Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!
Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!

Sriman Bapu

Tragedy Inspirational Others


4.5  

Sriman Bapu

Tragedy Inspirational Others


କିଏ ସେ ?

କିଏ ସେ ?

6 mins 125 6 mins 125


ଆମ ମାନ୍ୟବର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ , ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀଙ୍କ  ସ୍ୱଚ୍ଛ ଭାରତ ଅଭିଯାନର ବହୁ ପୂର୍ବରୁ ଏ କାହାଣୀ , ଯେତେବେଳେ ସେ ଗୁଜୁରାଟର ମୂଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ ସେବେକାର ଏ ଘଟଣା । ସେ‌ହି ଗୁଜୁରାଟର ବରୋଦା ସହରର , ଫତୈଗଂଜ ନାମକ ଅଞ୍ଚଳର ଜଣେ ପିଲା କି ଯୁବକ ତାହା ଦେଖି ଅନୁମାନ ଲଗାଇବା କଷ୍ଟକର କାରଣ ସେ ଆମ ଭଳି ଶାରିରୀକ ଆଉ କର୍ମ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସାଧାରଣ ନଥିଲା । ଏବେକାର ଭାଷାରେ ତାକୁ ଜଣେ ଦିବ୍ଯାଙ୍ଗ କୁହାଯିବ । ମୋର ବରୋଦା ଛାଡ଼ିବାର ଆଠ ବର୍ଷରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ବ ବିତିଗଲାଣି । ସ୍ୱାର୍ଥ କେନ୍ଦ୍ରିକ ବ୍ୟସ୍ତବହୁଳ ଜୀବନରେ ସେ ପିଲାଟି ବା ଲୋକଟି ମୋର କେବେ ଆଉ ମନେ ପଡ଼ିନି‌ କାରଣ ଅନାବଶ୍ୟକ , କିଛି ତ ପାଇବାର ନାହିଁ । 

ପ୍ରଥମ ଲକଡାଉନ୍ ସମୟରେ ମୋର ବଡ଼ଭାଇ ତୂଲ୍ଯ ଦୀପକ ମହାକୁଳ ନାମକ ଜଣେ ଘନିଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଏ କରୋନା ମହାବିପତ୍ତି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ପରିବାର ଆଉ ମୋର ଅତିବ ପ୍ରୀୟା ବରୋଦାର ହାଲଚାଲ୍ ପଚାରିବା ଉଦେଶ୍ୟରେ ଫୋନ୍ କରି କଥା ହେଉଥିବା ସମୟରେ ,  ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତିକୁ କୋରୁ କୋରୁ  ଆଉ ସେ ଅଞ୍ଚଳର ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତି ସବୁକୁ ଆଲୋଚନା କରୁ କରୁ ବନ୍ଧୁ ଜଣକ ଅଚାନକ୍ ସେ ପିଲାଟି କଥା କହିଲେ । ମୁଁ ସେହି ଇଲାକାର ଦୀର୍ଘ ପାଞ୍ଚବର୍ଷ ବାସିନ୍ଦା ଥିଲି ହେଲେ ମୋ ସ୍ମୃତି ଶକ୍ତିକୁ ଧିକ୍ ! ମୋର ଜମା ମନେ ପଡ଼ିଲାନି, ବନ୍ଧୁ ଜଣକ ଟିକେ ବିସ୍ତାର କରି କହିବାରୁ ଅଚାନକ୍ ବିଜୁଳି ପରି ଗୋଟିଏ ଝଲକରେ ସବୁ ପରିଷ୍କାର ଦେଖାଗଲା। ସବୁ କଥା ଆଖି ଆଗରେ‌ ଜଳଜଳ କରି ନାଚିଗଲା । ଦୀପକ ଭାଇ ପିଲାଟି ‌ସମ୍ଭନ୍ଦ୍ୱରେ ଯେଉଁ ଚମତ୍କାର ଦିଗଟି ପ୍ରତି ମୋର ଦୃଷ୍ଟି ଆକର୍ଷଣ କଲେ ସେ ଦିଗରେ ମୁଁ ଆଗରୁ କେବେ ବି ଚିନ୍ତା କରି ନଥିଲି । ଏଥି ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଇ ତାଙ୍କର ମୋ ପ୍ରତି ଥିବା ସ୍ନେହକୁ ଅବଜ୍ଞା କରିବା ହେବ । ତାଙ୍କରି ପ୍ରେରଣାରୁ ଏ ଲେଖାଟି ଲେଖୁଛି ।


