Participate in 31 Days : 31 Writing Prompts Season 3 contest and win a chance to get your ebook published
Participate in 31 Days : 31 Writing Prompts Season 3 contest and win a chance to get your ebook published

Arati Sahoo

Tragedy Thriller


3  

Arati Sahoo

Tragedy Thriller


କାଶ୍ମୀର ଡାଏରି (ସ୍ଵପ୍ନର ପରିଧି)

କାଶ୍ମୀର ଡାଏରି (ସ୍ଵପ୍ନର ପରିଧି)

11 mins 643 11 mins 643


ଦୁଇଟି ଇଟାକୁ ଯୋଡ଼ି ପିଢା ଉପରେ ବସିଲା ପରି ସେ ବସିଛି ।ପଥର ଭାଙ୍ଗୁଛି ଫ୍ଲାଇଓଭର କାମ ସକାଶେ । ଦୁଇ ଆଣ୍ଠୁ ସନ୍ଧିରେ ମୁଣ୍ଡଟି ଗୁଞ୍ଜି ମଜ୍ଜି ଯାଇଛି କାମରେ । ଆଉ କୁଆଡ଼କୁ ନିଘା ନାହିଁ । ପିଠିରେ ନାଉ କରି ବାନ୍ଧିଥିବା ପ୍ରାୟ ସାତ ଆଠ ମାସର ଛୁଆଟିଏ ରାହା ଧରି କାନ୍ଦୁଛି । ଚିକ୍କଣିଆ କଳା ପିଠିଟା ତା ଛୁଆର ଲୁହ ସିଂଘାଣି ବୋଳି ହୋଇ ଆହୁରି ଚହଟି ଉଠୁଛି । ମଝିରେ ମଝିରେ ମୁଣ୍ଡ ଟେକି ନଜର ପକାଏ ତାର ଦେଢ଼ ବର୍ଷର ଝିଅ ଉପରେ ।ଝିଅର ଗୋଟିଏ ଗୋଡ଼ ଦୁପଟ୍ଟାରେ ବାନ୍ଧି ଆର ମୁଣ୍ଡଟା ବାନ୍ଧି ଦେଇଥାଏ ଗୋଟିଏ ଗଛ ଗଣ୍ଡିରେ । କାଳେ ଗୁରୁଣ୍ଡି ଗୁରୁଣ୍ଡି ଝିଅଟା ଚାଲିଯିବ ରାସ୍ତା ମଝିକୁ ! କାଳେ ଗାଡ଼ି ଚଢ଼ିଯିବ ତା ଉପରେ ! ତାର ଛାତି ଦାଲୁକିନା ହୁଏ ।


  ଥରେ ଜଣେ ବାବୁ ଗାଡ଼ି ଅଟକାଇ ତାକୁ ଗାଳିଗୁଲଜ କରିଥିଲେ ଏ ବାବଦରେ , ଆଉ ଛୁଆପ୍ରତି ଏପରି ଅମାନୁଷିକ ବ୍ୟବହାର ନ କରିବାକୁ ଚେତାବନୀ ଦେଇଥିଲେ । ତାଙ୍କ ସାମନାରେ ସେ ଝିଅକୁ ମୁକୁଳେଇ ଦେଇ ଥିଲା ସତ ମାତ୍ର ସେ ଗଲାପରେ ପୁଣି ବାନ୍ଧି ପକାଇଥିଲା । ହଅ , ଖାଲି ବଡ଼ ବଡ଼ କଥା । କଣ ମିଳିବ ସେ ଅଲଣା କଥାରୁ । ତା ଝିଅର କିଛି ଉଁଚ୍ ନିଚ୍ ହେଲେ କଣ ସେ ବାବୁ ଆସି ପିଠିରେ ପଡ଼ିବ ? ତାକୁ ନ ବାନ୍ଧିଲେ ସେ କାମ କରିବ କେମିତି , କାମ ନକଲେ ସେମାନେ ଖାଇବେ କଣ ?


 ଫର୍ଜାନା , ଖୁବ ସୁନ୍ଦରୀ ନହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅସୁନ୍ଦରୀ କହି ହେବ ନାହିଁ । ଆକର୍ଷଣୀୟ ତୀଖ ନାକ ଆଖି । ସୁନ୍ଦର ପୂରିଲା ପୂରିଲା ଅଙ୍ଗ ସୌଷ୍ଠବ , ସତେ ଅବା କଳା ମୁଗୁନି ପଥରରେ ଗଢ଼ା ସୁଗଠିତ କୋଣାର୍କ ସୁନ୍ଦରୀର ମୂର୍ତ୍ତିଟିଏ । ଗାଁରେ ତ ସମସ୍ତେ ତାକୁ ବେହଦ ଖୁବସୁରତ ବୋଲି କହୁଥିଲେ । 


 ପଥର ଭାଙ୍ଗୁ ଭାଙ୍ଗୁ ଆକାଶ ପାତାଳ କେତେ କଥା ଭାବି ଯାଉଛି ସିଏ ଏକା ଲୟରେ । ଛୁଆର କାନ୍ଦ ତା ଖିଆଲରେ ବ୍ୟାଘାତ ସୃଷ୍ଟି କରୁନାହିଁ । କାନ୍ଦୁ , କାନ୍ଦିଲେ ତାକତବର ହେବ , ବଳେ ବଳେ ତୁନି ହେବନି କି ?


