତି, ନାତୁଣୀ ସବୁ ମୋତେ ବେଢେଇ ବସିଥିବେ ଆଉ ମୁଁ ତୁମ କୋଳରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ଚିରନିଦ୍ରାରେ ଶୋଇଯାଇଥିବି l ସେତିକି ଖାଲି ଇଚ୍ଛା ମୋର ବାକି ଅଛି l ଆଉ ସବୁ ତ ତୁମେ ଆଉ ପିଲାମାନେ ପୂରଣ କରିଦେଇଛ l " ମାଆଙ୍କ ଶେଷଇଚ୍ଛା ବି ପୂରଣ ହେଇଗଲା l 


   ସବୁକାମ ସରିଲା l ବାପା ଏବେ ଗୋଟେ ପଥର l ଏ ଘରେ ତାଲା ଲଗେଇ ବାପାଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇଯିବ ପ୍ରତ୍ୟୁଷ l ପ୍ରାଚୀର ଆଖିରୁ ଲୁହ ଶୁଖୁନି l ଶ୍ରୁତି, ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଓ ପ୍ରାଚୀ ମାଆଙ୍କର ଜିନିଷ ସବୁ ସଜାଡ଼ି ରଖୁଥିଲେ, ଯେମିତି କିଛି ବି ନଷ୍ଟ ନହେଇଯାଏ l ମାଆ ସିନା ରହିଲେନି କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ଲାଗିଥିବା ସବୁ ଜିନିଷକୁ ଚିରଦିନ ପାଇଁ ସାଇତି ରଖିବାକୁ ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଓ ପ୍ରାଚୀ ଲାଗିପଡ଼ିଥିଲେ l ଶ୍ରୁତି, ପ୍ରାଚୀ ମାଆଙ୍କ ଲୁଗାପଟାକୁ ଜରିରେ ପ୍ୟାକିଂ କରି ଆଲମିରାରେ ସାଇତି ରଖୁଥିବା ବେଳେ ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ମାଆଙ୍କ ହାତ ତିଆରି ବିଭିନ୍ନ ଘରସଜା ସାମଗ୍ରୀକୁ ପୋଛା ପୋଛି କରି କପବୋର୍ଡରେ ରଖୁଥିଲା l କପବୋର୍ଡ ଖୋଲୁ ଖୋଲୁ ହାତରେ ପଡିଲା ଗୋଟେ କାଗଜ ପୁଟୁଳି l ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ଖୋଲିଲା l କାଗଜ ପୁଟୁଳି ଭିତରେ ଆଉଗୋଟିଏ ଜରି ପ୍ୟାକେଟ୍ l ତା' ଭିତରେ 

ରହିଛି ଦୁଇହଳ ଲେଡିଜ୍ ସକ୍ସ୍ l ପ୍ରତ୍ୟୁଷର ଚିହ୍ନିବାରେ ବାକି ରହିଲାନି ଯେ ସେହି ଦୁଇହଳ ମୋଜା ସେ ହିଁ ମାଆଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ପାଖ ବଜାରରୁ କିଣି ଆଣିଥିଲା l " ମାଆ ୟାକୁ ନପିନ୍ଧି ଆଜିଯାଏଁ ସାଇତି ରଖିଥିଲା l", ପ୍ରତ୍ୟୁଷର ଆଖିରୁ ଦୁଇଟୋପା ଲୁହ ଖସି ପଡି ମାଆଙ୍କ ମୋଜାକୁ ଅଳ୍ପ ଭିଜେଇଲା l "ମାଆ ସେମିତି ହିଁ କରେ, ନୂଆ ଜିନିଷ ସାଇତି ରଖି ପୁରୁଣାରେ କାମ ଚଳାଏ l", ପ୍ରାଚୀ ସେହି ଆଲମିରା ପାଖରୁ ଥାଇ କହୁଥିଲା l


    ରଖା ରଖି ସରିଆସୁଥିଲା ଶ୍ରୁତି କ'ଣ ଗୋଟେ ହାତରେ ଧରି ହଠାତ୍ ବଡ଼ ପାଟି କରି କହିଲା, " ହେଇ ଇଆଡ଼େ ଦେଖିଲ ପ୍ରତ୍ୟୁଷ, ମୁଁ କ'ଣ ଧରିଛି ! ମାଆ କେତେ ପୁରୁଣା ଜିନିଷ ସାଇତି ରଖିଛନ୍ତି ! ଏଇଟା ମୋ ପୁରୁଣା ସକ୍ସ୍ l ଆମ ବାହାଘର ଦୁଇ -ଅଢେଇ ବର୍ଷପରେ ତୁମେ ଆଉ ମୁଁ ଥରେ ଆସିଥିଲେ ଗାଁକୁ, ଛାତ ଉପରେ ବୁଲୁଥିଲା ବେଳେ ଏଇଟା ଛିଡ଼ିଗଲା ଆଉ ମୁଁ ଖୋଲି ପକେଇ ଦେଇଥିଲି l ତୁମର ମନେ ଅଛି ? ହେତ୍, ତୁମର କିଛି ମନେ ରହେନି l ମୋର କିନ୍ତୁ ମନେ ଅଛି l ମାଆ ୟାକୁ ବି କେଡ଼େ ଯତ୍ନରେ ରଖିଛନ୍ତି ଦେଖିଲ !"