ପ୍ରଥମରୁ କହିଛି ସେ ଅନାମ ଚରିତ୍ରଟି ପିଲା କି ଯୁବକ ବାହାରୁ ଦେଖି କହିବା ମୁସ୍କିଲ ଅନ୍ତତଃ ମୋ ପକ୍ଷେ । ଯେବେ ପ୍ରଥମେ ଭେଟିଥିଲି , ସେବେ ଠୁଁ ଶେଷ ଭେଟ ଯାଏ , ଏହାର କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଦିନ ମାସ କି ବର୍ଷ ମୋର ମନେ ନାହିଁ । ବାସ୍ ! ବରୋଦା ରହଣି କାଳରେ ମୋତେ ଲାଗେ , ସେ ମୋର ସମ ବୟସ୍କ ହେବ କିମ୍ବା ମୋ ଠାରୁ ଦୁଇ କି ଚାରି ବର୍ଷ ସାନ ବଡ଼ । ମୁଁ ତେଇଶି ବର୍ଷରୁ ଅଠେଇଶ ବର୍ଷ ଯାଏଁ ବରୋଦାରେ ସେହି ଗୋଟିଏ ଜାଗାରେ ଥିଲି , ତେଣୁ ପାଠକେ ନିଜେ ଅନୁମାନ କରିନିଅନ୍ତୁ ସେ ଅନାମ ପିଲାଟିର ବୟସ କେତେ ହୋଇଥିବ ।


ପିଲାଟିର ହାତ ଗୋଡ଼ ଆଉ ମୁଁହ  କୌଣସିଟି ବି ବାହ୍ଯ ଅଙ୍ଗ ସୂଚାରୁ ରୂପେ କାମ କରୁ ନଥିଲା । କଥା କହି ପାରୁ ନଥିଲା , ମୁହଁ ସବୁବେଳେ ଡାହାଣ ପଟକୁ ମୋଡ଼ି ହୋଇ ରହିଥାଏ , ଡାହାଣ ହାତଟି ଛାତି ପାଖରେ ସବୁବେଳେ ଲାଗିକି ଥାଏ ଆଉ ପାପୁଲିଟି ଡାହାଣ ଦିଗକୁ ମୋଡ଼ି ହୋଇ ଥାଏ। ବାମ ହାତଟି ତା'ର ଅଳ୍ପ କାମ କରେ , ସବୁ ଆଙ୍ଗୁଳି ଠିକ୍ ଭାବେ ବୋଲ ମାନନ୍ତି ନାହିଁ ସେଇଥିରେ ସେ ତା'ର ସବୁ କାମ ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ସମ୍ପାଦନ କରେ । ଦୁଇ ଗୋଡ଼ର ଅବସ୍ଥା ବି ତଦୃପ । ଯେମିତି କ୍ରିକେଟ୍ ରେ ବ୍ୟାଟ୍ସମ୍ୟାନ୍ ଜଣକ ବ୍ୟାଟିଙ୍ଗ କରିଲା ବେଳେ ବ୍ଯାଟ୍ କୁ ଧରି ଠିଆ ହୁଅନ୍ତି ଠିକ୍ ସେହି ଭଙ୍ଗିରେ ସେ ଠିଆ ହୁଏ । ବାମ ଗୋଡ଼ଟିକୁ ଟିକେ ଆଗକୁ ପକାଇ ଡାହାଣ ଗୋଡଟିକୁ ଏକ ପ୍ରକାର ଘୋଷାରି ଘୋଷାରି ନେଇ ଚାଲେ । ଏଇ ଭଳି ଲୋକଙ୍କୁ ଆମ ଭାଷାରେ କେଁପା , ହଣ୍ଡପା ଆଉ ଆଢ଼ବାଇଆ ,ପାଗଳା ଆଉ ଶୁଦ୍ଧ ସାହିତ୍ୟିକ ଭାଷାରେ ଅଷ୍ଟାବକ୍ର କୁହନ୍ତି । ଏ ସବୁ ଶବ୍ଦ ମୋତେ ସମାନ ଲାଗନ୍ତି । 

