Best summer trip for children is with a good book! Click & use coupon code SUMM100 for Rs.100 off on StoryMirror children books.
Best summer trip for children is with a good book! Click & use coupon code SUMM100 for Rs.100 off on StoryMirror children books.

Lalita Mohan Mishra

Tragedy


3  

Lalita Mohan Mishra

Tragedy


ଚମ୍ପା ଆଈ

ଚମ୍ପା ଆଈ

4 mins 419 4 mins 419

ଜାମୁଝୋଲା ଗାଁ ମୁଣ୍ଡ ଡେଇଁ ସାରିବାପରେ ଗ୍ରାମର ଶେଷ ସରନ୍ତିରେ ଥିବା କଇଁ ଫୁଲରେ ବିମଣ୍ଡିତ ପୁଷ୍କରିଣୀର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ କରୁଅଛି ଦ୍ବିଗୁଣିତ । ଜାମୁଝୋଲା ଦଣ୍ଡାରେ ଆମ୍ବଗଛ ବଉଳର ସୌରଭରେ ପୋକସୁଙ୍ଗା ଗଛ ଆଢୁଆଳରେ ଦିଶୁଅଛି କଣ୍ଟାବଣିଆ ଶାସନ । କଣ୍ଟାବଣିଆ ଆଡକୁ ଗଡିଗଲା ବେଳକୁ ଦଣ୍ଡାର ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ଵରେ ମୁଗ ଏବଂ ଚଣା କିଆରୀ । ତଦ୍ ବ୍ୟତୀତ ଠାଏଁ ଠାଏଁ ଆମ୍ବଗଛ, ପଳାଶ ଗଛ, କୃଷ୍ଣଚୂଡା ଗଛ ଆଉ ଚାକୁଣ୍ଡା ଗଛ । ଏସବୁ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ପଲ୍ଲିମାଟିର ମମତା ବୋଳା ସୌରଭ ଦେହ ଓ ମନକୁ ସ୍ନିଗ୍ଧ କରୁଅଛି ।


ଗ୍ରାମର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟିଆ ଚାଳଘର । ବାଉଁଶ କଣିକାରେ ପରିବେଷ୍ଟିତ ଘରଟିର ଚତୁଃପାର୍ଶ୍ଵ । ଚାଳ ଘରଟି ଉପରେ ମାଡିବସିଛି କେତେ ଗୁଡ଼ିଏ ପାଣି କଖାରୁ । ଶିମ୍ବ ଡଙ୍କ ଗୁଡିକ ଲମ୍ବି ଯାଇଛି ଚାଳିଆ ଉପରକୁ । ଚାଳ ଘରଟିର ଚତୁଃପାର୍ଶ୍ଵରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରକମର ଶାଗ ତଥା ସବୁଜ ପନିପରିବା । ଏକ ରକମର କହିବାକୁ ଗଲେ ସବୁଜିମାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଚାଳିଆ ଘରଟି ।


ଘରର ପଶ୍ଚିମପଟ କୋଣରେ ନାଲି ନାଲି ଫୁଲରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ପଳାଶଗଛ । ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଲାଲ କିରଣ ସାଙ୍ଗକୁ ପଳାଶଫୁଲର ଶୋଭା ବେଶ୍ ତାଜା କରିଦିଏ ମନ ଓ ହୃଦୟକୁ । ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର ଚଦରରେ ଘୋଡାଇ ହୋଇଛି ପ୍ରକୃତିରାଣୀ । ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ସମୟରେ ରକ୍ତିମା ଆକାଶକୁ ଆହୁରି ମନୋରମ କରିଛି ଏହି ପଳାଶ ଫୁଲ । ଫୁଲରେ ମହକ ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନକୁ କିଣିଥାଏ ଏହି ଫୁଲ ।