 ଏଇ ପଥର ସବୁ ଆଜିରେ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ କଣ୍ଟ୍ରାକ୍ଟର ବାବୁ ତାଗିଦ କରି ଯାଇଛନ୍ତି । ଜଲଦି ଜଲଦି କାମ ସରିଲେ ସିନା ସେ ଘରକୁ ଯାଇ ଖାନା ବନେଇବ । ବଡ଼ ପୁଅଟି ଆଠ ବର୍ଷର ହେଲାଣି । ସମଝଦାର ହୋଇ ଗଲାଣି । ସେ କେଉଁ ରାସ୍ତା କଡ଼ରେ ଫୁଲ କିମ୍ବା ଚାଇନିଜ ବେଲୁନ ବିକୁଥିବ । ଘରକୁ ଗଲେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମିଶି ଖାଇବେ । ଘର ବୋଇଲେ ଆଉ ଗୋଟାଏ ଫ୍ଲାଇଓଭର ତଳର ଯାଗା । ସେହିଠାରେ ସେ ବିଛଣା ଲୁଗା ବର୍ତ୍ତନ ଇତ୍ୟାଦି ସମେଟି ରଖିଥାଏ । ଆହୁରି କେତେ ମଜଦୂର , ରିକ୍ସାବାଲା ମାନେ ରୁହନ୍ତି । ଆପସରେ କେବେ ଚୋରି ଚାରି କରନ୍ତି ନାହିଁ । ତଥାପି ସେ ମଲ୍ଲିକା ଚାଚିକୁ କହି ଆସିଛି । ଆଜି ମଲ୍ଲିକା ଚାଚି ତାର ଗେଙ୍ଗ ସାଥିରେ ଯାଇ ନାହିଁ । ତାର ସରଦର୍ଦ ହେଉଥିଲା । ମଲ୍ଲିକା ଚାଚିର କାମ , ହରକତ ସବୁ ତାକୁ ଭଲ ଲାଗେ ନାହିଁ । ଚାଚି ଓ ତା ଦଳର ଔରତ୍ ମାନେ ବସ୍ ରେ ଚଢ଼ି ଭୀଡ଼ ଭିତରେ ଇତ୍ତଫାକ୍ ରେ ପଇସା ବଟୁଆ ଚୋରି କରନ୍ତି ,କଣ୍ଡକ୍ଟର ମାନଙ୍କୁ ହାତରେ ରଖି । ୱକ୍ତ ଭଲ ଥିଲେ ଭଲ କମାଇ ହୁଏ । ସେଥିରୁ ଚାରି ଭାଗରୁ ଭାଗେ ନିଏ କଣ୍ଡକ୍ଟର । ଆଉ ବେଳେ ବେଳେ ବେଶ ବେଇଜ୍ଜତି ମଧ୍ୟ ହୁଏ , ସେତେବେଳେ କଣ୍ଡକ୍ଟର ମାନେ ହାତ ଝାଡି଼ ଦିଅନ୍ତି । ହଃ ,ବେଇଜ୍ଜତି ! ଏଇ ମଜଦୂର ମାନଙ୍କର ଈଜ୍ଜତ କେଉଁଠି ଥାଏ ଯେ ? ମାଡ଼ ତ ପଡ଼ିବାର ତ ଡର ନାହିଁ , ଏବେକାର ମହିଳା କାନୁନ ଭାରି ସଖ୍ତ । 


 ଫର୍ଜାନା ଏସବୁ ଭଲ ପାଏ ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ପାଣିରେ ରହି ମଗରମଚ୍ଛ ସାଥିରେ ବୈର କେମିତି କରିବ । ରମଜାନ କାଶ୍ମୀର ଗଲା ପରେ ଏହି ମଲ୍ଲିକା ଚାଚିର ସାହାରାରେ ତ ସେ ରହିଛି । ନହେଲେ ଏକଲା ଔରତ୍ ଆଉ ଦିଲ୍ଲୀ !!


 କେତେଥର ଫ୍ଲାଇଓଭର ତଳର ତାର ବିତ୍ତାଭର ଜାଗାକୁ ମଉକାପରସ୍ତ ମଜଦୂର ମାନେ ମାରି ନେବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ମଲ୍ଲିକା ଚାଚିର ରାଜସ୍ଥାନି ଦମଦାର ଚେହେରାକୁ ଭୟ ମଧ୍ୟ କରନ୍ତି । ମରଦଙ୍କ ଛାତିରେ ଛାତି ଲଗେଇ ଦିଏ ସେ । ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଖାଙ୍କରେ ସମସ୍ତେ ଲାଙ୍ଗୁଡ଼ ଜାକି କୁତ୍ତା ବନି ଯାଆନ୍ତି ।


 ଆଜିଠାରୁ ଦଶବର୍ଷ ତଳେ ସେ ରମଜାନ ସାଙ୍ଗରେ ନିକାହ କରି ଦିଲ୍ଲୀ ଆସିଥିଲା । ଶାଗୁଆ ରଙ୍ଗର ଗରାରା ସୁଟ୍ ପିନ୍ଧି ମେହେନ୍ଦି ଲଗା ଥାକୁଲ ଥାକୁଲ ପାଦ ଦୁଇଟି ଯେତେବେଳେ ସେ ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ ଷ୍ଟେସନର ପ୍ଲାଟଫର୍ମରେ ଥାପିଲା , ତାର ଛାତି କୁଣ୍ଢେମୋଟ ହୋଇ ଯାଇଥିଲା । ପଡିଶା ଘର ଟିଭିରେ ସେ କେତେ ଫଟୋ ଦେଖିଥିଲା ଦିଲ୍ଲୀର । ସେ କଣ ଖ୍ଵାବ ରେ ବି ଭାବିଥିଲା ଯେ ରମଜାନ ସହ ତାର ନିକାହ ହେବ ଆଉ ସେ ଦିଲ୍ଲୀରେ ରହିବ ? 


