Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!
Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!

Tankadhar Majhi

Tragedy


4.9  

Tankadhar Majhi

Tragedy


ପୁଅ ଛେଉଣ୍ଡ ବୃଦ୍ଧ

ପୁଅ ଛେଉଣ୍ଡ ବୃଦ୍ଧ

6 mins 494 6 mins 494

   କୁହୁଡ଼ି ଭର୍ତ୍ତି ଅନ୍ଧାରୁଆ ଶିତୁଆ ସକାଳରେ ଶୀତର ପ୍ରକୋପ ଏତେ ଥିଲା ଯେ ସେଦିନ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତିର ଦେହ ଶହେ ଦୁଇ ଡିଗ୍ରୀ ଜ୍ବର ପରି କମ୍ପୁଥାଏ । ତଥାପି ସେ ବାଡି଼ରୁ କିଛି ଶୁଖିଲା ପତ୍ର ଓ କାଠ ସଂଗ୍ରହ କରି ନିଆଁ ଜାଳିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥାଏ । 

-ଏଥର ଅଗ୍ନିର ତାପରେ କମ୍ପନ କମି କମି ଆସିଲା ବୋଧେ ଆଶ୍ବସ୍ତ ଅନୁଭବ କରି ଲତକିନା ବସିପଡିଲା ଭୂଇଁରେ । 

ଡାହାଣ ପାଖରେ ପୋଷା କୁକୁର ବସି ଏସବୁର ଲକ୍ଷ୍ୟ କରୁଥାଏ । ଯେମିତି ତାକୁ ବି ଗରମର ଆବଶ୍ୟକତା ଥିଲା । ସେ ବଶ ହୋଇ ଯାଇଛି ତା ସ୍ନେହରେ । ଜଗୁଆଲ ସାଜୁଛି ସାରା ରାତି ବିଛଣା କଡରେ ଶୋଇ । ତା ପାଇଁ ବୋଲି ତ ଶାନ୍ତିରେ ନିଦଟିଏ ମାରିପାରେ ବୃଦ୍ଧ । 

ସେ ପ୍ରଭାତର ଟାଣ ଖରାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁ କରୁ ବାହାରି ପଡ଼ିଲା, ଜମିହିଡ଼ ରାସ୍ତାରେ କୁକୁର ସହ ସହର ଆଡକୁ । ଶୀତ ଋତୁ ମନ ଦୁଃଖ କରିଥାଏ କି କେଜାଣି ଫୁଲର ବାସ୍ନା ତା ନାକ ଗହ୍ବରକୁ ପହଞ୍ଚୁ ନଥାଏ । ସେ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଗଛ ଖୋଜୁ ଖୋଜୁ ରାଜରାସ୍ତାକୁ ଓହ୍ଲାଇ ପଡିଲା । ଟିକିଏ ଅଟକି ଦେଖିଲା, ଆଗ ଅପେକ୍ଷା ସେଠାରେ ଗାଡ଼ି-ମଟର ର ଭିଡ କ୍ରମଶଃ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି । ଆଗକୁ ବଢ଼ିଚାଲିଲା...।

ଅନତି ଦୁରରୁ ଆଖି ଉପରେ ହାତ ଦେଇ ସହରକୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କଲା । ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଖରାରେ କୋଠାସବୁ ଝାପ୍ସା ଝାପ୍ସା ଦେଖା ଯାଉଥିଲା । ରାସ୍ତା କଡ଼ର ଗଛ ଛାଇରେ ଅନେକ ଥର ଅଟକି, ବିଶ୍ରାମ ନେଇ, ପହଞ୍ଚି ଗଲା ସହରକୁ । 

ସହର ଭିତରକୁ ଯିବା ରାସ୍ତା କଡର ପ୍ରଥମ ଜଳଖିଆ ଦୋକାନରେ 

ପହଞ୍ଚି ଗୋଟିଏ ପ୍ଲେଟ୍ ଚିରା ଖବର କାଗଜରେ କୁକୁରଟିକୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଲା । ଆଉ ବାକି ନିଜେ ଖାଇଲା ପରେ ଗୋଟିଏ ଗ୍ଳାସ ପାଣି ଏକ ନିଶ୍ବାସରେ ମାରିନେଲା । 

- ଦୁଇ ପ୍ଳେଟକୁ କେତେ ଟଙ୍କା ଆଜ୍ଞା ?