ଚୈତ୍ରମାସର ଖରା, ଖରାରେ ଶୁଖି ବହୁ ଗଛ ଥୁଣ୍ଟା ହୋଇଯାଇଥିବା ବେଳେ ପଳାଶ ଗଛ ପରିବେଶକୁ କରିଛି ରଙ୍ଗୀନ । ଏହି ମାସରେ ପଳାଶ ଗଛରେ ଫୁଲ ଧରିଥାଏ । ଏହି ଫୁଲର ମହକ ନାହିଁ ସତ କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ପରିବେଶକୁ ରଙ୍ଗୀନ କରିଦିଏ ଏହି ଫୁଲ । ସତେକି ନାଲିରଙ୍ଗର ଚାଦର ଘୋଡାଇ ହୋଇଛି ପ୍ରକୃତିରାଣୀ । ମନୋରମ ଦିଶୁଛି ଚାଳିଆଟିର ପରିବେଶ । ଫୁଲକୁ କିଏ ବା ପସନ୍ଦ ନକରେ, କିନ୍ତୁ ବାସ୍ନା ନ ଥାଇବି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥାଏ ପଳାସ ଫୁଲ ।


କଥାରେ ସିନା ଅଛି "ପଳାଶକୁସୁମ ଦିଶେ କେତେ ମନୋହର, ବାସ ନଥାଇ ବୋଲି ପାଏନା ଆଦର" । କିନ୍ତୁ ଚୈତ୍ର ମାସରେ ଫୁଟୁଥିବା ଏହି ପଳାଶଫୁଲ ପରିବେଶକୁ ରଙ୍ଗିନ କରିଛି । କେବଳ ମଣିଷ ସମାଜ ନୁହେଁ । ପକ୍ଷୀକୁ ବି ଆକର୍ଷୀତ କରିଛି ଏହି ପଳାଶଫୁଲ । ସେଇଥିପାଇଁ ତ ପଳାଶଫୁଲ କୁ ସୁସ୍ୱାଦ ଭୋଜନ ଭାବେ ବାଛି ନେଇ ଗଛରେ ଡେରା ବାନ୍ଧିଛନ୍ତି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜାତିର ପକ୍ଷୀ । ଦିନେ କି ଦୁଇଦିନ ନୁହେଁ , ଚୈତ୍ର ମାସରୁ ବୈଶାଖ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ , ମାସାଧିକ କାଳ ଫୁଲ ସତେଜତା ରହୁଥିବାରୁ ଏହା ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ଝଲସୁ ଥିବାବେଳେ ତାର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିରଖେ ପଳାଶଫୁଲ ।


ପଳାଶ ଫୁଲରେ ରହିଛି ଅନେକ ଗୁଣ । କେହି କେହି ପଳାଶ ଫୁଲରୁ ଔଷଧ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିବା ବେଳେ ବିଶେଷ କରି ଚୈତ୍ର ମାସର ପ୍ରମୁଖ ମଙ୍ଗଳବାରେ ମାଙ୍କ ନିକଟରେ ଏହି ଫୁଲ ଲାଗି ନ ହେଲେ ସତେ ଯେମିତି ଅଟକି ଯାଏ ପୂଜା । ଦେବୀ ପୀଠରେ ପଳାଶ ଫୁଲ ଲାଗି ହେଲେ ଦେବୀ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଥାନ୍ତି ବୋଲି କେହି କେହି କହିଥାନ୍ତି ।


ପଳାଶ ଫୁଲ ସହିତ ଏହି ଚାଳିଆ ଘରଟି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ । ଘରଟିରେ ଏକାକିନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ବୃଦ୍ଧା ଚମ୍ପାଆଈ । ପଳାଶ ଫୁଲର ଯେମିତି ବାସନା ନାହିଁ ସେହିଭଳି ଚମ୍ପା ଆଈର ସାସାଂରିକ ଜଞାଳ ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ । ଚମ୍ପା ଆଈର ବୁଢା ଚକରା ଅଜା କେଉଁ କାଳରୁ ଆର ପାରିକୁ ଚାଲିଗଲେଣି । ଘରକୁ ଲାଗି ପାଞ୍ଚ ଛଅ ମାଣ ଜମି । ତାକୁ ଚାଷବାସ କରି ଭାଗଭୁଗା ଦେଇ ସଂସାର ଚଳାଉ ଥାଏ ଚମ୍ପାଆଈ । ମାସକୁ ମାସ ମଧ୍ୟ ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ଭତ୍ତା ମିଳୁଥାଏ ।