ଆମ ଭେଦଭାବ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମାଜରେ ଦୂର୍ବଳ ପରିଲକ୍ଷିତ ହେଉଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଏ କଞ୍ଚା ପାଚିଲା ଶବ୍ଦ ସବୁ ତାଛଲ୍ଯ ,ହେଟାଦାର ଆଉ ଗାଳି । ଯେମିତି ମନେପକାଇ ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି କି ତୁମ ଭଳି ଅଦରକାରୀ ପ୍ରାଣୀର ଆମ ଆର୍ଦଶ ସମାଜରେ ସ୍ଥାନ ନାହିଁ । ଆଉ କିଛି ଥାଆନ୍ତି ନିଜ ନିଜ ମାନସିକ ପଙ୍ଗୁତାକୁ ଲୁଚାଇବାକୁ ଯାଇ ଏମାନଙ୍କୁ ଦୟା ଦେଖେଇ ଆହୁରି ସେମାନଙ୍କ ଆଖିରୁ ନିଜକୁ ତୁଛ କରାଇଦିଅନ୍ତି । ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ କିଛି ଭଲ ମଣିଷ ଆମ ସମାଜରେ ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ଏମାନଙ୍କୁ ବୁଝନ୍ତି ଆଉ ବାକି ମଣିଷ ଭଳି ଏମାନଙ୍କୁ ସମାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି ।


ବେଳେବେଳେ ଏହି ଦିବ୍ଯାଙ୍କ ନାମକ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରୁ କେହି କେହି ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଆଢ଼ୁଆଳରେ ଏମିତି କିଛି କାମ କରିଥାଆନ୍ତି ଯାହା କେବେ ବି ଆମ ତଥାକଥିତ ଶିକ୍ଷିତ,ସଭ୍ୟ ସମାଜର ସୁସ୍ଥ ଲୋକ ଜୀବନରେ କେବେ ବି ଚିନ୍ତା  କରି ନଥିବେ । ସେ ଅନାମ ବ୍ୟକ୍ତିଟି ଏମିତି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ଯାହାକୁ ଆମ ସମାଜ କେବେ ବି  ଉଚିତ୍ ସମ୍ମାନ ଦେବ ବୋଲି ମୋର ତିଳେ ମାତ୍ର ଆଶା ନାହିଁ । ଯଦି ବା କେବେ ସମ୍ମାନିତ କରିବ ତେବେ ତାହା ସେଇ ଛୋଟା , କେମ୍ପା, ଆଢବାଇଆ , ଅଷ୍ଟାବକ୍ର କି ଦିବ୍ଯାଙ୍ଗ ଭଳି ଆଉ ଏକ ନୂଆ ନାମ ଦେବା ସହ ସମାନ ହେବ । ମୁଁ ଆଜି ନିଜେ ଲଜ୍ଜିତ ଆଉ ଭୀଷଣ ଅପରାଧବୋଧ କରୁଛି କି ଏତେ ବର୍ଷ ପରେ ଜଣେ କହିବା ପରେ ଯାଇ ତା'ର ମହାନତାକୁ ମୁଁ ଉପଲବ୍ଧୀ କରି ପାରିଲି ।  ଏ ଲେଖା , ଏ ପ୍ରୟାସ କେବଳ ସେହି ଅପରାଧବୋଧରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ଆଉ ମିଛ ସମ୍ମାନ, ଗୌରବ ହାସଲ କରିବାର ଲାଳସାରେ ବୋଧହୁଏ ପ୍ରତିପାଦନ କରୁଛି ।