 ରମଜାନ ସହ ତାର ନିକାହ ବି ଗୋଟାଏ ଅଜୀବ ଇତ୍ତଫାକ୍ । ରମଜାନ , ଲାବାରିସ ପିଲାଟିଏ । ତାର ଅମ୍ମି , ଅବ୍ ବାଙ୍କର ମୌତ ହୋଇଯାଇଥିଲା ଯେତେବେଳେ ତାକୁ ଦଶ ଏଗାର ବର୍ଷ ହୋଇଥିଲା । ତାଙ୍କ ପରେ ସେ ଭଦ୍ରଖ ଷ୍ଟେସନରେ କିଛି ଦିନ କୁଲି କାମ କଲା । ଦିନେ ଜଣକର ସାମାନ୍ ପୁରୁଷୋତ୍ତମରେ ଥୋଉ ଥୋଉ ଗାଡ଼ି ଛାଡ଼ି ଦେଲା । ସେ ଓହ୍ଲେଇ ପାରିଥାନ୍ତା କିନ୍ତୁ ଓହ୍ଲାଇଲା ନାହିଁ । ସେଇ ଗଲା ତ ଗଲା । ଦିଲ୍ଲୀରେ ଯାଇ କୁଲିକାମ କଲା । ତାପରେ ମଜଦୂରୀ କଲା । ବେଶ ଦିପଇସା ରୋଜଗାର କଲା । ବଡ଼ହେଲା ପରେ ଥରେ ଭଦ୍ରଖ ଆସିଲା । ଯେଉଁ ଦିନ ସେ ଭଦ୍ରଖ ପହଞ୍ଚିଲା , ଫର୍ଜାନା ଯାଇଥିଲା ତାର ବେହୋସ ମାତାଲ ଆଵ୍ବାକୁ ଘରକୁ ନେବାକୁ । ସାଙ୍ଗରେ ତାର ସାନ ଦୁଇ ଭାଇ । ହେଲେ , ଏଡେ ବଡ଼ ମଣିଷ ଟାକୁ ସେ ନେବ କେମିତି । ଏତିକି ବେଳେ ରମଜାନ ସେପାଖ ଦେଇ ଯାଉ ଯାଉ ଅଟକି ଗଲା । ତାକୁ ଅଚରଜରେ ରଖି ତାର ଆଟାଚିଟାକୁ ତା ଭାଇକୁ ଧରେଇ ଦେଇ , ଏକାହାତରେ ତା ଆଵ୍ବା ର ବେହୋସ ଶରୀର ଟାକୁ ଟେକି ନେଲା କାନ୍ଧକୁ ।ଫର୍ଜାନା ଆବାକାବା ହୋଇ ଆଗରେ ଚାଲିଲା । ଘରେ ଅମ୍ମି ସଵାଲିଆ ଆଖିରେ ଅନେଇଲା ତାକୁ । ସମସ୍ତଙ୍କୁ କାବା କରି ରମଜାନ ସିଧାସଳଖ ଫର୍ଜାନା ସହ ନିକାହର ପ୍ରସ୍ତାବ ବାଢି଼ଦେଲା । ନିଜର ପରିଚୟ ସବୁ ଗାଇଗଲା । ଆଣିଥିବା ସବୁ ରୁପୟା ଅଜାଡି଼ ଦେଲା ଅମ୍ମିର ଆଁଚଲରେ ।


 ବାସ୍ , ଅମ୍ମି ଖୁସ୍ , ଆଵ୍ବା ଭି ଖୁସ୍ । ଆଉ ଫର୍ଜାନା , ସେ ନିଜର ଦୁପଟ୍ଟାକୁ କାମୁଡି କନଖିରେ ଦେଖୁଥିଲା ହୀରୋ ମାଫିକ ରମଜାନକୁ ଆଉ ଖ୍ଵାବ ଦେଖୁଥିଲା ଦିଲ୍ଲୀର, ଜନ୍ନତର ।


 ଷ୍ଟେସନରୁ ବାହାରକୁ ଆସିଲା ପରେ ଆଖି ତାର ଖୋସି ହୋଇଗଲା । ଏ କଣ ସତରେ ଜନ୍ନତ , ନା କୌଣସି ହୁର୍ ର ନିକାହ ଚାଲିଛି । ଏତେ ବିଜୁଳି ଆଲୁଅ , ଏତେ ଗାଡ଼ି ମୋଟର , ଏତେ ଲୋକ ଆଉ ଏତେ ଧାଁ ଧପଡ଼ କରୁଥିବା ଲୋକ । ସେ ମଦହୋସ ହୋଇ କାଠ ପରି ଠିଆ ହୋଇଥିଲା । ରମଜାନ ତାର ବାହୁ ଧରି ହଲେଇ ଦେଲା ।


- ହେଇ ଫର୍ଜାନା , ଜଲଦି ଚାଲ , ପରେ ପୂରା ଦିଲ୍ଲୀ ବୁଲେଇ ଦେଖେଇ ଦେବି ଯେ । ଆହୁରି କେତେ କଣ ଦେଖିବୁ ।


 ସତରେ , କେଡ଼େ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା ସେ ମହୁଲିଆ ମତୁଆଲା ଦିନ ସବୁ ! ଗୋଲାପର ମହକ ଥିବା ରାତି ସବୁ । ସେତେବେଳେ ରମଜାନ ଗୋଟିଏ ଝୁଗ୍ଗିରେ ରହୁଥିଲା , ବଖୁରିକିଆ କୁଡି଼ଆଟିରେ , ଭଡ଼ାରେ । ସାଫସୁଥରା କମରାରେ ଗୋଟିଏ ଟେବୁଲ ପଙ୍ଖା ଓ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ କଳାଧଳା ଟିଭି । ସେ ଖୁସିରେ କୁରୁଳି ଉଠି ରମଜାନକୁ କୁଣ୍ଢେଇ ଧରିଥିଲା । ରମଜାନ ମଧ୍ୟ ରାତିସାରା ତା ପାଇଁ ତରଳି ଥିଲା ।