କଣ୍ଟାବଣିଆ ଶାସନ ଗାଁରେ ରହୁଥାନ୍ତି ଚକରା ଅଜାଙ୍କ ସାନଭାଇ । ସାନଭାଇର ପୁଅ ମେଳିଆ ବେଳେ ବେଳେ ଆସି ଦେଠେଇର କଥା ବୁଝିଯାଏ । ଆଉ ଯାହା ଲୋଡାପଡେ ବଜାରରୁ କିଣି ଆଣିଦିଏ । ଘରକୁ ଲିପାପୋଛା କରି ସୁନ୍ଦର ଯତ୍ନ କରିଛି । କାରଣ ଆଜି ଚୈତ୍ର ମଙ୍ଗଳବାର ଠାକୁରାଣୀ ଗାଁ ବୁଲି ଭୋଗ ଖାଇବେ । ବାଡିପଟରୁ ଠାକୁରାଣୀଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପଳାଶ ଫୁଲ ଆଣି ସଜାଡି ରଖିଛି ।


ଦାନଧର୍ମ କରିବାରେ କମ୍ ନୁହେଁ ଚମ୍ପା ଆଈ । କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ପୂଣ୍ୟ ଅର୍ଜନ କରିବାକୁ ଚାଲିଯାଏ ପୁରୀ । ଗାଁ ରେ ଦୋଳପୂର୍ଣ୍ଣମୀ ଯାଗ-ଯଜ୍ଞ, ଯାନି-ଯାତ୍ରା, ମେଳା-ମହୋତ୍ସବ, ପୂଣ୍ୟ-ପର୍ବରେ ଆଈ ଘରକୁ ଯିଏ ଆସନ୍ତି ଖାଲି ହାତରେ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ । ଆଈ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆପଣାର । ଆଈ ଆପଣା ପର ନ ଭାବି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକତା ସୂତ୍ରରେ ବାନ୍ଧି ରଖେ ।


ଗାଁ ର ବୁଢାବୁଢୀ ମାନେ କୁହନ୍ତି ଚମ୍ପାଟା ଗୋଟେ ପଳାଶଫୁଲ । ଯୁବତୀ ସମୟରେ ଦେଖିଲେ ଆଖି ଲାଖିଯାଏ। ଗୋଟିଏ ଚାଉଳରେ ଗଢ଼ା । ଚମ୍ପା ଫୁଲ ପରି ଗୋରା ତକତକ ଚେହେରା । ଓଠଟି ଇଷତ୍ ଗୋଲାପି ରଙ୍ଗ। ଚମ୍ପାର ଘର ପଛ ପଳାଶଫୁଲ ଦେଖିବା ବାହାନରେ ଚମ୍ପାକୁ ଦେଖି ଯାଆନ୍ତି । ଚକରା ଚମ୍ପାର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ବିମୋହିତ ହୋଇ ବିବାହ କରିଥିଲା ।


ଚକରା ନିଜେ ସିନା ସବୁ କାମ କରେ କିନ୍ତୁ ଚମ୍ପାକୁ କୌଣସି କାମ କରେଇ ଦିଏ ନାହିଁ । ଚମ୍ପା ସଦାସର୍ବଦା ଡ୍ରେସିଙ୍ଗ ପେଣ୍ଟିଂ ହୋଇ ରହେ । ଚୈତ୍ର ମାସର ପଳାଶଫୁଲ ସଦୃଶ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆକର୍ଷଣର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ଥାଏ , ଏହି ଚାଳିଆ ଘରଟି । ଯିଏ ସେ ରାସ୍ତାରେ ଯାଉଥାଏ ପଳାଶଫୁଲ ଦେଖିବା ବାହାନରେ ଚମ୍ପାକୁ ଦେଖି ମନ ତୃପ୍ତି କରି ଯାଆନ୍ତି। କିଏ ଜାଣି ଥିଲା ଚମ୍ପାଟି ପଳାଶଫୁଲ । ଠାକୁରଙ୍କର ପଦ ସେବାରେ ସିନା ଫୁଲଟି ଯୋଗ୍ୟା ହେଲାନାହିଁ । କିନ୍ତୁ କିଏ କହିବ ଅଜାଙ୍କର ଦୋଷ ଥିଲା କି ଆଈର । ସେହି ଦୋଷରୁ ଭଗବାନ ତାଙ୍କ କୋଳରେ ଛୁଆଟିଏ ଦେଲେ ନାହିଁ । ଯିଏ କି ; ଆଜି ଆଈର ସାହାରା ହୋଇପାରିଥାନ୍ତା । ଚକରା ଅଜା ବେଳେ ବେଳେ ରାଗି ଆଈକୁ କୁହନ୍ତି ; ତୁ ଗୋଟିଏ ପଳାଶଫୁଲ । ଆଈ ନିଜକୁ ଧୀକ୍କାର ମଣେ । ନିଜକୁ ସୁନ୍ଦରୀ ବୋଲି ସିନା ଗର୍ବ କରେ କିନ୍ତୁ ଜନନୀ ନ ହୋଇ ଥିବାରୁ ହୁଏ ଅନୁତପ୍ତା ।