-ତିରିଶି, ଏଇ ନିଅନ୍ତୁ...

ବଡେଇ ଦେଲା ତିନୋଟି ମଇଲା ଅସଜଡା ଦଶ ଟଙ୍କିଆ ନୋଟ୍ ।


ଦୁହେଁ ପଶିଲେ ସହର ଭିତରକୁ...ଅନେକ ଦପ୍ତର ଠିଆ ହୋଇଛି ଲୋକଙ୍କ ଭିଡ଼ରେ ଥୁଣ୍ଟା ଗଛଟିଏ ପରି ...ମଣିଷମାନେ ପକ୍ଷୀ ଓ ମୂଷା ସଦୃଶ ଏକ କୋଠରୀରୁ ଅନ୍ୟ ଏକ କୋଠରୀକୁ ଯା ଆସ କରୁଥାନ୍ତି । 


ବଡ଼ ବ୍ୟାନର ଉପରେ ନଜର ପକାଇଲା ବୃଦ୍ଧ "ସଭିଏଁ ପଢନ୍ତୁ ସଭିଏଁ ବଢନ୍ତୁ" ର ନାରା ବଡ଼ ବଡ଼ ଅକ୍ଷରରେ ଲେଖା ହୋଇଥାଏ କିନ୍ତୁ ସେହି ବ୍ୟାନର ର ତଳରେ କଁଅଳ ଶିଶୁମାନେ ଜରି, ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ ବୋଟଲ୍ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭଙ୍ଗା ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ ଗୋଟାଉଛନ୍ତି । ବୃଦ୍ଧର ମନରେ ଭିନ୍ନ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଙ୍କି ମାରିଲା- 

ଏଇ ସହରରେ ଶିକ୍ଷିତ, ଧନୀ ଓ ଶିକ୍ଷା ବିଭାଗର ବରିଷ୍ଠ ଅଧିକାରୀମାନେ ଥିବା ସତ୍ତ୍ବେ କିନ୍ତୁ ଆଜିଯାଏଁ କାହାର ନଜର ଏମାନଙ୍କର ଉପରେ ପଡୁନାହିଁ କାହିଁକି ? ଧିକ୍ ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷିତ ସମାଜକୁ...ଏଇ...ସ୍ବାର୍ଥପର ମଣିଷମାନଙ୍କୁ !!


ଗାମୁଛା କାନ୍ଧରେ ପକାଇ ଆଗକୁ ପାଦ କାଢିଲା । ହଠାତ୍ ଆଖି ପଡିଲା କୋଟି କୋଟି ଟଙ୍କାରେ ନିର୍ମାଣ ହୋଇଥିବା ମନ୍ଦିରକୁ । ଯେଉଁଠି ଅନେକ ବୃଦ୍ଧ ଭିକ୍ଷାବୃତ୍ତି କରୁଛନ୍ତି । ଠିକ୍ ପୁଅ ଛେଉଣ୍ଡ ବାପା ଓ ମାଆ ପରି । ସେମାନଙ୍କ ଠାରେ ମଧ୍ୟ ତା ପରି ଅନେକ କରୁଣ କାହାଣୀ ନିଶ୍ଚୟ ଲୁଚିଯାଉଥିବ । କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାରି ବୁଝିବାର ସମୟ ନଥିଲା ତା ପାଖରେ । 


ଏଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁ ଦେଖୁ ସହରର ଛକରେ ପହଞ୍ଚିଗଲା ।

ଅନେକଙ୍କୁ ପଚାରି ବୁଝିଲା ତା ପୁଅ ଦୁହିଁଙ୍କର ଠିକଣା । ବହୁତ ଖୋଜିଲା ପରେ ଶେଷରେ ବଡ ପୁଅଙ୍କର ଠିକଣା ପାଇଲା । ପହଞ୍ଚି ଦେଖିଲା ବିରାଟ ବିଳାସପୂର୍ଣ୍ଣ କୋଠା ଠିକ୍ ଇନ୍ଦ୍ରମହଲ ପରି ଲାଗୁଛି । ପାଖକୁ ଯାଇ ହାଲକା ଭାବରେ କବାଟକୁ ପିଟିଲା । ଚାକଚକ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ଜଣେ ବାହାରି ଦେଖିଲେ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣେ କୁକୁର ସହ ଦ୍ବାର ମୁହଁରେ ଠିଆ ହୋଇଛି ।

- "ମାଆ ମତେ ଚିହ୍ନି ପାରୁଛ ?"