ପାଠକମାନେ ବିରକ୍ତ ହୋଇଯିବେଣି , କି କ'ଣ ଏମିତି ସେ ପିଲାଟି କରିଗଲା ଯେ ସିଧା ନ କହି ସେତେବେଳୁ ଖାଲି ନିଜ କଥା ବଖାଣି ଚାଲିଛି । ସେମିତି ଦେଖିଲେ କିଛି ମହାନ୍ କାମ ନୁହେଁ , ମହାନ୍ କାମ ତ ଆମ ବଡ଼ ବଡ଼ ନେତା ଆଉ ଅଭିନେତା ମାନେ କରନ୍ତି । କ୍ଷମା କରିବେ ନେତ୍ରୀ ଆଉ ଅଭିନେତ୍ରୀ ମାନଙ୍କ କଥା ପାଶୋରି ଦେଲି । ପ୍ରଥମରୁ ଏ ବିଷୟରେ ଇଙ୍ଗିତ କରିଛି , ଭାରତ ସ୍ୱଚ୍ଛତା ଅଭିଯାନ କଥା । ସମସ୍ତେ ଦେଖିଥିବେ ଜାଣିଥିବେ କିପରି ଆମର ମହାନ ନେତା ,ନେତ୍ରୀ‌, ଅଭିନେତା ଆଉ ଅଭିନେତ୍ରୀ ଗଣ ହାତରେ ଝାଡୁ଼ପହଁରା ଧରି ଅଣ୍ଟା ଭିଡ଼ି ଲାଗିଯାଆନ୍ତି ! ଗୋଟିଏ ଦିନର କିଛି ମୂହୁର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଦେଶର ବାହ୍ୟ ଆଉ ଅନ୍ତରର ସବୁ ଆବର୍ଜନାକୁ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ସଫା କରିଦେବାର ପ୍ରାଣମୂର୍ଛା ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତି । ଭକ୍ତ ହନୁମାନ ଯେପରି ପ୍ରଭୁ ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ସର୍ବଦା ତତ୍ପର ଆଉ ଆତୁର ଆମର ମିଡ଼ିଆବାଲା ବି ତାଙ୍କ ପ୍ରଭୂଙ୍କର ମହାନତା ଆଉ ମହିମାର ଗୁଣଗାନ କରିବାକୁ କେବେ ଥକନ୍ତି ନାହିଁ । ସମସ୍ତେ ହୁଏତ ଗୋଟିଏ ଲାଉର ମଂଜି ନୁହନ୍ତି କିଛି ଧାନ ବି ଅଛନ୍ତି ଏ ବାଳୁଙ୍ଗା କିଆରିରେ । 


କଥାକୁ ଆଗକୁ ଅଧିକ ନ ଲମ୍ବାଇ ମୂଖ୍ୟ ବିନ୍ଦୁକୁ ଆସୁଛି । ଯେତେବେଳେ ଭାରତରେ ସ୍ୱଚ୍ଛତା ଅଭିଯାନ ବିଷୟରେ ଏତେ ଆଲୋଚନା ନଥିଲା , ଯାହାର ଗୁରୁତ୍ୱ କେବଳ କିଛି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଆନ୍ତରିକ ଆଉ ଭକ୍ତି ଭଳି ଜୀବନର ଏକ ଅଭିନ୍ନ ଅଙ୍ଗ ଥିଲା । ସେହି ଭଳି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସେ ଅନାମ ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ ବୋଧହୁଏ ଥିଲା । ବର୍ଷର ବାର ମାସ , ସେ ଘୁରି ବୁଲେ ଦିନ ତମାମ୍ ଫତୈଗଂଜର ରାସ୍ତା ଆଉ ଗଳିକନ୍ଦିରେ । ଅତି କଷ୍ଟରେ ପାହୁଣ୍ଡେ ପାହୁଣ୍ଡେ ପକାଇ , ତଳକୁ ନଇଁ ,ବୋଲ ମାନୁ ନଥିବା ଆଙ୍ଗୁଳିରେ ଗୋଟେଇ ଚାଲେ ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ ପଲିଥିନ ଆଉ ଜରି । ସମସ୍ତେ କୁହନ୍ତି ଜରିଗୋଟାଳି , ହେଲେ ବାକି ଜରି ଗୋଟାଳି ପରି ତା'ର ପୋଷାକ ଛିଣ୍ଡା ମଇଳା ନଥିଲା କି କାନ୍ଧରେ ମୁଣା ନଥିଲା । 

ତେବେ କିଏ ସେ ? କେତେ ପଇସା ମିଳୁଥିବ ଏହାକୁ ଜରି ଗୋଟାଇ ? କିଏ ତା'ର ବାପା ମାଁ ? ସେମାନେ କ'ଣ ଏତେ ଗରିବ କି ଏ ପିଲାଟିକୁ ଏ ଅବସ୍ଥାରରେ କାମ କରିବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି ? ପୁଣି ଫତୈଗଂଜ ଭଳି ଜାଗାରେ , ଯେଉଁଠି ସବୁବେଳେ ଗହଳି ଆଉ ପ୍ରବଳ ଟ୍ରାଫିକ୍ ? ଏଇମିତି ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ମନକୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରେ ।  ହେଲେ ଉତ୍ତର ଖୋଜି ପାଇବାକୁ କେବେ ପ୍ରୟାସ କରିନି । 


