Best summer trip for children is with a good book! Click & use coupon code SUMM100 for Rs.100 off on StoryMirror children books.
Best summer trip for children is with a good book! Click & use coupon code SUMM100 for Rs.100 off on StoryMirror children books.

Abhiram Mandal

Inspirational


5.0  

Abhiram Mandal

Inspirational


ପ୍ରେମ ପ୍ରତିଧ୍ୱନି

ପ୍ରେମ ପ୍ରତିଧ୍ୱନି

13 mins 376 13 mins 376

ମିତା...ନାଁ' ଟି ସିନା ଛୋଟ, ହେଲେ ସେ ଦଖଲ କରିନେଇଛି ମୋ ହୃଦୟର ଏକ ବିରାଟ ଅଞ୍ଚଳକୁ । ତାକୁ ନେଇ ମୁଁ କେତେ ସ୍ୱପ୍ନ ନ ଦେଖିଛି । ତାର ଖିଲିଖିଲି ହସ, ମଖମଲି ବେଶ, ଥିରିଥିରି ଚାଲି, ମଧୁ ବୋଳା ବୋଲି ସବୁ ମତେ ପାଗଳ କରିଛି । ଦିନେ ତାକୁ ନେଇ ମୋ ମନ ଆକାଶରେ ଅସୁମାରି ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଗଢି ତୋଳିଥିଲି, ଆଉ ଆଜିବି ତୋଳି ଚାଲିଛି । ତାର କ୍ଷଣିକ ଦର୍ଶନ ମୋ ମରୁଭୂମି ସମ ଉତ୍ତପ୍ତ ହୃଦୟରେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି ସାତ ମେଘର ସମ୍ଭାର । ମୋ ମନ ବଗିଚାର ସେ ଏକ ପାରିଜାତ ପୁଷ୍ପ । ଦିନ ଥିଲା ମୋ ଦିନଟା ତା' ଠାରେ ଆରମ୍ଭ ହେଇ ତା' ଠାରେ ହିଁ ଶେଷ ହେଉଥିଲା । କେତେ କେତେ ରାତି ମୋର ଅନିଦ୍ରାରେ ନ କଟିଛି..? ଖାସ ତାରି ପାଇଁ... ଖାସ ତାରି ପାଇଁ ।


ଆଜି ସେଇ ମିତା ମୋର ନିଜର, ଏକାନ୍ତ ନିଜର । ଦୁଇ ମାସ ହେଲା ବାହାଘର ସରିଛି । ତାକୁ ପାଇ ମୋ ଜୀବନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ଆସି ଯାଇଛି । ଏଇ ଦୁଇ ମାସରେ ମୁଁ ପାଇଛି ଭରପୁର ପ୍ରେମ । ଯାହାକୁ ଆଜି ଯାଏ ଖାଲି ମନରେ ଭାବୁଥିଲି, ସେଇଟା ବାସ୍ତବର ରୂପ ନେଇଛି । ମୁଁ କେବେ ଆଶା କରି ନଥିଲି ସେ କେବେ ମୋ ଜୀବନରେ ଆସିବ ବୋଲି । କିନ୍ତୁ ହୃଦୟର ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମକୁ ଯେ ଭଗବାନ ସାହା ହୁଅନ୍ତି ଏଇଟା ଆଜି ମୁଁ ମର୍ମେ ମର୍ମେ ଉପଲବ୍ଧି କରୁଛି । ତା ହାତର ପରଶରେ ମୋ କୁଡ଼ିଆ ଆଜି ମହଲ ହେଇ ଯାଇଛି । ଦିନେ ଭାବୁଥିଲି ମୋ ପ୍ରେମର ପ୍ରତିଧ୍ଵନି ମୁଁ କେବେ ବି ଶୁଣି ପାରିବିନି । ହେଲେ ମୋର ସବୁ ଭାବନା ଭୁଲ ପ୍ରମାଣିତ ହେଇଛି ।


-"କଣ ଏତେ ଭାବୁଛ ? ମୁଁ ସେତେବେଳୁ ଆସି ତମ ପାଖରେ ଠିଆ ହେଇଛି, ହେଲେ ତମର ଧ୍ୟାନ ନାହିଁ, ପୁରା ଭାବନାରେ ମଗ୍ନ ।"

ମୁଁ ମିତାକୁ ଚାହିଁଲି । କମନୀୟ ମୁଖ ମଣ୍ଡଳ, ଆଖିରେ ଦୁଷ୍ଟାମୀ, ଓଠରେ ସରୁ ହସ । କହିଲି-" ମୁଁ ଜାଣେ ତମେ ଆସିଛ ବୋଲି, ହେଲେ ମୁଁ ଜାଣି ଶୁଣି ତମ ଆଡେ ଚାହିଁନି ।"

-"କାହିଁକି...? ମୁଁ କଣ ଏତେ ଖରାପ...।"

-"ଉଁ..ହୁଁ..ତମେ ଖରାପ ହେଇଥିଲେ ତମକୁ କଣ ମୋ ହୃଦୟର ଅଧିଶ୍ୱରୀ କରି ଥାନ୍ତି ? ତମେ ତ ଜାଣ ମୋ ପ୍ରତିଟି ସ୍ପନ୍ଦନରେ ତମେ...ଖାଲି ତମେ...।"

-"ଯା...ତମର ଯେଉଁ କଥା...? "

-"ସତ କହୁଛି, ତମକୁ ପାଇ ମୁଁ ଆଜି ଧନ୍ୟ ହେଇ ଯାଇଛି । ଲାଗୁଛି ମୁଁ ସବୁ କିଛି ପାଇ ଯାଇଛି । ତମେ ଆଣି ଦେଇଛ ମୋ ଜୀବନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା । ତମ ବିନା ମୁଁ ଅଧା...ଖାଲି ଅଧା...।"

-"ସତରେ ତମେ ମତେ ଏତେ ଭଲ ପାଅ ?"