-ନା..! 

-"ମୁଁ ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ବାପା ।" ଧିରେ କହିଲା ।

ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲା ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ! ବଦଳି ଗଲା ମୁହଁର ରଙ୍ଗ । ସେହି କ୍ଷଣି କୁନି କୁନି ପୁଅ ଓ ଝିଅ ଦୁହେଁ ସ୍କୁଲ୍ ଡ୍ରେସ୍ ପିନ୍ଧି ମାଆ ନିକଟକୁ ଧାଇଁ ଆସିଲେ । 

-ମାଆ ଏ କିଏ ? ପ୍ରଶ୍ନ କଲା କୁନି ଝିଅ ।

ନୀରବଦ୍ରଷ୍ଟା ପାଲଟି ଯାଇଥିଲା ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ । କ'ଣ କହି ଉତ୍ତର ଦେବ ନିଜ ସନ୍ତାନକୁ, ଶେଷରେ ନିରୁତ୍ତର ରହିବାକୁ ପସନ୍ଦ କଲା । 

- ତୁମମାନଙ୍କ...

ସେହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ବୃଦ୍ଧ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରୁ କରୁ ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ କହି ପକାଇଲା - 

"ନା ଜାଣିନି, ତୁମେ ଏଠୁ ଚାଲିଯାଅ" ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ପୁଅଝିଅକୁ ନେଇ କବାଟକୁ ଏକାଥରେ ବନ୍ଦ କରିଦେଲା ।

ବୃଦ୍ଧ ସ୍ଥିର ନୟନରେ ଅନାଇଲା ବନ୍ଦ କରି ଦେଇଥିବା କବାଟକୁ । ତା ଆଖିରେ ଏଥର ଲୁହ ଭାସି ଆସୁଥିଲା ସମୂଦ୍ରର ଢେଉ ପରି । ପାହାଚ ତଳରୁ ଦୁଇ ଚାରି ପାଦ ପଛକୁ ଫେରି ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ କୁକୁରକୁ ଧରି କାନ୍ଦିଲା, ଆରାମ ଲାଗିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ । ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ଭାବିଲା, ପୁଅ ରହିଥିଲେ ବୋଧେ ବୁଝିଥାନ୍ତା । ଚାଲି ଆସିଲା ଅଲଗା ଗଳିକୁ ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକଙ୍କ ଭିଡ଼ ଟିକେ ଅଧିକ । 


  ସହରୀ କୁକୁର ଓ ବୃଦ୍ଧର କୁକୁର ଦେଖାଦେଖି ହୋଇ ଭୁକୁଥାନ୍ତି । ପୋଷା କୁକୁର ମାଲିକର ବାମ କଡ଼ରେ ଚାଲୁଥାଏ । ବୃଦ୍ଧ ନିଜକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲା- କୁକୁର ପଶୁ ହୋଇ କୁକୁରକୁ ଦେଖି ଚିହ୍ନିପାରୁଛି ଯଦି ଏଠାରେ ମଣିଷ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜୀବ ହୋଇ ମଣିଷକୁ ଚିହ୍ନି ପାରୁ ନାହିଁ କାହିଁକି ? 