ତାକୁ ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ଦେଖେ ଏସ୍.ବି. ଆଇ ଛକ ପାଖରେ ଏକ ପଂଜାବୀ ସାଇକେଲ ଦୋକାନ ପାଖରେ । ସେଇଠୁ ସେ ବାହାରେ ଜରି ଗୋଟାଇ ଗୋଟାଇ । କେବେ କେବେ ରାସ୍ତା ମଝିରେ ସେ ଫଶି ଯାଏ ଉଡ଼ିଯାଉଥିବା ପଲିଥିନର ପିଛା କରୁ କରୁ । ଗାଡ଼ିର ହର୍ଣ୍ଣ ପେଁ ପେଁ କରି ରାସ୍ତାରୁ ହଟି ଯିବାକୁ କିଏ ସଚେତନ କରାଏ ତ କିଏ ଧମକ୍ ଦିଏ ହେଲେ ସେ ଅନାସକ୍ତ ଆଉ ଅବିଚଳିତ ! ଧ୍ୟାନ ତା'ର କେନ୍ଦ୍ରିତ ଥାଏ କେବଳ ସେ ଆଗକୁ ଆଗକୁ ଉଡ଼  ଯାଉଥିବା ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ ପଲିଥିନ୍ ଉପରେ । କେବେ କେବେ ଖରାଦିନିଆ କାଳ ବୈଶାଖୀ ପବନରେ ସେ ହାତରେ ଜାକିଥିବା ଜରିସବୁ ଖସି ଉଡ଼ିଯାଏ , ସେ ହତାଶ୍ ନହୋଇ , ଆଗକୁ ମାଡ଼ି ଚାଲେ.... ତା'ର ପ୍ରୟାସ ନିରନ୍ତର ଜାରି ରଖିଥାଏ । କେହି ତାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତିନି କି ସାହାଯ୍ୟର ହାତ ବଢାନ୍ତି ନାହିଁ , ନାଁ ସେ କେବେ ବି କାହାରିକୁ ସାହାଯ୍ୟ ମାଗେ ।


ଦିନେ ଭାରି ଇଚ୍ଛା ହେଲା ଜାଣିବାକୁ ସେ ଜରିଗୁଡ଼ାକୁ ନେଇ କାହାକୁ ଦେଉଛି , କ'ଣ କରୁଛି ??? ସେ ଏତେ ଧିରେ ଚାଲେ ଯେ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ଧର୍ଯ୍ୟ ପାଏନି ମୋର । ପରେ କେବେ ଦେଖିବା ଭାବି ପଳେଇ ଯାଏ । ଭାବେ , ଦୂରରେ ଠିଆ ହୋଇ ତାକୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରିବା ଯେମିତି ତା'ର ଅପମାନ କରିବା ହେବ ତେଣୁ ନିଜ ଜିଜ୍ଞାସା ପୂରଣ କରିପାରେନି । 

ଦିନେ ଖରାବେଳେ କେଉଁ ଗୋଟିଏ କାମରେ ଯାଉଥିଲି ତାକୁ ବାଟରେ ଦେଖିଲି । ହାତରେ ଜାକିଥିବା ଜରିସବୁ ନେଇ ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ରାସ୍ତା କଡ଼ରେ ଥିବା ଏକ ଡଷ୍ଟବିନ୍ ପାଖକୁ ଯାଉଛି । ମୁଁ ଭାବିନେଇଥିଲି କି ସେ ପକ୍କା ଡଷ୍ଟବିନରୁ ପଲିଥିନ ଗୋଟେଇବ । ହେଲେ ନାଁ ଓଲଟା ଯାହା ସେ ଧରିଥିଲା ସେଥିରେ ପକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା । ଡଷ୍ଟବିନରେ ନ ପଡ଼ି ସବୁ ତଳେ ପଡ଼ିଗଲା । ସେ ତଳକୁ ଚାହିଁଲା ହେଲେ ଉଠେଇବା ଅସମ୍ଭବ ଥିଲା ତା ପାଇଁ କାରଣ ନଇଁଲେ ଲୁହା ଡଷ୍ଟବିନରେ ତା'ର ମୁଣ୍ଡ ବାଜିବ । ଇଚ୍ଛା ହେଇଥିଲା ଦୌଡ଼ିଯାଇ ସାହାଯ୍ୟ କରିବି ହେଲେ ଆଖ ପାଖରେ ଲୋକ ଥିଲେ । ଲଜ୍ୟା ବଶତଃ ଯାଇପାରିଲିନି , ବହୁତ୍ ଖରାପ ଲାଗିଲା ! ପରେ ଚିନ୍ତା କଲି ନା ଠିକ୍ ହେଲା କାରଣ ମୋର ଏମିତି ସାହାଯ୍ୟ କରିବାଟା ଠିକ୍ ହୋଇ ନଥାନ୍ତା । ଠିକ୍ କ'ଣ ଏବେ ବି ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରଶ୍ନ ?