 ଭଦ୍ରଖରେ ଗୋଟିଏ ମୁସଲିମ ବସ୍ତିରେ ତାଙ୍କର ବଖୁରିକିଆ ଝାଟିମାଟିର କୁଡି଼ଆ ବକଟେ ଥିଲା । ଆଠ ଭାଇ ଭଉଣୀ ରହୁଥିଲେ ସେଥିରେ ଅମ୍ମି ଆଵ୍ବା ସହ ।


 ରାତିରେ ସବୁ ଭାଇଭଉଣୀ ତଳେ ଶୋଉଥିଲେ । କାହାର ହାତ କାହାର ପେଟ ଉପରେ ତ କାହାର ଗୋଡ଼ କାହାର ବେକକୁ ଚିପି ଅଣନିଶ୍ଵାସି କରି ଦେଉଥିଲା । ଖରାଦିନେ ଭଲ ,ସମସ୍ତେ ବାହାର ଅଗଣାରେ ଶୋଉଥିଲେ ।


 ଫର୍ଜାନାର ଆଵ୍ବା ଥିଲା ଭଦ୍ରଖ ଷ୍ଟେସନରେ କୁଲି । କେବେ କେବେ ବାହାର କାମ ମଧ୍ୟ କରୁଥିଲା। ହେଲେ କଣ ହେବ , ସେ ଯେତେ କମଉଥିଲା ତାଠାରୁ ଅଧିକ ନିଶାପାଣିରେ ଉଡ଼ଉଥିଲା ।ଅମ୍ମି ଝଗଡ଼ା କରି ମାଡ଼ ଖାଉଥିଲା । ବିଚାରୀ ପାଖ ହୋଷ୍ଟେଲରେ କଲେଜ ପିଲାଙ୍କ ଅଇଁଠା ବାସନ ମାଜି ଛୁଆଙ୍କୁ ପାଳୁଥିଲା ,ଆଉ ଆଵ୍ବାର ମଧ୍ୟ ହର ଜରୁରତ ପୂରା କରୁଥିଲା ।


 ଯାହାହେଉ , ରମଜାନ ଏତେ ଶରାବ ପିଉ ନଥିଲା । କେବେ କେବେ ପିଇଲେ ଫର୍ଜାନା ରାଗୁଥିଲା । ରମଜାନ ଆଉ ପିଇବନି ବୋଲି ଫର୍ଜାନାର କସମ ଖାଉଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଫର୍ଜାନା ତାକୁ ଛୁଟ୍ ମଧ୍ୟ ଦେଉଥିଲା ଯେତେବେଳେ କାଲୁ ଭାଇଜାନ୍ ଆସି ତାକୁ ଡାକୁଥିଲା ।


 ଅଟୋଚାଳକ କାଲୁ ଭାଇଜାନ୍ ର ଏହସାନ୍ ବି ତ ଅଛି । ପୂରା ଦିଲ୍ଲୀ ବୁଲି ଦେଖିଥିଲା ଏଇ କାଲୁ ଭାଇଜାନ୍ ର ଅଟୋରେ । କେତେ ଖୁବସୁରତ ଇଣ୍ଡିଆ ଗେଟ , କେତେ ଉଁଚ କୁତୁବ ମିନାର । ତାକୁ ସବୁଠୁ ଭଲ ଲାଗିଥିଲା ,ଲୋଟସ୍ ଟେମ୍ପଲ୍ ଓ ଚିଡି଼ଆଘର । ଲୋଟସ୍ ଟେମ୍ପଲ୍ ଦୂରରୁ ଦେଖି ସେ ଭାବିଥିଲା , ଦିଲ୍ଲୀରେ ବୋଧେ ଏଡ଼େ ବଡ଼ ବଡ଼ କମଲ ଫୁଟେ । ଅବୁଝା ଆଖିରେ ରମଜାନକୁ ପଚାରେ ,


- ଏତେ ବଡ଼ କମଲ୍ ? ରମଜାନ କୁହେ 


- ଦୂର ପଗଲି , ଏଇଟା ତ ଗୋଟେ ମକବରା । ଇଟା ସିମେଣ୍ଟ ରେ ତିଆରି ।


 ଆଉ ଚିଡି଼ଆଘରେ ଏତେ ଜାନବର ଦେଖି ସେ ଛୋଟ ଛୁଆ ଭଳି ତାଳି ମାରି ଡେଇଁ ଥିଲା । କାଲୁ ଭାଇଜାନ୍ ତାକୁ ଅନେଇଥିଲା ସ୍ନେହରେ , ଆଉ ରମଜାନ , ସେ ତ ନିଜକୁ ହଜାଇ ଦେଇଥିଲା ତାର ହସରେ ।


 ତାର ଭାଇଭଉଣୀ ମାନେ ଓ ସେ , କେତେ ମନ କରୁଥିଲେ ନନ୍ଦନକାନନ ଯିବା ପାଇଁ । କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ହସରତ ହସରତରେ ହିଁ ରହି ଯାଉଥିଲା ।


 ଏବେ ତାର ଭାଇଭଉଣୀ ମାନଙ୍କୁ ଆଣି ଚିଡି଼ଆଘର ଜରୁର ଦେଖେଇବ । ରହିବାକୁ ଟିକେ ତକଲିଫ ହେବ । କାହାକୁ ଖୁସାମଦ କଲେ ସେମାନଙ୍କ ଝୋପଡିରେ ଟିକେ ଜାଗା ଦେବେ ଯେ । ତାକୁ ତ ସମସ୍ତେ କେତେ ମାନ ଦିଅନ୍ତି ଖୁବସୁରତ ବୋଲି । ତା ଛଡ଼ା ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ।