ଏଥର ସ୍ଥିର କଲା ସାନ ପୁଅର ଠିକଣା ପଚାରିବ । ସହର ରାସ୍ତାର ଡାହାଣ କଡରେ ଚାଲୁ ଚାଲୁ କାର କାଚ ଭିତରେ ଦେଖିଲା ଯୁବକ ଜଣଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଚେହେରାଟିଏ । ବିଲକୁଲ ତା ସାନ ପୁଅର ମୁହଁ ସହ ମିଶୁଥିଲା । ଦଶ ବର୍ଷରେ ନିଶ ଓ ଦାଢ଼ିର ଗଠନରେ ବଦଳି ଯାଇଥିବା ମୁହଁ ପରି ।

 

-ପାଖକୁ ଯାଇ ଗେହ୍ଲାରେ କହିଲା- "ସାନ ପୁଅ...ଏ.. ପୁଅ, ସାନ ପୁଅ... ଏ ସାନ ପୁଅ.....।"

ତା କଥାର ଶବ୍ଦ ଯୁବକ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚି ପାରୁନଥିଲା । ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାର କାଚ ଓ କାନ ଭିତରେ ଗୁଞ୍ଜି ହୋଇ ବାଜୁଥିବା ମୋବାଇଲ ଏୟାରଫୋନର ଗୀତ ବାଧକ ସାଜିଲା ।

-"ସାନ ପୁଅ...ଏ ସାନ ପୁଅ..."। ପୁଣି ଥରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲା । ନା କୌଣସି ପ୍ରଭାବ ନାହିଁ । 

   ଶେଷରେ ଆଙ୍ଗୁଠି ସାହାଯ୍ୟରେ କାଚକୁ ଠକ୍ ଠକ୍ କଲା ।

ଏଥର ଭିକାରୀ ବୁଝି ଅନ୍ୟମନସ୍କରେ ଅନାଇ ହାତକୁ ଇସାରା କଲା ଯୁବକ-

"ଯାଅ...ଟଙ୍କା..ନାହିଁ..."।


ବୃଦ୍ଧ ଚୁପ୍ ରହି ପାରିଲା ନାହିଁ ପୁଣି ଥରେ କାର୍ କାଚକୁ ଠକ୍..ଠକ୍..ଠକ୍...କଲା ।

ଯୁବକ ରାଗରେ ଅନାଇଲା ଏଥର । ରାଗ ଦେଖି ବୃଦ୍ଧ ଜଣକ ଚୁପ୍ ହୋଇଗଲା, କିଛି କହି ପାରିଲା ନାହିଁ । ଭିତରକୁ ପଶି ଯାଇଥିବା ଆଖି ଦୁଇଟା ଲୁହରେ ଟଳମଳ ହେଲା । ହଠାତ୍ ବୁଲିପଡି ଗାମୁଛାରେ ଲୁହ ପୋଛି ପୁଣି ଆୟତକୁ ଫେରିଲା । ଯୁବକ ଜଣକ ଏସବୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରୁଥାଏ । 

-ବୃଦ୍ଧ ଭାବିଲା-"ବାପାର ପରିଚୟ ନ ଦେଇ ଫେରିଗଲେ ଭଲ ହୁଅନ୍ତା । ମୋ ବିନା ଏମାନେ ଖୁସିରେ ଅଛନ୍ତି" ।

ବୃଦ୍ଧର କୁଞ୍ଚି କୁଞ୍ଚି ଘନ ନିଶ-ଦାଡି଼ ଧଳା ଦିଶୁଥାଏ ବୋଲି ଯୁବକ ଚିହ୍ନି ପାରିଲା ନାହିଁ । ଯୁବକ କାରରୁ ଓହ୍ଲାଇ ଅବଶ ଦେଖା ଯାଉଥିବା ବୃଦ୍ଧ ନିକଟକୁ ଯାଇ ପଚାରିଲା- 

-"ତମେ ମତେ ଦେଖି କାନ୍ଦୁଛ କାହିଁକି" ?? 

ବୃଦ୍ଧର ପାଟି ଶୁଖିଗଲା, ଯୁବକର ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ଓଠ ଯୋଡି଼ ଥରିବାକୁ ଲାଗିଲା.. । ମୁଣ୍ଡ ତଳକୁ କରି ଜବାବ୍ ଦାଖଲ କଲା ବୃଦ୍ଧ-