-"କଣ କରିଲେ ତମର ବିଶ୍ୱାସ ହେବ ? ପରୀକ୍ଷା ନେବାକୁ ଚାହଁ ?"

-"ଆଉ ପରୀକ୍ଷା...? ନା ବାବା ନା...ତମେ ତ ଆଜି ଯାଏ ଖାଲି ପରୀକ୍ଷା ହିଁ ଦେଇ ଆସିଛ । ଆଉ ଏବେ ଏବେ ରେଜଲ୍ଟ ଆସିଛି, ଯେଉଁଥିରେ ତମେ ଫାଷ୍ଟ କ୍ଲାସ ଫାଷ୍ଟ .... ।"

-"ତା ହେଲେ ମୋ ଭଲ ପାଇବା ପ୍ରତି ତମର ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ନା...?"

-"ନା..ମୋ ଧନ...ତମର ଭଲ ପାଇବା ଏକ କୋହିନୂର ହୀରା, ଯାହା ସବୁ ବେଳେ ଚକ ଚକ କରୁଥିବ ଆଉ ତାକୁ ମୁଁ ମୋ ହୃଦୟ ସିନ୍ଦୁକରେ ସାଇତି ରଖିଥିବି ।"

-"ସତ୍ୟ...?"

-"ସତ୍ୟ...ସତ୍ୟ...ତ୍ରିବାର ସତ୍ୟ...।"


ମୁଁ ଚାହିଁରହିଥିଲି ମିତାର ସେ ଢଳ ଢଳ ଦିପ୍ତିମନ୍ତ ଆଖିକୁ । ତା ଆଖିରେ ମତେ ଦିଶୁଥିଲା ମୋ ପ୍ରତି ବିଶ୍ୱାସ ଆଉ ଭଲ ପାଇବାର ପ୍ରତିଶୃତି, ଯାହାକୁ ହାସଲ କରିବା ପାଇଁ ମତେ ଅନେକ ଦିନ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡିଲା । ହେଲେ ଆଜି ମୁଁ ବହୁତ ଖୁସି ।

-"କଣ ଦେଖୁଛ..?" ପଚାରିଲା ମିତା ।

-"ତମର ଏଇ ନୀଳ ସାଗର ପରି ଗଭୀର ଆଖି ଯୋଡିକୁ ।"

-"ମୋ ଆଖିରେ ଏମିତି କଣ ଅଛି ଯେ...?"

-"ବହୁତ କିଛି..ତମର ଏଇ ଆଖିରେ ମୁଁ ଦେଖି ପାରୁଛି ମୋ ପ୍ରେମର ପ୍ରତିଛବିକୁ..."

-"ସତେ ନା କଣ.." ଆଖି ମିଟିକା ମାରି ମିତା କହିଲା ଆଉ ଏକ ପ୍ରେମ ଭରା ଚାହାଁଣୀରେ ମୋ ଆଡେ ଚାହିଁ ରହିଲା । ତା ଚାହାଁଣୀରେ ମୁଁ ମୋହିତ ହେଇଗଲି । ଅତି ଆବେଗରେ ତାକୁ ଧରିନେଲି । ଶିହରି ଉଠିଲା ସେ । ପ୍ରେମର ଦିଗବଳୟରେ ହଜି ଯିବାକୁ ଇଛା ହେଉଥିଲା । ମିତା କିନ୍ତୁ ଅଟକାଇ ଦେଇ କହିଲା-"ନା..ଧନ...ଏବେ ନୁହେଁ...ପ୍ଲିଜ..ଛାଡିଦିଅ...ମୁଁ ଚା'ଟା ବସେଇ ଆସିଛି...ପ୍ଲିଜ..."


ଛାଡିଦେଲି ତାକୁ, ସେ ଚାଲିଗଲା ରୋଷେଇ ଘରକୁ ଆଉ ମୁଁ ଘାଣ୍ଟି ଚାଲିଲି ମୋ ଜୀବନର ଅଭୁଲା ଅତୀତ କୁ....


ମିତା ଆଉ ମୁଁ ଦୁହେଁ ଥିଲୁ ଖେଳ ସାଥି । ସେ ମୋଠୁ ଦୁଇ ବର୍ଷ ସାନ । ଘର ପାଖରେ ଘର । ପିଲା ଦିନେ ଆମେ ଏତେ ସାଙ୍ଗ ହେଉଥିଲୁ ଯେ ଗାଁରେ ଲୋକେ ଆମକୁ ଚିଡ଼େଇବା ପାଇଁ କୁହନ୍ତି, ତମ ଦୁହିଁଙ୍କର ବାହାଘର ହବ କି ? ମୁଁ ଚୁପ ରହିବା ବେଳେ ମିତା ଫିକ କରି ହସି ଦେଇ କହୁଥିଲା-"ହଁ ଆମେ ବଡ ହେଲେ ବାହା ହବୁ ।" ତାର ସେ କଥା ମତେ ବହୁତ ଭଲ ଲାଗୁଥିଲା । ସେତେବେଳେ ଆମେ ବୋହୁବହୁକା ଖେଳ ବି ଖେଳୁଥିଲୁ । ସେ ମିଛି ମିଛିକା ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ହଉଥିଲା ଆଉ ମୁଁ ତା ସ୍ୱାମୀ । ଆମେ ଷଡ଼େଇ ଆଉ ଧୂଳିରେ ଭାତ ଡାଲି ରାନ୍ଧି ଖେଳୁଥିଲୁ ।