 ହେଲେ କାହିଁ ? ସେ ନା ତ ଭାଇଭଉଣୀ ମାନଙ୍କୁ ଦିଲ୍ଲୀ ଆଣି ପାରିଲା ନା ସେ ନିଜେ ଭଦ୍ରଖ ଫେରି ପାରିଲା । ତକଦୀରର ଖେଲ ସବୁ ।


 ରମଜାନ ଏଠାରେ କାମକରି ଭଲ କମାଇ କରୁଥିଲା । ଜଣେ କଣ୍ଟ୍ରାକ୍ଟର ତାକୁ ପଠାଇ ଦେଲା କାଶ୍ମୀର , ଆହୁରି ବେଶି କମାଇ କରିବ ବୋଲି । ଏଇ ସାନ ଛୁଆଟି ପେଟରେ ରହିଲା ଦିନୁ ଯାଇଛି ଯେ ଯାଇଛି । କାଲୁ ଭାଇଜାନ୍ ମଧ୍ୟ ଯାଇଛି ।


କଣ୍ଟ୍ରାକ୍ଟର ରମଜାନକୁ ଡାକୁଥିଲା 'ରାମାନୁଜ' । ସେ କହୁଥିଲା


- ହଁ , ଏକାକଥା , ନାମ ମେ କ୍ୟା ରଖା ହୈ ।


ଫର୍ଜାନାକୁ ଭଲ ଲାଗୁ ନଥିଲା , ନା ସେ କଣ୍ଟ୍ରାକ୍ଟର ନା ତାର ବାତ୍ ଚିତ୍ । ତାର ନଜର ମଧ୍ୟ ଭଲ ଲାଗୁ ନଥିଲା । ସେ ନିଜର ଦୁପଟ୍ଟାରେ ଚେହେରା ଘୋଡ଼ାଇ ପକଉଥିଲା ।


 ଆଜିକାଲି ସେପରି ନଜର କଣ ଆହୁରି ବହୁତ କିଛି ତାକୁ ଖରାପ ଲାଗୁ ନାହିଁ । ଦେହସୁହା ହୋଇ ଗଲାଣି । ସେ ଜାଣେ , ରମଜାନ ବିନା ତାକୁ ହର ହାଲତରେ ତିଷ୍ଠିବାକୁ ହେବ । ସେ କହି ଯାଇଛି , ବହୁତ ରୁପୟା ଆଣିବ । ତାପରେ ସେମାନେ ୱ।ପସ ଭଦ୍ରଖ ଯାଇ ମକାନ ବନେଇବେ ତାଙ୍କର ଖୋଲା ଅଗଣାରେ । ଯେତେହେଲେ ଦିଲ୍ଲୀ ପରାଇ ଜାଗା ।


  ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ତାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି । ରମଜାନ ଆଉ ଜଣେ କଣ୍ଟ୍ରାକ୍ଟର ଜିମାରେ ତାକୁ ଦେଇ ଯାଇଥିଲା । ଏ ବାବୁ ଭଲ ଆଦମି । ତାଙ୍କ ନଜରରେ ମଧ୍ୟ ହବସ ଥାଏ କିନ୍ତୁ ଫାଇଦା ନିଏ ନାହିଁ କେବେ , ବରଂ ଅନେକ ଥର ସେ ତାର ମଦଦ କରିଛି । ସାଥିରେ କାମ କରୁଥିବା ଡହରା ଟୋକା ମାନେ ବେଳେ ବେଳେ ବିଭିନ୍ନ ବାହାନାରେ ତାର ଦେହକୁ ଛୁଇଁ ପକାନ୍ତି । ସେ ଖାତିରି କରେ ନାହିଁ , ହସିଦିଏ । କେହି କେବେ ବେଶି ନେହୁରା ହେଲେ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ତା ସାଥିରେ ଯାଏ । ନୁକସାନ୍ କଣ , କିଛି ପଇସା ଅଧିକା ମିଳେ ଆଉ ସଦ୍ ଭାବ ମଧ୍ୟ ବଢେ । ସୁରକ୍ଷାର ଆଉ ଗୋଟିଏ ବଳୟ ବଢ଼ି ଯାଏ ।


 ଦିନସାରା ଖଟି ଖଟି ଓ ସାଥି ମଜଦୂର ମାନଙ୍କ ସହ ଗପ କରି କେତେବେଳେ ଦୁଖଦର୍ଦ ବାଣ୍ଟି ବିତିଯାଏ । କିନ୍ତୁ ରାତିଟା ବଡ଼ ନିଛାଟିଆ ଲାଗେ ।ଫ୍ଲାଇଓଭର ତଳେ ଏତେ ଲୋକ ଶୋଇଥାଆନ୍ତି ଅଥଚ ତାକୁ ଲାଗେ ଖାଁ ଖାଁ । ଦିଲ୍ଲୀରେ ତ ରାତିଟା ଶୁଏ ନାହିଁ । ଭାଁ ଭାଁ ଗାଡ଼ି ଚାଲିଥାଏ ଅବଶ୍ରାନ୍ତ ଭାବେ । ତେବେ ଵି ତାକୁ ଚାଉଁଚାଉଁକା ଲାଗେ । ରମଜାନର ଲୋମଶ ଚଉଡ଼ା ଛାତିଟା ମନେ ପଡେ । ତିନୋଟି ଛୁଆଙ୍କୁ ବେଢେଇଧରି ସେ ଶୋଇବାକୁ କୋଶିଶ କରେ ।