ଅଜା ଜୟ ଜେଜେମାନ କରି ଯାଆନ୍ତି । ହୋମ ଯାଗ ଯଜ୍ଞରୁ ଯାହା ଆଣନ୍ତି ଦୁଇ ପ୍ରାଣୀ ଚଳିବା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ସମ୍ପର୍କୀୟ ମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ଯ ବାଣ୍ଟନ୍ତି । ଅଜା ଗାଁ ମଝି ଚାନ୍ଦିନୀରେ ବସି ତାସ୍ ଖେଳନ୍ତି । ବେଳେ ବେଳେ ନାତି ନାତୁଣୀକୁ ନେଇ ମଧ୍ୟ ଅଜାଆଈ ଖେଳରେ ବସି ପଡନ୍ତି । ଗାଁ ରେ ଅଜାଆଈଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ଭଲ ପାଆନ୍ତି । 


ମାଟିମାଆ ଉପରେ ଯେପରି ବିଛାଇ ଦିଏ ପଳାଶ ଗଛ ଫୁଲର ଅପୂର୍ବ ଗାଲିଚା । ସେମିତି ସ୍ନେହ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଆଦରରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିରଖିଥାଏ ଚମ୍ପା ଆଈ । ସ୍ମୃତିର ସନ୍ତକ ଏହି ପଳାଶ ଗଛ । କାଳର କବଳରେ କବଳାୟିତ ଚମ୍ପାଆଈ । ଚମ୍ପା ଆଈ କଥା ଭାବି ଅଲକ୍ଷ୍ୟରେ କେତେବେଳେ ବହିଯାଇଛି ଆଖିରୁ ଦୁଇ ବୁନ୍ଦା ଲୁହ।


ଚାଳିଆ ଘରଟିରେ ବହୁଦିନ ହେଲା ଲୋକ ରହୁ ନ ଥିବାରୁ ଉଈ ଲାଗି ଓରା ସେଣୀ ଗୁଡିକ ଖସିବାରେ ଲାଗିଲାଣି । ଛପର ଏବଂ ଚତୁଃପାର୍ଶ୍ଵ ଯତ୍ନ ଅଭାବରୁ ଘର ବାଡଟି ନଷ୍ଟ ହେବାରେ ଲାଗିଲାଣି । ବାଡିପଟରେ ଥିବା ପଳାଶ ଗଛ ଫୁଲ ମାଟି ମାଆ ଉପରେ ଚଦର ସୃଷ୍ଟି କରୁଅଛି କିନ୍ତୁ ସେତେବେଳେ ପରି ଆଉ ଆକର୍ଷଣର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ନାହିଁ । ସତରେ ଏମିତି ସଂସାରରେ କେତେଜଣ ଚମ୍ପା ଆଈ ପରି ଅଛନ୍ତି... କିଏ ସୁନ୍ଦରତା ଦେଖୁଛନ୍ତି ସିନା କିନ୍ତୁ ଗୁଣକୁ ଦେଖୁନାହାଁନ୍ତି । ପଳାଶ ଗଛରେ ଫୁଲ ଫୁଟୁଛି ଝଡୁଛି କିନ୍ତୁ ଆଉ ସେ ଫୁଲକୁ ଯତ୍ନ କରୁଥିବା ନିଜକୁ ସାମିଲ କରୁଥିବା ବ୍ଯକ୍ତିତ୍ବ ନାହିଁ....।


Rate this content
Log in

More oriya story from Lalita Mohan Mishra

Similar oriya story from Tragedy