ଏମିତି ଖେଳରେ ଖେଳରେ ମୋର ତା ପ୍ରତି କେମିତି ଏକ ଦୁର୍ବଳତା ସୃଷ୍ଟି ହେଇ ସାରିଥିଲା । ସେଇ ଦୁର୍ବଳତା ଯେ ପ୍ରେମ ଏକଥା ସେତେବେଳେ ସେ ଜାଣିଥିଲା ନା ମୁଁ । ମୁଁ ତାକୁ ସବୁବେଳେ ମୋ ପାଖରେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି । ଯଦି କୌଣସି କାରଣରୁ ସେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁନଥିଲା ତେବେ ମତେ କିଛି ବି ଭଲ ଲାଗୁନଥିଲା । ଏମିତି ଏମିତି ଦିନ ପରେ ଦିନ ବିତି ଚାଲିଲା । ଆମେ ସ୍କୁଲ ଗଲୁ । ସାଥି ହେଇ ପାଠ ପଢ଼ିଲୁ । ସେତେବେଳ ଯାଏ ସବୁ କିଛି ଠିକ ଥିଲା । ଆମ ବନ୍ଧୁତାରେ କିଛି ବି କମି ହେଇ ନଥିଲା । ଧୀରେ ଧୀରେ ଆମେ ଯୌବନର ପ୍ରଥମ ପାହାଚରେ ପାଦ ରଖିଲୁ । ସେତେ ବେଳେ ମିତାକୁ ନେଇ ମୋ ଆଖିରେ ଅନେକ ସ୍ୱପ୍ନ ଆସିଲା । ମୁଁ ସେତେବେଳେ ବୁଝି ପାରିଲି ଗୋଟେ ପୁଅ ଆଉ ଝିଅ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପର୍କଟା କଣ ? ମିତା ପ୍ରତି ମୋର ଆକର୍ଷଣ ବଢି ଚାଲିଲା । ମୁଁ ତାକୁ ମନେ ମନେ ଭଲ ପାଇ ବସିଲି । କିନ୍ତୁ ଏ କଥା ମୁଁ ତାକୁ କେବେ କହି ନଥିଲି । ଡରୁଥିଲି... ସେ ଯଦି ମନା କରିଦିଏ ତେବେ ମୋ ସ୍ୱପ୍ନର ସୌଧଟା ଭାଙ୍ଗି ଚୁରମାର ହେଇ ଯିବ । ଜାଣି ନଥିଲି ତା ମନରେ କଣ ଅଛି । ସେ ମତେ ଭଲ ପାଏ କି ନ ପାଏ ଏକଥା ବି ଜାଣି ନଥିଲି । ହେଲେ ମୁଁ ତାର ପ୍ରତିଟି କଥାର ଧ୍ୟାନ ରଖୁଥିଲି ଆଉ ତା ପ୍ରତି ଖୁବ ଯତ୍ନଶୀଳ ବି ହେଉଥିଲି ।


ସ୍କୁଲ ପଢା ସରିବା ପରେ ଆମେ କଲେଜ ଗଲୁ । ସବୁଦିନ ସାଥି ହେଇ କଲେଜ ଯାଉ ଆଉ ସାଥି ହେଇ ଫେରୁ । ସବୁ କିଛି ଠିକ ଠାକ ଚାଲିଥିଲା । ହେଲେ ଦିନ କେଇଟା ପରେ ମିତାର ରଙ୍ଗଢଙ୍ଗ ବଦଳିଲା ଭଳି ଲାଗିଲା । ତା କଥାବାର୍ତ୍ତା ଆଉ ବ୍ୟବହାର କେମିତି ଗୋଟେ ଖାପଛଡ଼ା ଲାଗିଲା । ମୁଁ କାରଣ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି । ହେଲେ କିଛି ଜାଣି ପାରିଲି ନାହିଁ । ମିତାକୁ ପଚାରିବାରୁ ସେ ମତେ ଏଣୁ ତେଣୁ କଥା କହି ବାଆଁରେଇ ଦେଲା । ମୋ ମନ ବୁଝି ନଥିଲା । ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା ଜାରି ରଖିଲି ସେ କାରଣଟା ଜାଣିବା ପାଇଁ ।


ଦିନେ କଲେଜରେ ମିତାକୁ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଯୁବକ ସହ ଗପୁଥିବାର ଦେଖିଲି । ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମେ ମୁଁ କଥାଟାକୁ ନଜର ଅନ୍ଦାଜ କରୁଥିଲି । ହେଲେ ଯେତେବେଳେ ସେଇ ପିଲାକୁ ମୁଁ ବାରମ୍ବାର ମିତା ସହ ଦେଖିଲି, ମୋର ସନ୍ଦେହ ହେଲା । ଘଟଣା ସମ୍ପର୍କରେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରି ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲି ତା' ନାଁ ଶୋଭନ ଦାସ । ଆମ ଉପର କ୍ଲାସରେ ପଢେ । ଶାନ୍ତ, ଭଦ୍ର ପିଲାଟିଏ । ସୁନ୍ଦର ଆକର୍ଷକ ଚେହେରାର ଅଧିକାରୀ । ହେଲେ ମିତାର ତା' ସହ କାମ କଣ ? ଦିନେ କଲେଜରୁ ଫେରିଲା ବେଳେ ମୁଁ ତାକୁ ଶୋଭନ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲି । ଶୋଭନ ନାଁ ଶୁଣି ସେ କିଛି ସମୟ ଗୁମ ଖାଇଗଲା । ମୁଁ ପୁଣି କଥାଟାକୁ ରିପିଟ କରିବାରୁ ସେ ଶୋଭନକୁ ଭଲ ପାଏ ଵୋଲି କହିଲା। କାନକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରି ପାରିଲି ନାହିଁ । ମୋ ପାଦ ତଳର ମାଟି ଖସିଲା ଭଳି ଲାଗିଲା । ମୋ ହୃଦୟରେ ମିତା ପାଇଁ ଗଢ଼ିଥିବା ପ୍ରେମର ତାଜମହଲ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହେଇ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା । ପ୍ରତିବାଦ କଲି ।


-"ତମେ ଏ କଣ କହୁଛ ମିତା ? ଏ ସବୁ ତମେ କେମିତି କରି ପାରିଲ ?"

-"ମାନେ..?"

-"ପିଲାଟି ଦିନରୁ ଆଜି ଯାଏ ମୁଁ ତମକୁ ନେଇ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖି ଆସିଛି । ତମକୁ ମୋ ଜୀବନର ଏକ ଅଂଶ ବୋଲି ଭାବି ନେଇଛି । କିନ୍ତୁ ତମେ...?"