 ତେଜିରେ କୌଣସି ଗାଡ଼ି ଛୁଟି ଆସିଲେ ସେ ଚମକି ଉଠି ବସେ । ଛୁଆଙ୍କୁ ଆଉଁସେ । କାଳେ କୌଣସି ଶରାବୀର ଗାଡ଼ି ମାଡ଼ିଯିବ ତା ଛୁଆଙ୍କ ଉପରେ । ହେଇ ପରା , କିଛି ଦିନ ତଳେ ଆଠଟା ଲୋକଙ୍କୁ ଦଳି ଚକଟି ଗୋଟିଏ ଗାଡ଼ିବାଲା ଫେରାର ହୋଇ ଯାଇଛି । ଧରା ପଡ଼ି ଥିଲେ ହେଲେ କଣ । ଏ ଅମିରଜାଦାଙ୍କ କେବେବି କିଛି ହୁଏ ନାହିଁ । ଖୋଦ ଚୌକନ୍ନା ହେବା ଭଲ ।


 ତା ପାଖରେ ଶୋଇଥିବା ରୁମରୁମିଆ କୁକୁରଟା ହଠାତ ଭୂକି ଉଠିଲା । ସେ ତାକୁ ଟିକେ ଥାପୁଡେ଼ଇ ଦେଲା । 


 ସୋ ଯା , ସୋ ଯା ।


ରମଜାନ ପାଳିଥିଲା ତାକୁ । ନାଁ ଦେଇଥିଲା ଚନ୍ଦୁ । କାଳିଆ ଦେହରେ ମୁଣ୍ଡରେ ଏକ ସଫେଦ ଚାଁନ୍ଦ । ଏଯାଏଁ ଚନ୍ଦୁ ତାକୁ ଛାଡ଼ି ନାହିଁ । ଖୁବ ଵଫାଦାର ।ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଚନ୍ଦୁକୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି । ସେ ସବୁ ଲୋକଙ୍କର ମାଲମତ୍ତାର ରଖଵାଲୀ କରେ । 


 ପୁଣି ଚନ୍ଦୁ ଭୁକିଲା । ସେ ଯୋରରେ ଚାପୁଡ଼ାଟିଏ ବସାଇ ଦେଲା ।


- କ୍ୟା ହୈ ? ସୋନେ ନହିଁ ଦେଗା କ୍ୟା ? ଏକ ତ ମଚ୍ଛର ମାନେ ଦାଉ ସାଧୁଛନ୍ତି । ପୁଣି ଇଏ ଗୋଟେ । ଚନ୍ଦୁ ବିକଳରେ କ୍ୟାଉଁ କ୍ୟାଉଁ ହେଲା । ଫର୍ଜାନାକୁ ରହମ ଆସିଲା । ତାକୁ ପାଖକୁ ଟାଣି ଆଣିଲା ଓ ଛୁଆ ଭଳି ତାକୁ ଥାପୁଡେ଼ଇଲା । ତା ଆଖୀ ବୁଜି ହୋଇ ଆସୁଥିଲା । ହଠାତ ସେ ଶୋଇଥିବା ଜାଗାରୁ କିଛି ଫର୍ଲାଂଗ ଦୂରରେ କଣ ଗୋଟାଏ ଧସ୍ କିନା ପଡ଼ିଲା ଗୋଟିଏ ଟେମ୍ପୋ ଟ୍ରକରୁ । ଏଥର କିନ୍ତୁ ଚନ୍ଦୁ ଆଊ ସମ୍ଭାଳି ହୋଇ ରହିଲା ନାହିଁ । ଭୂକି ଭୁକି ଛୁଟିଲା ସେ ଜାଗାକୁ । ଆଉ ଗୋଟାଏ କଣ ଫୋପାଡ଼ି ଦେଇ ଟ୍ରକଟା ଖୁବ ଯୋରରେ ଚାଲିଗଲା ।


  ଏ ଭିତରେ ସମସ୍ତେ ଉଠି ପଡ଼ି ଥିଲେ ।ସମସ୍ତେ ଅତର୍ଛିଆ ଧାଇଁଲେ ସେ ଜାଗାକୁ । ଦୁଇ ଟା ମୁହଁ ବନ୍ଧା ବୋରି ଫୋପଡ଼। ହୋଇଛି । ସମସ୍ତେ ତାକୁ ଘେରି ହୋ- ହଲ୍ଲା କରୁଥାଆନ୍ତି ।ଭୟରେ ପାଖକୁ ଯାଉ ନ ଥାଆନ୍ତି । କେଜାଣି କଣ ବୋଇଲେ କଣ ହେଇଥିବ । ଏବେ ତ ବମ ଫୂଟୁଛି ସବୁ ଜାଗାରେ । ପୋଲିସ ମାନେ ସବୁବେଳେ ତାଗଦା କରୁଛନ୍ତି , ଲାଵାରିସ ଜିନିଷକୁ ହାତ ନ ଲଗେଇବା ପାଇଁ । କେହି ଜଣେ ପୋଲିସକୁ ଫୋନ କରିଦେଲା ।

 

 ଫର୍ଜାନା ଆସମାନକୁ ଅନଉ ଥାଏ । ଆଉ କିଛି ଦିନ ପରେ ରମଜାନର ମହିନା ଶୁରୁ ହେଇଯିବ । ଉପରେ ଈଦ୍ ର ଚାଁନ୍ଦ ଭଳି ଚାଁନ୍ଦ ଟିଏ , ଖାଲି ତା ଉପରେ ତାରାଟି ନାହିଁ । ଏସନ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ରୋଜା ରଖିବ ବୋଲି କହୁଛି ।