ଏଇମିତି ବହୁବାର ତା'କୁ ଦେଖିଛି ଗୋଟେଇଥିବା ପଲିଥିନ୍ ଡଷ୍ଟବିନ୍ ରେ ପକାଇବାର ତେଣୁ ଏ ତ ପରିଷ୍କାର ହୋଇଗଲା ଯେ ସେ ପଇସା ପାଇଁ ଜରି ଗୋଟାଏ ନାହିଁ । ତା'ର ନିଶ୍ଚୟ କିଏ  ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁଠି ସେ ମୁଣ୍ଡ ଗୁଞ୍ଜେ , ଖାଏ  ଆଉ ପିନ୍ଧିବା ପାଇଁ କପଡ଼ା ମିଳିଯାଏ । ତା'ହେଲେ କାହିଁକି ସେ ଏମିତି ଜୀବନକୁ ବିପନ୍ନ କରି ବୁଲି ବୁଲି ରାସ୍ତାଘାଟରୁ ପଲିଥିନ୍ ଗୋଟାଇ ଡଷ୍ଟବିନରେ ପକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ ? ତା'ର ଘର ଲୋକେ ତା'କୁ କାହିଁକି ଘରେ ଅଟକ ରଖନ୍ତି ନାହିଁ ? ହୁଏତ ପରିବାରର ଲୋକେ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିବେ ବିରକ୍ତ ହୋଇ , ମଲା କେତେ ଗଲା କେତେ ଭାବି । ନ ହେଲେ ବୁଝିଥିବେ କି ତାଙ୍କ ପିଲାଟି ଏକ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଆତ୍ମସନ୍ତୋଷ ପାଉଛି , କାହିଁ ତାକୁ ଅଟକାଇବା ? ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମେ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିବେ ପରେ ଏ ବିଷୟର ଗୁରୁତ୍ୱଟିକୁ ଉପଲବ୍ଧ କରି ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିବେ । ହେଲେ ପ୍ରକୃତ ସତଟି କ'ଣ ? 


ବହୁ ପରେ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲି କି ସେହି ଯେଉଁ ସର୍ଦ୍ଦାର ସାଇକେଲ ଦୋକାନ ପାଖରେ ସବୁବେଳେ ତାକୁ ଦେଖେ ବାସ୍ତବରେ ସେହି ତା'ର ବାପା ଆଉ ସେଇଠି ତା'ର ଘର । ଆଜି ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଠାରୁ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲି ଯେ ବୟସ ତା'ର ପଇଁଚାଳିଶ ଉପରେ ହେବ । ଏବେ ବି ତା' କାର୍ଯ୍ୟରେ ସେ ନିରନ୍ତର ସାଧନାରତ । ଏହି କରୋନା କାଳରେ ଲକଡାଉନ୍ ରେ ବୁଲୁଛି କି ନାହିଁ କେଜାଣି ?  ପୁଣି ଯେବେ ଭାରତ ସ୍ୱଚ୍ଛତା ଅଭିଯାନରେ ସମସ୍ତେ ଗଭୀର ଆନ୍ତରିକତାର ସହ ଝାଡ଼ୁ ଧରି ସେଲଫି୍ ନେବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିବେ ସେ ସେତେବେଳେ କ'ଣ କରୁଥିବ ଆଉ କ'ଣ ସବୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବ ଏମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ? 


Rate this content
Log in

More oriya story from Sriman Bapu

Similar oriya story from Tragedy