-"ତମେ କଣ କହିବାକୁ ଚାହଁ ...?"

-"ଆଜି ଯାଏ ଯାହା କହି ନଥିଲି, ଆଜି କହୁଛି.... ମୁଁ ତୁମକୁ ଭଲ ପାଏ....ବହୁତ ଭଲ ପାଏ ମିତା.."


ମୋ କଥା ଶୁଣି ସେ ତା' ସାଇକେଲରେ ବ୍ରେକ ମାରି ଅଟକି ଗଲା । ତା' ସହ ମୁଁ ବି । ତା' ଆଖି ବିସ୍ଫାରିତ ହେଇ ଉଠିଲା । ବୋଧହୁଏ ସେ ମୋଠୁ ଏ କଥା ଶୁଣିବ ବୋଲି କେବେ ଆଶା କରି ନଥିଲା ।

-" ମୋ କଥାର ଉତ୍ତର ଦେଲନି ଯେ...?" ମୁଁ ମିତାକୁ ପଚାରିଲି ।

-"ତମ ମୁଣ୍ଡଫୁଣ୍ଡ ଠିକ ଅଛି ତ ...?"

-"କାହିଁକି ? ମୁଁ କିଛି ଭୁଲ କହିଲି...?"

-"ଏକଦମ ଭୁଲ...ତମର ମୋ ପ୍ରତି ଯେଉଁ ଭ୍ରାନ୍ତ ଧାରଣା ଅଛି ସେଇଟାକୁ ଆଜି ମୁଁ ଦୂର କରିଦେବାକୁ ଚାହେଁ । ମୁଁ ତୁମକୁ କେବେ ସେ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିନି । ତମେ ଖାଲି ମୋର ଜଣେ ଭଲ ସାଙ୍ଗ.... ତା ଛଡା ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ ।"

-"ହେଲେ...ପିଲାଦିନର ସେ ପ୍ରତିଶୃତି...ସେ କଣ ମିଛ ?"

-"କେଉଁ ପ୍ରତିଶୃତି ...?"

-"ତମେ ଦିନେ କହି ନଥିଲ ?...ବଡ଼ ହେଲେ ଆମେ ବାହା ହେବା..."


ମୋ କଥା ଶୁଣି ଖୁବ ଜୋରରେ ହସି ଉଠିଲା ସେ । ହସି ହସି କହିବାକୁ ଲାଗିଲା-" ପିଲାଦିନେ କଣ କହିଥିଲି ସେଇଟାକୁ ତମେ ସତ ବୋଲି ଭାବି ନେଇଛ ? ସେତେବେଳେ ମୁଁ ବାହାଘରର ମାନେ କଣ ଜାଣିଥିଲି ?"

-"ସେତେବେଳେ ସିନା ଜାଣି ନଥିଲ, ଏବେ ତ ଜାଣିଛ ନା..."

-"ଦେଖ ତମକୁ ମୁଁ କେବେ ଭଲ ପାଇନଥିଲି କି ଆଜି ଭଲ ପାଏନି ...ମୁଁ କେବଳ ଶୋଭନକୁ ଭଲ ପାଏ ।"


ମିତା ତା' ସାଇକେଲ ଧରି ଚାଲିଗଲା । ମୁଁ ଠିଆ ହେଇଥିଲି ସେଇଠାରେ ଅନେକ ବେଳ ଯାଏ । ଆଉ ଭାବୁଥିଲି ସତରେ କଣ ମୋ ପ୍ରେମର ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ମୁଁ କେବେ ଶୁଣି ପାରିବିନି ? ମୋ ପିଲାବେଳର ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମ କଣ ଏଇଠାରୁ ଶେଷ ହେଇଯିବ ? ଆଖିରେ ଲୁହ ଆଉ ହୃଦୟରେ କୋହ ଧରି ମୁଁ ସାଇକେଲରେ ପାଦ ଥାପି ଘର ମୁହାଁ ହେଲି ।


ଏଇ ଘଟଣା ପରଠୁ ମିତା ଧୀରେ ଧୀରେ ମୋ ସହ ମିଳାମିଶା କମ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଆଉ ଆଗ ଭଳି ସେ ମୋ ସହ କଲେଜ ଯିବା ଆସିବା କଲା ନାହିଁ । ପ୍ରାୟ ସମୟ ମୁଁ ଏକା ଯାଏ ଆଉ ଫେରେ ବି । ହେଲେ ମୋ ମନ ଚାହୁଁଥାଏ ମିତାକୁ । ଆଖି ଖୋଜୁଥାଏ ତାର ସେ ସୁନ୍ଦର ଅବୟବକୁ । ମିତା ମନା କରିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ବି ମୋ ହୃଦୟରେ ପ୍ରେମର ଦୀପଟି ଦିକି ଦିକି ହେଇ ଜଳୁଥିଲା । ଆଉ ମୁଁ ଭାବୁଥିଲି ସାରା ଜୀବନ ଏଇମିତି ଜଳି ଚାଲିଥିବ ।