-"ମୋ ପୁଅ ଦୁହେଁ ଦଶବର୍ଷ ହେଲା ଏ ସହରରେ ରହୁଛନ୍ତି ଆଜ୍ଞା..ହେଲେ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାପାମାଆର କଥା ପଚାରି ବୁଝିବାରେ ସେମାନେ ଅସମର୍ଥ । ସେମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷିତ କରି ଗଢିଛି..! ବଡ ବଡ ପଦବରେ ରହୁଛନ୍ତି ! ଶିକ୍ଷାରେ ଟିକିଏ ତୃଟି ରହିଗଲା ଆଜ୍ଞା... ବାପା ମାଆଙ୍କର ଯତ୍ନ ନେବା କଥା ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ପାରିଲିନି ବୋଲି ଆଜି ସେ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ମତେ ଖୋଜିବାକୁ ପଡୁଛି, ସହର ଗଳିକନ୍ଦିରେ ବୁଲି । ତୁମ ମୁହଁ ଠିକ୍ ମୋ ସାନ ପୁଅ ଭଲି ତେଣୁ......।" ଏଥର କଣ୍ଠ ରୁଦ୍ଧ ହୋଇଗଲା ଆଉ କହି ପାରିଲା ନାହିଁ । ଭାବିଲା ପୁଣି ଫେରିଯିବ ନିଜ ଜନ୍ମମାଟିକୁ.....।


-ତୁମେ ବଡ ପୁଅ ପାଖକୁ କେବେ ଯାଇଛ ?? ବାପାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରି ଅଭିନୟ ସହକାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲା ଯୁବକ ।

-"ହଁ...ତା ସ୍ତ୍ରୀ ସବୁ ଜାଣିଶୁଣି ନିଷ୍ଠୁରତାର ସହ ଫେରିଯିବାକୁ କହିଲେ ମୁଁ ସେଇଠୁ ପଲେଇ ଆସିଛି !!" କୋହଭରା କଣ୍ଠରେ କହିଲା ବୃଦ୍ଧ...।

ଯୁବକ ନିଜ ପରିଚୟ ନ ଦେଇ, ଟିକିଏ ଦୁରକୁ ଯାଇ ବଡ ଭାଇକୁ ଫୋନ କରି ସବୁତକ କଥା ଜଣାଇଲା ।।

କିଛି କ୍ଷଣପରେ ଓଲଟି ଫେରି ଦେଖିଲା, ବୃଦ୍ଧ ସେଇଠୁ ଉଭାନ ହୋଇ ସାରିଥିଲା । ଯୁବକ ଚାରିଆଡ଼େ ଖୋଜଲା ନିଜ ବାପାକୁ ପାଇଲା ନାହିଁ...। 

ବୃଦ୍ଧ ମନରେ ଏତେ ପୁତ୍ରସ୍ନେହ ଥିଲା ଯେ ତା ପେଟ ଭୋକର ଖବର ଦେଇ ପାରିନଥିଲା । ସେ ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ଓଲଟି ଦେଖିଥିଲା ସହର ଆଡକୁ । ଏଥର ଗାଢ଼ ଅନ୍ଧାରର ଖୋଳପାରେ ଲୁଚିଯାଉଥିଲା ପୃଥିବୀ କିନ୍ତୁ ମଣିଷର କୃତ୍ରିମ ଆଲୁଅରେ ଦିପ୍ ଦିପ୍ ଜଳୁଥିଲା ସହରର ସବୁ କୋଠା ଓ ରାସ୍ତାକଡ଼ । ବୃଦ୍ଧ ଫେରିଗଲା ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟର ଶେଷ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣରେ । ଏ ସହରୀ ରାସ୍ତାରେ କେବେ ନ ଆସିବାର ସଂକଳ୍ପ ରଖି ଦେଇ ଚାଲିଗଲା ।


-ଅନେକ ଖୋଜା ଖୋଜି ପରେ ଦୁଇ ଭାଇ ଶେଷ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ ଯେ ବାପା ଫେରି ଯାଇଥିବେ, ଆସନ୍ତା କାଲି ସକାଳୁ ଦୁହେଁ ବାପାକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ଗାଁକୁ ଯିବା ।