 ଆଉ ଶୋଇବାର ଯୋଗ ନାହିଁ । ସୁବହ ହେବାକୁ ଅଳ୍ପ ୱକ୍ତ ବାକି ଅଛି ।


 ପୋଲିସ ଆସିଲା, ଖୁବ ସାବଧାନୀରେ ବୋରିର ମୁହଁ ଖୋଲାଗଲା । ସେଥିରୁ ବାହାରିଲା ଦୁଇଟି ଡ୍ରମ । ଡ୍ରମର ଢାଙ୍କୁଣି ଖୋଲିବା ମାତ୍ରକେ ଗୋଟିଏ ଉତ୍କଟ ଗନ୍ଧ ଖଣ୍ଡମଣ୍ଡଳରେ ବ୍ୟାପିଗଲା । ସମସ୍ତେ ଯେମିତି ଅଣନିଶ୍ଵାସି ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ । ସଵାଲିଆ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏକ ଆରେକୁ ଦେଖୁଥାଆନ୍ତି । ନାକରେ ହାତ ଦେଇ କେହି ପାଖକୁ ଗଲେ ପୋଲିସ ଡାଁଟ ପକାଇ ତଡି଼ ଦେଲା । ମଲ୍ଲିକା ଚାଚିର ସାଥି ଜଣେ ଯବରଦସ୍ତି ପାଖକୁ ଯାଇ ଭୟରେ ଆଖି ତରାଟି ଵାପସ ଧାଇଁ ଆସିଲା । ଥରୁଥାଏ ଗୋଟାପଣେ ,ପିପଲ ପତ୍ର ପରି । ପାଟି ଖନି ମାରି ଯାଉଥାଏ । କିନ୍ତୁ ଯୋଉ ଲବ୍ଜ ଦୁଇଟା ତାର ପାଟିରୁ ବାହାରିଲା , ନାରଖାର କରିଦେଲା ଫର୍ଜାନାର ଜିନ୍ଦଗୀକୁ । ଫର୍ଜାନା ପାଇଁ ୱକ୍ତ ଗୋଟିଏ ଜାଗାରେ ସ୍ଥିର ହୋଇ ରହିଗଲା ।


 ଡ୍ରମ ଭିତରୁ ବାହାରି ଥିଲା ରମଜାନ ଓ କାଲୁ ଭାଇଜାନ୍ ର ଲାଶ୍ । କରୁଣ ହୋଇଗଲା ବାତାବରଣ । ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଭରି ଯାଇଥିଲା । ଫର୍ଜାନାର ଛୁଆମାନେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ ରାହା ଧରି । ମଲ୍ଲିକା ଚାଚି ଛାତି ବାଡ଼ଉଥିଲା । ଫର୍ଜାନା କିନ୍ତୁ ବୁତ୍ ବନି ଯାଇଥିଲା । 


 ପୋଲିସ ମାନେ କିଏ କୁଆଡେ ଫୋନ କରୁଥାଆନ୍ତି । ଅନେକ ପୋଲିସ ଜୀପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗାଡ଼ିରେ ସଡ଼କ ଜାମ ହୋଇଗଲା ।ସମସ୍ତେ କଣ ସବୁ ଚର୍ଚ୍ଚା କରୁଥାଆନ୍ତି । ଫର୍ଜାନା କାନରେ ତୁହାକୁ ତୁହା ' ପତ୍ଥରବାଜ ' ଶବ୍ଦ ଟି ବାଜି ତାକୁ ବିଚଳିତ କରୁଥାଏ । ତାର ମନେ ପଡ଼ି ଯାଉଥିଲା ସେହି କଣ୍ଟ୍ରାକ୍ଟର ଜଣକର ଲାଲଚି ହବ୍ସି ଆଖି ,ଯିଏ ରମଜାନକୁ ରାମାନୁଜ ଡାକୁଥିଲା । ତାରି ମୁହଁରେ ଏହି ଶବ୍ବଟିକୁ ସେ ଶୂଣିଥିଲା ସେତେବେଳେ ।


 ହେଇତ ! ସେ ମଧ୍ୟ ଆସିଛି ।ଫର୍ଜାନା ଆଗପଛ ନଭାବି କୁଦିଗଲା ତା ସାମନାକୁ । ଆଖି ଦୁଇଟା ଜଳୁଥାଏ । କେହି କିଛି ଜାଣିବା ପୂର୍ବରୁ ସେ କଣ୍ଟ୍ରାକ୍ଟର ଛାତିରେ ଵସାଇଦେଲା ଗୋଟାଏ ଶକ୍ତ ଘୁସି ଓ ଗଳା ଫାଡି଼ ଚିତ୍କାର କଲା ,


- ସା* ,ବୋଲ କହାଁ ହୈ ମେରା ରମଜାନ ?

 ମହିଳା ପୋଲିସ ମାନେ ତାକୁ କାବୁ କରି ଧରିନେଲେ , ତା ପାଟିକୁ ଚାପି ଧରିଲେ ।


 ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁହଁରେ ଚାପା ଗୁଞ୍ଜରଣ !


 - ବାୱଲି ହୋ ଗଈ ହୈ !