ତେଣେ ମିତା ଆଉ ଶୋଭନର ପ୍ରେମ ଆମ କଲେଜରେ ହୁଲସ୍ତୁଲ ମଚେଇ ଥିଲା । କଲେଜରେ ସେମାନେ ପାଲଟି ଯାଇଥିଲେ ରୋମିଓ ଆଉ ଜୁଲିଏଟ । ଚାରିଆଡେ ଖାଲି ସେମାନଙ୍କର ଚର୍ଚ୍ଚା । କାନ୍ଥ ବାଡ଼ରେ ସେମାନଙ୍କର ନାଁ । ଏସବୁ କିଛି ମତେ ଭଲ ଲାଗୁ ନଥିଲା । ହେଲେ ମୁଁ କରିବି କଣ ? ସେମାନଙ୍କର ମିଳାମିଶା ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କୁ ଆଲୋଚନାର ଖୋରାକ ଯୋଗାଇ ଥିଲା । ଚକ୍ଷୁଶୀଳ ପାଲଟି ଯାଇଥିଲେ ସେମାନେ । ବାତେରା ଟୋକାଙ୍କୁ କମେଣ୍ଟ କରିବାକୁ ମୌକା ମିଳିଯାଇଥିଲା । ଏଇ ମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ଜଣେ ଥିଲା ରକି । ଦିନେ ମିତାକୁ ଏକୁଟିଆ ଦେଖି ତାକୁ ଅଟକାଇ ଅଶୋଭନୀୟ ଆଚରଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ମିତା କିନ୍ତୁ ଡରିଯିବା ଝିଅ ନଥିଲା, ସେ ବି ତାର ପ୍ରତିରୋଧ କରିଥିଲା । ଏପରିକି ଗୋଡ଼ରୁ ଚପଲ କାଢି ମାରିବାକୁ ବସିଲା । ମୁଁ ଏ ସବୁ ଦୁରକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଘଟଣା କଣ ଜାଣିବା ପାଇଁ ପାଖକୁ ଆସିବାରୁ ମତେ ଦେଖି ରକି ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲା । ମୁଁ ମିତାକୁ ପଚାରିଲି -"ଏ ସବୁ କଣ ଚାଲିଛି ? ତମ ଘରେ ଏସବୁ ଜାଣିଲେ କଣ ହବ ଜାଣିଛ?" ମିତା ମତେ ରୁକ୍ଷ ସ୍ୱରରେ ଜବାବ ଦେଲା-"mind your own business । ମୋ କଥା ମୁଁ ବୁଝିବି, ତମର ମୁଣ୍ଡ ଖେଳାଇବା କିଛି ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ ।" ରାଗ ତମ ତମ ହେଇ ଚାଲି ଯାଇଥିଲା ସେ । କିନ୍ତୁ ତା କଥା ମୋ ହୃଦୟକୁ ପୁଣି ଥରେ ଆଘାତ ଦେଇଥିଲା ।


ସେ ଆଘାତକୁ ତ ମୁଁ ବରଦାସ୍ତ କରି ନେଇଥିଲି । ହେଲେ ଏଇ ଘଟଣାଟି ମିତା ଜୀବନରେ ଆସିବାକୁ ଥିବା ବିରାଟ ଏକ ଝଡ଼ର ପୂର୍ବ ସୂଚନା ଥିଲା , ଯାହାକୁ ନା ମୁଁ ଅନୁମାନ କରି ପାରିଥିଲି ନା ମିତା । ଦିନେ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ମୁଁ ଘରେ ବସି ଟିଭି ଦେଖୁଥାଏ । ମିତାର ବୋଉ ମତେ ଖୋଜି ଖୋଜିକା ମୋ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲେ । କଣ ପାଇଁ ଖୋଜୁଛନ୍ତି ବୋଲି ପଚାରିବାରୁ ସେ କହିଲେ ମିତା ଏ ଯାଏ ଘରକୁ ଫେରିନି, ସେ କୁଆଡେ ଯାଇଛି ମୋ ପାଖରୁ ବୁଝିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି । ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲି ମୁଁ । ରାତି ଆସି ୮ ଟା ହେଲାଣି ମିତା ଫେରିନି ? ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ବାହାରି ପଡିଲି ତାକୁ ଖୋଜିବାକୁ ।


ପ୍ରଥମେ ଶୋଭନ ଦାସ ପାଖକୁ ଯାଇ ପଚାରିଲି । ମିତା ଘରକୁ ଫେରିନି ଜାଣି ସେ ବଡ଼ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲା । ସେ କହିଲା ସନ୍ଧ୍ୟା ୪ ଟା ବେଳେ ତା' ସହ କଲେଜ ପାଖ ନଦୀ କୂଳରେ ଭେଟିବାର ପ୍ରୋଗ୍ରାମ ଥିଲା । ହେଲେ ତାର କୌଣସି ଜରୁରୀ କାମ ପଡିବାରୁ ସେ ଘଣ୍ଟାଏ ଡେରିରେ ପହଞ୍ଚିବ ବୋଲି ତାକୁ ଫୋନ କରି ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ କହିଥିଲା । ଆଉ ୫ ଟା ବେଳକୁ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ, ସେ ତାକୁ ପାଇ ନଥିଲା । ତା ମୋବାଇଲକୁ କଲ କରିବାରୁ ସେଇଟା ବି ସୁଇଚ ଅପ ଥିଲା । ତେଣୁ ସେ ଭାବିଲା ବୋଧହୁଏ ସେ ତା' ଉପରେ ରାଗ କରି ଘରକୁ ଫେରି ଯାଇଛି । ହେଲେ ଏତେ ରାତି ଯାଏ ସେ ନ ଫେରିବାର କାରଣ କଣ ହେଇପାରେ ? ତା ସହ କିଛି ଅଘଟଣ ଘଟିନି ତ ? ମୋ ମନକୁ ପାପ ଛୁଇଁଲା..ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଶୋଭନ କହିଥିବା ଜାଗାକୁ ଯିବାକୁ ବାହାରିଲି । ମୋ ସହ ଶୋଭନ ବି ଆସିଥିଲା । ଉକ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଚାରି ଆଡେ ଖୋଜା ଖୋଜି କଲୁ, ହେଲେ ମିତାର କୌଣସି ପତ୍ତା ମିଳି ନଥିଲା । ସକାଳ ହେଲେ ଦେଖିବା କହି ଶୋଭନ ସେଠାରୁ ଚାଲି ଗଲା ।