ଘୋର ଅନ୍ଧକାର ରାଜରାସ୍ତାରେ ବେଳେବେଳେ ଗାଡ଼ିର ଆଲୁଅ ଓ କୁକୁର ସାହାଯ୍ୟରେ ଏକଲୟ ହୋଇ ଆଗକୁ ମାଡ଼ିଚାଲିଲା । ଭୟ ନ ଥିଲା ମୃତ୍ୟୁକୁ ନା ଭବିଷ୍ୟତକୁ । ଚାଲୁ ଚାଲୁ ଥକି ପଡିଲା ବୁଢ଼ା ପାଦରେ... ଆଉ ଆଗକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଦୁହିଁ ଗୋଡ଼ ସମର୍ଥ ହେଲା ନାହିଁ । ଲମ୍ବା ଥକ୍କା ଟିଏ ମାରି ବସିଗଲା ରାସ୍ତା କଡ଼ରେ । ଆଉ ଉଠି ପାରିଲା ନାହିଁ । 

-ପାଣି....ପାଣି...ପାଣି..ପାଣି. ଶୁଷ୍କ କଣ୍ଠରେ ଡାକିଲା । 

ନିଶ୍ବାସର ଗତି କମିବାରେ ଲାଗିଲା । ବୁଢ଼ା ଅଣନିଶ୍ବାସୀ ହେଲା...ଜୀବନର ଶେଷ ଯୁଦ୍ଧ କଲା ମୃତ୍ୟୁ ସହ..ପାରିଲା ନାହିଁ । 

କଲବଲ ହୋଇ ରାତି ଏଗାରଟାରେ ଜୀବନ ଦୀପ ଲିଭିଗଲା । 

ଶବ ପାଖରେ ଜୀବନର ଶେଷ ବନ୍ଧୁ ଘୂରି ବୁଲୁଥିଲା ସବୁଦିନ ପରି,ସେ କେତେବେଳେ ଉଠିବ..?? 


କେହି ଜଣେ ଖବର ଦେଲା ପୋଲିସକୁ...ପୋଲିସ ଆସି ଗୋଟା ପାହାର ମାଡ ମାରି କୁକୁରକୁ ଖେଦିଦେଲା । ଅନତି ଦୂରରେ ବସି ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା କୁକୁର...ପଶୁ ହୋଇ ଲୁହ ଧାରେ ଢାଲିଥିଲା । 

ସମ୍ବାଦିକ ଆସି ଲାଇଟ୍ ସାହାଯ୍ୟରେ ଫଟୋ ଉତ୍ତୋଳନ କଲା ପରେ ବୃଦ୍ଧକୁ ଗାଡ଼ିରେ ଲଦି ନେଇଯାଉଥିଲେ ଅନେକ ଦୂରକୁ...କେବଳ ଗାଡ଼ିର ଲାଲ ସାଇରନ୍ ଲାଇଟ୍ ହିଁ ଶେଷ ଦର୍ଶନ ଥିଲା । କୁକୁର ମଝି ରାସ୍ତା ଗାଡ଼ି ପଛରେ କେତେ ଦୂର ଦୌଡ଼ିଥିଲା..

ଆଉ ସେ ବି ଲୁଚି ଯାଇଥିଲା ଅନ୍ଧାର ର କୋରଡ଼ରେ ।


ସକାଳ ପାହୁଣୁ ପେପର ବାଲା ପେପର ଫିଙ୍ଗିଦେଇଥିଲା ସମସ୍ତଙ୍କ କବାଟ ଦୁଆରେ । ପ୍ରଥମ ପୃଷ୍ଠା ମଣ୍ଡନ କରିଥିଲା- "ରାସ୍ତା କଡ଼ରେ ଅଜଣା ବୃଦ୍ଧର ମୃତ୍ୟୁ" । 

ମାନବିକତା ହଜି ସାରିଥିଲା...ତଥାପି ଦୁଇ ପୁଅ ଅନୁତାପ କରି ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ । କାନ୍ଦୁଥିଲେ ଶବକୁ ଧରି...। ବୁଝି ସାରିଥିଲେ ସେମାନେ କ୍ଷମାର ପାତ୍ର ନୁହନ୍ତି । କାରଣ ଛୋଟିଆ ଭୁଲ ପାଇଁ ମଣିଷ କରି ଗଢିଥିବା ମଣିଷକୁ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ । ମଣିଷ ପଣିଆ ମରିଯାଇଥିଲା କେବଳ ଅନୁତାପ ହିଁ ବଞ୍ଚିଥିଲା.. 



Rate this content
Log in

More oriya story from Tankadhar Majhi

Similar oriya story from Tragedy