  ଶ୍ରୁତିର କଥା ଶୁଣି ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ପାଖେଇ ଆସି ସେ ମୋଜାକୁ ନିଜ ହାତରେ ଧରିଲା l ଉପର ଆଡୁ ମାଆ ଛୁଞ୍ଚି ସୂତାରେ ଟିକିଟିକି ସିଲେଇ ପକେଇଛନ୍ତି l ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ସେ ମୋଜାକୁ ଧରି ମୁଣ୍ଡରେ ଲଗେଇଲା, ଗାଲରେ ଘଷିଲା l ପ୍ରାଚୀକୁ ପାଖକୁ ଡାକି ମୋଜା ହଳକକୁ ଧରିବା ପାଇଁ କହିଲା l ଶ୍ରୁତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇ ଦେଖୁଥିଲା, ପ୍ରତ୍ୟୁଷର ଏମିତି ପାଗଳାମୀ ଦେଖି କହିଲା, "ଆରେ ଏ କ'ଣ କରୁଛ ? ଦେଲ ମୋତେ ମୋର ସେ ପୁରୁଣା ମୋଜା l ଦିଅ l"


--ନାଁ ଶ୍ରୁତି ଏ ତୁମ ମୋଜା ନୁହେଁ l ଏ ମୋ ମାଆର ମୋଜା l ଦେଖ ଏ ସିଲେଇ l ସାମାନ୍ୟ ମୋଜାକୁ କିଏ ସିଲେଇ କରି ପିନ୍ଧେ ? ସମସ୍ତେ ଫିଙ୍ଗିଦିଅନ୍ତି l ମାଆ କେବଳ ସିଲେଇ କରା ପୁରୁଣା ମୋଜା ତା ଫଟା ଗୋଇଠି ପାଇଁ ପିନ୍ଧେ l ପ୍ରାଚୀ, ତୋର ମନେ ଅଛି ମାଆର ସେ ଫଟା ଗୋଇଠି ? ଆଁଛୁଆଁଛୁଡ଼ିଆ ଫଟା ଗୋଇଠି ? ସେ ତା'ର ସେଇ ଫଟା ଗୋଇଠିରେ ଏଇ ମୋଜା ପିନ୍ଧୁଥିଲା l ୟାକୁ ସାଇତି ରଖିବୁନି? ଦେଖ୍, ଭଲକି ଦେଖ୍ ଏଇଥିରେ କୋଉଠି ମାଆ ଗୋଇଠିରୁ ରକ୍ତ ଝରି ଲାଗିଥିବ l ନାଁ, ନାଁ ସେ ତା' ଦୁଃଖ, କଷ୍ଟ, ରକ୍ତ ଛିଟା କୋଉଠି ବି ଛାଡ଼ି ଯାଏନି l ସଫା କରିରଖିଥାଏ ସବୁକିଛି l 


   ପ୍ରତ୍ୟୁଷ କାନ୍ଦୁଥିଲା l ପ୍ରାଚୀ ବି ଭାଇକୁ କୁଣ୍ଢେଇ ଧରି କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା l ଦୁହେଁ ଏବେ ସେହି ରୁକ୍ଷ ଗୋଇଠି ଦୁଇଟିକୁ ଖୋଜୁଥିଲେ l ସେହି ଗୋଇଠିରେ ମୁହଁ ଘଷି ଛାତି ଭିତରର ସବୁତକ ଦୁଃଖକୁ ନିଃଶେଷ କରିଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ l ମାଆଙ୍କର ଫଟା ଗୋଇଠିରେ ଜୀବନରେ ପ୍ରଥମ କରି ଦୁହେଁ ମଲମ ଲଗେଇ ମାଆଙ୍କୁ ଟିକେ ଆରମ୍ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ l ହାୟ, ତାହାକି ଆଉ ସମ୍ଭବ ?? ସାରା ପରିବାରର ଜଞ୍ଜାଳ ବୋଝକୁ ବୋହି ବୋହି ଫାଟି ଆଁ କରିଥିବା ସେହି ଯୋଡ଼ାକ ଗୋଇଠି ଜଳି ପାଉଁଶ ହେଇସାରିଥିଲା l କିନ୍ତୁ ସେ ତା'ର କାହାଣୀ ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିଲା ଏ ସିଲେଇ ହେଇଥିବା ମୋଜା ହଳକରେ l 


   

  


  




     


      




   


      


   


     


      


    



Rate this content
Log in

More oriya story from Lopamudra Mishra

Similar oriya story from Tragedy