ମୋ ମନ କିନ୍ତୁ ବୁଝି ନଥିଲା । ମିତାର ଖବର ନ ନେଇ ଫେରିଲେ, ତାଙ୍କ ଘରେ ମୁଁ କି ଜବାବ ଦେଵି ? ତା ଛଡା ସେ ମୋ ହୃଦୟର ରାଣୀ, ସେ ମତେ ଭଲ ପାଉ କି ନପାଉ....ମୁଁ ତାକୁ ଭଲ ପାଉଛି ନା.. ମନରେ ଠାଣି ନେଇଥିଲି ଯେମିତି ହେଉ ମିତାକୁ ଖୋଜି ଵାହାର କରିଵି । ସେଇ ନଦୀ କୁଳର ସବୁ ନିକାଞ୍ଚନ ଜାଗା ତଥା ନଦୀ ପଠା ଖୋଜି ଚାଲିଲି । ଶେଷରେ ନଦୀ ପଠାରେ ଥିବା ମଶାଣି ପାଖରେ କେହି ଜଣେ ପଡିଥିବାର ଦେଖିଲି । ମନରେ ଭୟ ସଞ୍ଚାର ହେଲା । କୌଣସି ଶବ ନୁହେଁ ତ ? ସାହସ ସଞ୍ଚୟ କରି ପାଖକୁ ଗଲି । ମୋବାଇଲ ଲାଇଟ ଜଳେଇ ଯାହା ଦେଖିଲି ସ୍ତବ୍ଧ ହେଇ ଗଲି ।


ମିତା ପଡିଥିଲା ନିଶ୍ଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ....ସମ୍ପୂର୍ଣ ଵିଵସ୍ତ୍ର । ତା ପୋଷାକର ଖଣ୍ଡ ବିଖଣ୍ଡିତ ଅଂଶ ଏଣେ ତେଣେ ବିଛାଡ଼ି ହେଇ ପଡିଥିଲା । ଦେହ ସାରା କ୍ଷତ ଚିହ୍ନ । ଲାଗୁଥିଲା ଏକରୁ ଏକାଧିକ ବ୍ୟକ୍ତି ତା' ଉପରେ ପାଶବିକ ଅତ୍ୟାଚାର କରି ଚେତା ଶୂନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ତାକୁ ଛାଡି ଚାଲି ଯାଇଛନ୍ତି । ମୁଁ ମିତାକୁ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିବି ବୋଲି କେବେ ବି କଳ୍ପନା କରିନଥିଲି । ଆଖି ମୋର ଆପଣ ଛାଏଁ ବନ୍ଦ ହେଇଗଲା । ହାତରୁ ମୋବାଇଲ ଖସି ପଡିଲା, ପାଦ ମୋର ଟଳମଳ । ମୁଣ୍ଡ ଘୁରିଲା ଭଳି ଲାଗିଲା । ଲଥ କରି ବସି ପଡିଲି ତା' ପାଖରେ । କିଛି ସମୟ ଗଲା ଉତ୍ତାରୁ ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳି ମୋ ସାର୍ଟ ଖୋଲି ମିତାକୁ ପିନ୍ଧାଇ ଦେଲି । ତା ପରେ ନଦୀକୁ ଯାଇ ଆଞ୍ଜୁଳା ଆଞ୍ଜୁଳା ପାଣି ଆଣି ତା' ମୁହଁରେ ଛାଟିଲି । କିଛି ସମୟ ପରେ ତାର ଚେତା ଫେରିଲା ।


 ଚେତା ଆସିବା ପରେ ତା' ସହ ଘଟିଥିବା ଘଟଣା ସବୁ ମନେ ପଡିଗଲା । ସେ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲା-"ନା..ମୋ ପାଖକୁ ଆସନା...ମତେ ଛାଡିଦିଅ..." । ମୁଁ ମୋବାଇଲ ଲାଇଟ ବନ୍ଦ କରି ରଖିଥିଲି । ହେଲେ ତାର ଚିତ୍କାର ଶୁଣି ମୁଁ ଲାଇଟ ଜଳାଇବାରୁ ସେ ମତେ ଦେଖି ଆଶ୍ୱସ୍ତ ହେଲା ଆଉ ଭୟରେ ମତେ ଖୁବ ଜୋରରେ ଭିଡି ଧରିଲା । ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ମିତା ମୋ ବାହୁରେ ଥିଲା ହେଲେ ମୁଁ ଖୁସି ହେଇ ପାରୁ ନଥିଲି । ତାର ଏ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଦେଖି ମୋ ହୃଦୟ ଫାଟି ପଡୁଥିଲା । ମୁଁ ତାକୁ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଇ ଘଟଣା ସମ୍ପର୍କରେ ପଚାରିଲି । ସେ କିଛି କହିବା ଅବସ୍ଥାରେ ନଥିଲା, ତା ମୁହଁରୁ ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦ ବାହାରି ଥିଲା... ରକି ଆଉ ତାର ସାଙ୍ଗମାନେ.....। ଏଇ ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦରୁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବୁଝିଗଲି । ମୋ ଦେହରେ ରକ୍ତ ଟକ ମକ ହେଇ ଫୁଟିବାକୁ ଲାଗିଲା । ମୁଁ ମନେ ମନେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲି ସେ ରକି ଆଉ ତା ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ ଦଣ୍ଡ ଦେବି । ମନର ଭାବନା ମନରେ ରଖି ମିତାକୁ କହିଲି ଚାଲ ଘରକୁ ଯିବା । ଘର କଥା ଶୁଣି ସେ ଭେଁ ଭେଁ ହେଇ କାନ୍ଦି ଉଠିଲା । କହିଲା ସେ ଏଇ କଳଙ୍କିତ ମୁହଁ ନେଇ କେମିତି ଘରକୁ ଫେରିବ । ତା ପାଇଁ ଖାଲି ଏଇ ନଦୀ ଗର୍ଭ ହିଁ ଏକ ମାତ୍ର ବାଟ .... । ମୁଁ ତାକୁ ବୁଝେଇଲି ଏ ଘଟଣାରେ ତାର କି ଦୋଷ ? କେତେଟା ପଶୁଙ୍କ ପାଇଁ ସେ କାହିଁକି ତା' ଅମୁଲ୍ୟ ଜୀବନକୁ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଦେବ ? ତାଙ୍କ ଘରେ ବୁଝେଇବା ଦାୟିତ୍ୱ ମୁଁ ନେଇଥିଲି ଆଉ କିଛି ଚିନ୍ତା ନ କରିବା ତାକୁ ଭରସା ଦେଇଥିଲି ।