 ମଲ୍ଲିକା ଚାଚି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାକୁ ନେଇଆସିଲେ ସେଠାରୁ । ତାକୁ ସାଷ୍ଟମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । ତାକୁ ବୁଝାଇଲେ ।


- ପଗଲି , ରମଜାନକୋ ଭୂଲ ଯା । ୟେ ସବ ତୋ ୟହାଁ ହୋତେ ରହତା ହୈ । ଯ୍ୟାଦା ଚୁଁ ଚପଡ଼ କରନେ ସେ ୟେ ଲୋଗ ତେରେ ବଚ୍ଚୋଁ କୋ ଭି କୀଡେ଼ ମକୋଡୋଁ କି ତରହ ମସଲ ଦେଙ୍ଗେ । ବସ୍ ଥୋଡ଼। ରୋ ଲେ ପଗଲି । ୟେ ଲୋଗ ହୈଵାନ ହୈଁ , ଭେଡିଏ ହୈଁ । 


ଧୀରେ ଧୀରେ ସେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରିଲା । ଛୁଆଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଅନାଇଲା । ସେମାନଙ୍କୁ ତ ପୁଣି ଆଦମୀ ବନେଇ ଦୁନିଆରେ ଠିଆ କରେଇବ ।


ଥରେ ଥରେ ଭାବେ , ପିଲାଙ୍କୁ ନେଇ ଭଦ୍ରଖ ପଳାଇବ । କିନ୍ତୁ ରମଜାନ ବିନା ସେ ସେଠାରେ କି ମୁହଁ ଦେଖେଇବ । ତାର ଶରୀର ମନ ଶୀହରି ଉଠେ ।


 ଏବେ ମେଶିନ ଭଳି ସେ କାମ କରି ଚାଲେ । ଜିଅନ୍ତା ଲାଶ୍ ପାଲଟି ଯାଇଥାଏ । ଭୋକ ନଥାଇ ଖାଏ ,ନିଦ ନଥାଇ ଶୁଏ । ଖୋଲା ଆଖିରେ ବି କିଛି ଦେଖି ପାରେନା । କାନରେ କୌଣସି ଶବ୍ଦ ବାଜେନା । ପାଟିରୁ ଶବ୍ଦ ବାହାରେନା । ବାସ୍ ,ସିଏ କାମ କରେ ,ପଇସା ନିଏ , ପିଲାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଆଧାର ଦିଏ ।


 ଭିତରେ କୁହୁଳୁଥାଏ ରମଜାନର ୟାଦର ଚିଙ୍ଗାରି । ମନ ଭିତରେ ହାତୁଡି଼ ମାରୁଥାଏ କେତୋଟି ଶବ୍ଦ । 


 ରାମାନୁଜ , ରମଜାନ , ପତ୍ଥରବାଜ , କାଶ୍ମୀର 


 ଦିନେ କାମରୁ ହଠାତ ଦଉଡି ପଳାଏ ଉତ୍କ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇ , ସାନ ଛୁଆ ଦୁଇଟିକୁ ସେମିତି ରାସ୍ତା କଡ଼ରେ ଛାଡ଼ି । ସାଥି ମଜଦୂର ଜଣେ ମଲ୍ଲିକା ଚାଚିକୁ ଖଵର କରେ ପିଲାଙ୍କୁ ତା ଜିମାରେ ଦେଇ ।


 ମଲ୍ଲିକା ଚାଚି ଲୋକ ଲଗାଇ ଦିଏ । ଶେଷରେ ଫର୍ଜାନା ମିଳେ ଗୋଟିଏ ପୋଲିସ ଥାନାରେ । କୌଣସି ମତେ କୁହାବୋଲା କରି ମଲ୍ଲିକା ଚାଚି ତାକୁ ମୁକୁଳେଇ ନେଇ ଆସେ । ଥାନା ବାହାରେ ଲମ୍ବା ଗାଡ଼ିରେ ସେହି କଣ୍ଟ୍ରାକ୍ଟର । ମଲ୍ଲିକାର ହାତ ଗୋଡ଼ ପାଣି ହୋଇଯାଏ ।


 ଗୁପ୍ତ ସୂତ୍ରରୁ ସେ ଜାଣି ସାରିଥାଏ ଯେ ରମଜାନକୁ କାଶ୍ମୀର ପଠାଇଥିଲା ଏଇ , ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର ଚଳାଇ, ରାଜନୀତିରେ ନିଜର ଉଲ୍ଲୁ ସିଧା କରିବା ପାଇଁ । କାଲୁ ଓ ରମଜାନ ପୋଲିସ ଗୁଳିରେ ମଲେ ନା ଆତଙ୍କବାଦୀର ଶୀକାର ହେଲେ ଜଣା ନାହିଁ । 


 ମଲ୍ଲିକା ଚାଚି ଫର୍ଜାନାକୁ ନେଇ ଆସି ବୁଝାଉଥିଲା , ରମଜାନକୁ ଭୂଲିବା ପାଇଁ । ସେହି ଲମ୍ବା ଗାଡ଼ିଟା ଆସି ହଠାତ ବ୍ରେକ ଦେଲା ଠିକ ଫର୍ଜାନା ପୁଅର ଦେହକୁ ଘସି । ଆର୍ତ୍ତନାଦ କରି ଉଠେଇ ସମସ୍ତେ ।


 ଗାଡ଼ି ଭିତରୁ କଣ୍ଟ୍ରାକ୍ଟର ବାହାରି ଆସି ତା ପୁଅର ଖୁଆ ଧରି ସିଧା ଠିଆ ହେଲା ଫର୍ଜାନା ସାମନାରେ ଓ ଫୋପାଡ଼ି ଦେଲା ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଗାଡ଼ିର ରିଜର୍ବେସନ ଟିକଟ ଦୁଇଟା ଓ ଗୋଟାଏ ନୋଟ ଗଡି । ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଇସାରା କଲା ଏସବୁ ନେଇ ଚୁପଚାପ ଚାଲିଯିବା ପାଇଁ । ପୁଅକୁ ଅତି ବେରହମିରେ ପେଲିଦେଲା ଫର୍ଜାନା ଉପରକୁ ।


ଫର୍ଜାନାର କାନରେ ବାଜୁଥିଲା ହଜାର ହଜାର ରେଳଗାଡି଼ର ସମ୍ମିଳିତ ସିଟି ............. , 



Rate this content
Log in

More oriya story from Arati Sahoo

Similar oriya story from Tragedy