ଏମିତି ବହୁ ସମୟ ବୁଝେଇବା ପରେ ସେ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ରାଜି ହେଲା । ହେଲେ ସେ ଖାଲି ମୋ ସାର୍ଟଟା ପିନ୍ଧି କିପରି ଘରକୁ ଯାଇ ପାରିବ ? କଣ କରିବି କିଛି ବୁଦ୍ଧି ଦିଶିଲାନି । ହୁଏତ ବଜାର ଯାଏ ଯାଇ ପାରିଲେ ତା' ପାଇଁ ଡ୍ରେସଟା କିଣି ଦେଇ ପାରନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଏ ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ମୋ ସହ ବଜାର ଯାଏ ଯାଇ ପାରିବନି କି ମୁଁ ତାକୁ ଏକୁଟିଆ ଛାଡି ଦେଇ ଯିବାକୁ ଉଚିତ ମନେ କରି ନଥିଲି । ମୋବାଇଲ ଲାଇଟ ପକେଇ ଆଖପାଖ ଏରିଆକୁ ନଜର କଲି । ଦେଖିଲି ମଶାଣିରେ ଏକ ଶାଢ଼ୀ ପଡିଛି । ବୋଧ ହୁଏ କୌଣସି ଶବ ସଂସ୍କାର ବେଳର ଶାଢ଼ୀ । ମୁଁ ଯାଇ ସେ ଶାଢ଼ିଟିକୁ ନେଇ ଆସିଲି । ମିତାକୁ ସେଇଟିକୁ ପିନ୍ଧିବାକୁ ଦେଲି । ମିତା ମୋ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁଲା । ମୁଁ କହିଲି ଆମ ପାଖରେ ଆଉ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ । ରାତି ବେଶି ହଉଛି ତମେ ଏ ଶାଢ଼ିଟି ପିନ୍ଧି ନିଅ, ଆମକୁ ଶୀଘ୍ର ଘରେ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ହେବ ।


ମିତା ଶାଢ଼ୀଟି ପିନ୍ଧିବାକୁ ଉଠି ଠିଆ ହେଲା । ହେଲେ ସେ ଠିକରେ ଠିଆ ହେଇ ପାରୁ ନଥାଏ । ବହୁତ କଷ୍ଟରେ ସେ ଶାଢ଼ୀ ପିନ୍ଧିଲା । ତାର ଏ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ମୁଁ ତାକୁ ଘରକୁ ନେବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ହସ୍ପିଟାଲ ନେବାକୁ ଉଚିତ ମଣିଲି । କଷ୍ଟେମଷ୍ଟେ ସେ ସାଇକେଲରେ ବସିଲା ଆଉ ମୁଁ ତାକୁ ନେଇ ହସ୍ପିଟାଲରେ ଆଡ଼ମିସନ କରେଇ ଦେଲି । ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଏ ବିଷୟରେ ସୂଚିତ କରି ସାରା ରାତି ତା' ପାଖରେ ଜଗି ରହିଲି । ସକାଳୁ ସକାଳୁ ତା ବାପା ଆଉ ବୋଉ ଦୁହେଁ ଆସି ହସ୍ପିଟାଲରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ । ଝିଅର ଏ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ସେମାନେ ବ୍ୟସ୍ତ ବିବ୍ରତ ହେଇ ପଡିଲେ । ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଇ ଶାନ୍ତ କରାଇଲି ।


ଖବର ପାଇ ଶୋଭନ ଦାସ ବି ଆସି ପହଞ୍ଚିଲା । ତାକୁ ଦେଖି ମିତା ଖୁବ କାନ୍ଦିଥିଲା ଆଉ ତା' ସହ ଘଟିଥିବା ଘଟଣା ବିଷୟରେ ସବୁ କହିଥିଲା । ସେତିକି ବେଳେ ପୋଲିସ ବି ଆସି ପହଞ୍ଚିଥିଲା । କାହିଁକି ନା ହସ୍ପିଟାଲ କର୍ତୁପକ୍ଷ ପୋଲିସକୁ ଖବର କରିଥିଲେ । ପୋଲିସକୁ ଦେଖି ତା ବାପ ବୋଉ ଡରିଗଲେ ଆଉ ଶୋଭନ ବି । ସେମାନେ ଏ ଝାମେଲାରେ ପଡ଼ିବାକୁ ଚାହୁଁ ନଥିଲେ । ସେମାନେ ମିତାକୁ ତାଗିଦ କରି କହିଲେ ଯେ ସେ ଯେପରି ଏ ଘଟଣା ସମ୍ପର୍କରେ ପୋଲିସକୁ କିଛି ନ କୁହେ । କାରଣ ପୋଲିସକୁ କହିବା ଦ୍ୱାରା ସେ ନିଜେ ବଦନାମ ହେବା ସହ ଘରର ଇଜ୍ଜତ ପଦାରେ ପଡିବ । ଆଉ ଶୋଭନ ବି ତାଗିଦ କରି କହିଲା ସେ ବଦନାମ ହେଲେ ତା ସହ ଆଉ ସମ୍ପର୍କ ରଖିବ ନାହିଁ । ଏମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ମିତା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲା । ଏମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଗୋଟେ ଝିଅର ଇଜ୍ଜତର କୌଣସି ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ ? ପୁଣି ଥରେ ତା ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଯାଇଥିଲା । ସେମାନଙ୍କ ଚାପ ଆଗରେ ସେ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଇଁ ପୋଲିସ ଆଗରେ କିଛି ବି ପ୍ରକାଶ କରି ନଥିଲା । ଫେରି ଯାଇଥିଲେ ପୋଲିସ । ଆଉ ତା ପରେ ମିତା ଯେମିତି ଜଡ଼ ପାଲଟି ଯାଇଥିଲା ।


 ଖୁସି ହେଇଥିଲେ ତାର ବାପା ବୋଉ । ଖୁସି ହେଇଥିଲା ଶୋଭନ । ସେମାନେ ପୋଲିସ ଝାମେଲାରୁ ବଞ୍ଚି ଯାଇଥିଲେ । ଖାଲି ଖୁସି ନଥିଲି ମୁଁ ଆଉ ମିତା । ଦୁଇଦିନ ପରେ ମିତା ହସ୍ପିଟାଲରୁ ଘରକୁ ଫେରିଥିଲା । କିନ୍ତୁ ତା ଅବସ୍ଥାରେ କିଛି ବି ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେଇ ନଥିଲା । ସେ ଥିଲା ନିରବ ଆଉ ନିସ୍ପନ୍ଦ । ମୁହଁରୁ ତାର ହଜି ଯାଇଥିଲା ହସ । ଲାଗୁଥିଲା ସେ ମିତା ନୁହେଁ ତା' ଶରୀରରେ ଆଉ କେହି । ମୁଁ ତା ମନକୁ ବେଶ ପଢି ପାରିଥିଲି । ସେ ଚାହୁଁଥିଲା ଦୋଷୀ ବିରୁଦ୍ଧରେ କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ । ହେଲେ ତାକୁ ଏମାନେ ଚୁପ କରାଇ ତା' ଉପରେ ଆଉ ଏକ ଅତ୍ୟାଚାର କରିଥିଲେ...ମାନସିକ ଅତ୍ୟାଚାର । ଯଦି ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ସେ କିଛି ଦିନ ରହେ ତେବେ ହୁଏତ ସେ ପାଗଳ ହେଇଯାଇ ପାରେ ।


ଆଉ ସହିପାରିଲିନି । ମିତାକୁ ନ୍ୟାୟ ଦେବାପାଇଁ ମୁଁ ଅଣ୍ଟା ଭିଡ଼ିଲି । ତା' ବାପା ବୋଉଙ୍କୁ ବହୁତ ବୁଝାଇବା ପରେ ସେମାନେ ମୋ କଥାରେ ରାଜି ହେଇଥିଲେ । ତା' ପରେ ଆରମ୍ଭ ହେଇଥିଲା ନ୍ୟାୟ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ । ସେ ସୈତାନମାନଙ୍କର ଶାସ୍ତି ବିଧାନ ପାଇଁ ଆମକୁ ବହୁତ ସଂଘର୍ଷ କରିବାକୁ ପଡିଥିଲା । ଥାନା, କୋର୍ଟ, ଓକିଲ ପାଖକୁ ବାରମ୍ବାର ଦୌଡ଼ି ଥିଲୁ । ଗଣ ମାଧ୍ୟମରେ ଚର୍ଚ୍ଚା ଜୋର ଧରିଥିଲା । ଗାଁରେ, କଲେଜରେ ଆଉ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନ ମାନଙ୍କରେ ଲୋକେ ମିତାକୁ କିଏ କେତେ କଥା କହିଥିଲେ । ଏ ସବୁକୁ ମିତା ଭୃକ୍ଷେପ କରି ନଥିଲା । ତାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଥିଲା ଦୋଷୀ ମାନଙ୍କର ଶାସ୍ତି ବିଧାନ । ଆଉ ଏ ସବୁରେ ମୁଁ ତାକୁ ଭରପୁର ସହଯୋଗ ଦେଇଥିଲି । କିନ୍ତୁ ଶୋଭନ ମିତାର ଜୀବନରୁ ଦୁରେଇ ଯାଇଥିଲା । ସେ ମିତା ପରି ଗୋଟିଏ ବଦନାମ ଝିଅକୁ ନିଜ ସାଥି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଚାହିଁ ନଥିଲା । ସେଥିପାଇଁ ମିତା ମନରେ କୌଣସି ଅବଶୋଷ ନଥିଲା । ଶୋଭନ ଭଳି ଏକ ହିପୋକ୍ରାଟ ତା' ଜୀବନରୁ ଦୁରେଇ ଯାଇଥିବାରୁ ସେ ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ମନେ କରୁଥିଲା । ଆଉ ମୋ ପରି ଏକ ଭଲ ବନ୍ଧୁକୁ ଏତେ ଦିନ କଷ୍ଟ ଦେଇଥିବାରୁ ନିଜକୁ ଦୋଷୀ ଭାବୁଥିଲା । ସେ ଗ୍ରହଣ କରି ନେଇଥିଲା ମୋ ପ୍ରେମକୁ, ଦୁନିଆର ବଦନାମକୁ ତାର ଡର ନଥିଲା । କାହିଁକି ନା ସବୁ ବିପଦର ରକ୍ଷା କବଚ ହେଇ ମୁଁ ତା ପାଖରେ ଠିଆ ହେଇଥିଲି । ଶେଷରେ ଆମର ଜିତାପଟ ହେଇଥିଲା । ରକି ଆଉ ତାର ସାଥି, ସେମାନଙ୍କ କଲା କର୍ମ ପାଇଁ ଦଣ୍ଡିତ ହେଇଥିଲେ । ଆଉ ମତେ ମୋ ମିତା ମିଳି ଯାଇଥିଲା.....


-"ଚା' ନିଅ..."

ମୁଁ ଦେଖୁଥିଲି ମୋ ମିତାକୁ ..ଏକ ମନ ଭୂଲାଣିଆ ହସ ଝରୁଥିଲା ତା ଓଠରୁ । ମନେ ହେଉଥିଲା ସେ ଯେପରି ତାର କଳଙ୍କିତ ଇତିହାସକୁ ପାସୋରି ଦେଇଛି । ସେ ଆଉ କଳଙ୍କିନୀ ମିତା ନଥିଲା ମୋ ପ୍ରେମ ତାକୁ କରିଥିଲା ସତୀ ସ୍ୱାଧୀ ସୀତା....



Rate this content
Log in

More oriya story from Abhiram Mandal

Similar oriya story from Inspirational